14.05.2024, 18:11 ✶
Basilius skinął głową i ruszył w stronę drzwi w głowie już sporządzając historyjkę, którą miał przedstawić lokatorom tego miejsca na wypadek, gdyby mieszkańcy domostwa okazali się ludźmi. Sam nie miał zbyt dużej wiedzy o mugolach, nie chodził przecież na mugoloznawstwo, ale wiedział co nieco ze względu na to, że przecież rozmawiał ze znajomymi, pracownikami Munga, czy też pacjentami o różnym pochodzeniu. Na przykład ostatnio zajmował się taką przemiłą staruszką, która niechcący kupiła przeklęty dzbanek i która przez całą swoją wizytę o klątwołamacza opowiadała mu, że jej córka wyszła za mugola i jak im się teraz żyło. Zresztą czasem chodził do kina.
Zapukał do drzwi. No dobrze. Byli po prostu dwójką kuzynów z parą konii. Laurent miał stadinę konną, oferował wycieczki powozem w ramach atrakcji turystycznej i postanowił go na jedną zabrać. Wtedy złapał ich deszcz. A jeśli powiedzą, że nie widzieli nigdy stadiny w tej okolicy trzeba będzie zrobić wszystko, by myśleli, że to z nimi i ich pamięcią jest coś nie tak. Proste.
Drzwi się otworzyły, a przed nim stanęła młoda kobieta o brązowych oczach. Uśmiechnął się nieco przepraszająco, jak ktoś, kto wiedział, że ich obecność może być jedynie dodatkowym kłopotem.
– My... – zaczął, nie mogąc sobie nie pozwolić na to, by nie zerknąć do środka i od razu się nieco uspokoił. W korytarzu wisiał portret jakiegoś starszego mężczyzny, który nie dość, że był w czarodziejskiej szacie, to jeszcze, zaciekawiony gościem, ruszał się i zerkał w jego stronę. Poza tym obok portretu stały przeznaczone do latania miotły. No dobrze. Zdecydowanie to nie był dom jedynie mugoli. – Dziękuję. Przepraszamy za najście. Złapała nas burza. Jestem z kuzynem. Potrzebujemy też schronienia dla pary abrakasanów. Macie może stajnie? Lub chociaż szopę?
Zerknął na kobietę, mając nadzieję, że jej towarzyszka przekona mężczyznę zza ściany, by mogli zostać, jeśli byłby niechętny, a następnie machnął ręką na Laurenta, by i on do nich podszedł.
Zapukał do drzwi. No dobrze. Byli po prostu dwójką kuzynów z parą konii. Laurent miał stadinę konną, oferował wycieczki powozem w ramach atrakcji turystycznej i postanowił go na jedną zabrać. Wtedy złapał ich deszcz. A jeśli powiedzą, że nie widzieli nigdy stadiny w tej okolicy trzeba będzie zrobić wszystko, by myśleli, że to z nimi i ich pamięcią jest coś nie tak. Proste.
Drzwi się otworzyły, a przed nim stanęła młoda kobieta o brązowych oczach. Uśmiechnął się nieco przepraszająco, jak ktoś, kto wiedział, że ich obecność może być jedynie dodatkowym kłopotem.
– My... – zaczął, nie mogąc sobie nie pozwolić na to, by nie zerknąć do środka i od razu się nieco uspokoił. W korytarzu wisiał portret jakiegoś starszego mężczyzny, który nie dość, że był w czarodziejskiej szacie, to jeszcze, zaciekawiony gościem, ruszał się i zerkał w jego stronę. Poza tym obok portretu stały przeznaczone do latania miotły. No dobrze. Zdecydowanie to nie był dom jedynie mugoli. – Dziękuję. Przepraszamy za najście. Złapała nas burza. Jestem z kuzynem. Potrzebujemy też schronienia dla pary abrakasanów. Macie może stajnie? Lub chociaż szopę?
Zerknął na kobietę, mając nadzieję, że jej towarzyszka przekona mężczyznę zza ściany, by mogli zostać, jeśli byłby niechętny, a następnie machnął ręką na Laurenta, by i on do nich podszedł.