Wood była naprawdę prostym człowiekiem, zimne piwo, kebab w dłoni i to wystarczało jej do szczęścia. Mimo swojego bogactwa i naprawdę ogromnych możliwości najbardziej cieszyła się takimi drobnymi przyjemnościami. Ważne było towarzystwo, może Brenna i jej znajomy to nie był Cameron i Charles, ale na pewno też będzie przyjemnie, na pewno bezpieczniej i bez głupich pomysłów jak walki z gęsiami, czy wspinanie się na pomnik lwa. Kto by pomyślał, że te wspomnienia będą takie odległe, mimo, że przecież to działo się ledwie kilka miesięcy temu, wtedy Charlie jeszcze nie musiał się ukrywać, śmierciożercy nie chcieli go dorwać. Nie spodziewała się, że tak zmienią się ich życia, w końcu teraz nie była ich wspólną dziewczyną, a stała się tylko i wyłącznie dziewczyną Camerona. Beltane namieszało w jej życiu, nigdy nie pomyślałaby, że tak wiele może się zmienić w tak krótkim czasie.
Brenna zaczęła opowiadać o Wrzeszczącej Chacie, Ruda słuchała uważnie tego, co miała do powiedzenia, zgadzała się z nią chyba we wszystkim, zresztą nigdy nie kwestionowałaby jej zdania, bo Longbottom wydawała się jej być najmądrzejszą osobą na świecie. Była w nią wpatrzona jak w obrazek. Miała ogromne szczęście, że los zesłał tę kobietę na jej drogę, mogła się od niej tak wiele nauczyć!
- Właśnie nie do końca umiem sobie wyobrazić, w Hogwarcie mieszka naprawdę sporo duchów, a mają dużo większą przestrzeń, w tej chacie gdzie by się niby miały pomieścić? - Nie, żeby znała się na upodobaniach mieszkaniowych duchów, no ale wydawało jej się to całkiem logiczne.
- Historia magii była strasznie nudna... - Dodała jeszcze, żeby potwierdzić słowa Brenny, ona sama nie znosiła tego przedmiotu, to jakiś cud, że go zaliczyła.
- Moja teoria jest taka, że ludzie sobie trochę dopowiadają, może jest tam coś, do czego lepiej się nie zbliżać, dlatego snują te opowieści, by dzieciaki tam nie właziły, nie wiedzą, że może to je tylko zachęcać, sama zaliczyłam kilka wizyt w tym miejscu, kiedy uczyłam się w Hogwarcie. - Charlie i Cameron byli świetnymi kompanami do przeżywania podobnych przygód, znaczy Charles, bo Cameron zawsze ich stopował, żeby nie robili większych głupotm chyba tylko dzięki niemu jakoś przetrwali w tej szkole żywi.
Przystanęła w miejscu, tuż przed Klausem, przechyliła głowę na bok, żeby zademonstrować mu, co oznacza prawie bezgłowy. - Tak mu dynda głowa, na jednym kawałeczku. - Miała nadzieję, że jej demonstracja pomoże mu sobie wyobrazić sobie tego ducha. - Irytek dlatego, że wkurwia wszystkich wokół i wiecznie uprzykrza życie, chyba Dumbeldore jest jedyną osobą, której nie tyka. - Dodała jeszcze. Czasem tęskniła za szkołą, bo wiele się tam działo.