[5.04.72, Sklep Ollivanderów] Fergus i Brenna

Przypatrywał się, jak Brenna bada odłamki szyb, najwyraźniej widząc w nich coś więcej, niż on. Nie był detektywem, a nie sądził, że czerpanie informacji z mugolskich powieści jakkolwiek by mu pomogło w rozwiązaniu tej sprawy. Od tego była Brygada Uderzeniowa, więc oczywistym było, komu powierzy to zadanie, samemu jedynie udzielając informacji.
- Miałem ciastka w biurze – poinformował ją, parskając śmiechem. – Mogę ci później przynieść, jeśli nikt ich nie zjadł.
Kiedy pracował tylko z ojcem, jego zapasy ukrywane w szafce biurka były bezpieczne. Teraz jednak, kiedy wuj Geraint coraz częściej przesiadywał w sklepie po śmierci swojej żony, wątpił, by słodycze przetrwały bez jakiegokolwiek zabezpieczenia. Nie sądził jednak, by jeden starszy facet był w stanie pochłonąć kilka paczek. A może się mylił?
- Z jego umiejętnościami wydobywania informacji prędzej dowie się, co u wnuków madame Malkin, niż kto włamał się do sklepu – przyznał, instynktownie patrząc przez okno w kierunku Fortescue, gdzie jego ojciec zaśmiewał się z czegoś przy filiżance kawy. Pewnie to i lepiej, że ktoś próbował mu pomóc zapomnieć o stresie w chwili, gdy tygodnie jego pracy zostały zniszczone w zaledwie jedną noc. Fergus liczył jedynie na to, że sprawa się rozwiąże i odzyskają przynajmniej włosy jednorożców. Cięższe do zdobycia były chyba tylko testrale i to wyłącznie dla tego, że na swoje szczęście ich nie widział.
- Ej, gdyby ktoś chciał spalić tę budę, wystarczyłaby jedna świeczka. Spłonęłoby od razu – zawołał, wskazując ręką wokół siebie. Wszystkie meble były drewniane, tak samo jak sprzedawane tutaj przedmioty. Nawet część ścian pokryto boazerią, po prostu mokry sen stolarza.
- Masz rację. Jeden włos na różdżkę, dwa mogłyby już doprowadzić do uszkodzenia przy silniejszych zaklęciach – wyjaśnił jej i jej towarzyszowi, który wciąż zdawał się nie wiedzieć, co ze sobą zrobić. Naprawdę współczuł Brennie i aż naszła go myśl, czy był tak samo postrzegany przez ojca. Jako bezużyteczny pomocnik, który nie miał pojęcia, w co włożyć ręce. Tyle że – szczerze mówiąc – Fergus znał się na tej robocie, tylko stary Ollivander zdawał się tego nadal nie zauważać. – Te w kartonie są z witryny i podłogi tu za biurkiem – ciągnął dalej, wskazując w kierunku szyb i na pudełka tuż za sobą. – Na zapleczu zostawiłem to tak, jak było. Wszystko rozrzucone, tak jakby nie zauważyli, że różdżki są ułożone rdzeniami. Albo po prostu im się zawaliło, bo pudełka stoją na sobie. Przełamali tylko te, które miały etykietę – mówił, chyba zapominając o tym, że zwykły czarodziej nie był w stanie rozpoznać, co znajdowało się wewnątrz czyjejś różdżki. Takie przeczucie Ollivanderów. – Ciężko stwierdzić, skąd je wyciągali, bo tak jak mówię, zawaliło się. Ale z tego co pamiętam w kwestii ułożenia, to chyba były tak gdzieś na wysokości twarzy.
Nie rozwlekał się, czyjej twarzy, bo byli praktycznie równi wzrostem, więc odpowiedź rozumiała się sama przez się. Stuprocentowo pewny mógł być tylko co do tego, że zrobili gigantyczny bałagan, zarówno w głównej części sklepu, jak i na zapleczu. Do biura nie weszli, bo gdyby tak było, przecież znaleźliby zapasy nie znajdujące się jeszcze w różdżkach. Uzbierane jak dotąd informacje zdawały mu się nic nie wnosić do tej sprawy, ale może Brenna cokolwiek z tego rozumiała. Jeśli chodziło o śledztwa, wiedział, że była mądrzejsza. Miał też pewność, że naprawdę się zaangażuje w przeciwieństwie do niektórych urzędników ministerstwa.
- Nie wiem, ale jeśli ktoś będzie teraz próbował sprzedać te włosy, raczej łatwo się znajdzie – skwitował, zastanawiając się, czy nie powinien się teraz zakręcić w okolicach Nokturnu. Tylko kompletny idiota poszedłby handlować do apteki na Pokątnej, kiedy jej właściciel wiedział już raczej o włamaniu. A może wcale nie chodziło o włosy i cały ten bałagan był jedynie odwróceniem uwagi?