17.05.2024, 09:19 ✶
Gdyby Victoria skomentowała, że śmieci czy coś, to zapewne jedyne co by otrzymała w odpowiedzi, to przewrócenie oczami. Aidan, jako przykładny brygadzista, miał głęboko w nosie, czy śmieci czy nie. Wychodził z założenia, że lepiej było depnąć kiepa na ziemię, a nie wyrzucać do kosza, bo istniało mniejsze ryzyko zapalenia śmietnika. Proste i logiczne.
- Od czego mam zacząć? Chujowo strasznie, martwię się o ciebie, w pracy jest syf, nikt nie chce dostąpić zaszczytu współpracy ze mną po zniknięciu Staszka. Swoją drogą nie wiesz może, co u niego? Nie odzywa się i zaczynam się niepokoić. Nie, żeby mi na nim zależało, ale wiesz... On nie zniknąłby tak po prostu - odrobinę spoważniał, bo to była pierwsza myśl, która się pojawiła w jego głowie - poszedł gdzieś, wkurwiony na Moody, uchlał się i coś mu się stało. Ale nie dostali żadnego wezwania do anonimowego trupa, więc może... Po prostu lizał rany? Był pewien, że Harper uraziła jego męską dumę, ale na Merlina, to nie był powód, żeby olać swojego kumpla! Bo tym według niego byli: kumplami. - Słuchaj, królowo lodu, ZAWSZE mam zapas, ale mogło się tak zdarzyć, że zostawiłem paczkę w drugich spodniach, okej?
Wydął policzki w wyrazie oburzenia, ale jego wyraz twarzy zaraz się zmienił. Bo przecież nie spotkali się, żeby plotkować o poważnych sprawach. Spotkali się po to, żeby odreagować. Ministerstwo ssało pałę na tak wielu poziomach, że praca tam wydawała się być prawdziwą udręką. I chyba tylko dwie czy trzy osoby z otoczenia Aidana wiedziały, że mu na niej zależało, mimo że praktycznie notorycznie narzekał na swoją robotę.
- Co? Nie, takie to tylko na Nokturnie, a przecież nie zabrałbym damy do tak brudnego miejsca - Parkinson założył ręce na klatce piersiowej, taksując Victorię rozczarowanym spojrzeniem. - Za kogo ty mnie masz, Vika? Jeszcze byś sobie tę kieckę ubrudziła, nie wspominając o smrodzie... Nie, żadnych wampirów. Żadnych ghuli. Chociaż być może zejdziemy gdzieś poniżej poziomu ulicy, ale... Słuchaj, nigdy tam nie byłem, okej? Ale znajomy powiedział, że warto. Zwykłe męty nie mają tam prawa wstępu, bo żeby tam wejść, trzeba znać hasło.
Puknął się palcem wskazującym w skroń, sugerując, że on to hasło zna. I wyglądał na naprawdę z siebie zadowolonego.
- Z tego co zrozumiałem, to nie jakiś takiś zwykły klub z chujową muzyką, dzisiaj jest jakieś wydarzenie. Coś z tańcem, ale nie wiem jak to się nazywa, zabij mnie a ci nie powiem, nie słuchałem po prostu. Ale: zainteresowana?
Aż mu oczy rozbłysły z ekscytacji. Co takiego naopowiadał mu ten kumpel, że z reguły wiecznie znudzony Parkinson prawie że przebierał nóżkami na myśl o tym, że będą się przeciskać przez lodówkę na czyimś zapleczu?
- Od czego mam zacząć? Chujowo strasznie, martwię się o ciebie, w pracy jest syf, nikt nie chce dostąpić zaszczytu współpracy ze mną po zniknięciu Staszka. Swoją drogą nie wiesz może, co u niego? Nie odzywa się i zaczynam się niepokoić. Nie, żeby mi na nim zależało, ale wiesz... On nie zniknąłby tak po prostu - odrobinę spoważniał, bo to była pierwsza myśl, która się pojawiła w jego głowie - poszedł gdzieś, wkurwiony na Moody, uchlał się i coś mu się stało. Ale nie dostali żadnego wezwania do anonimowego trupa, więc może... Po prostu lizał rany? Był pewien, że Harper uraziła jego męską dumę, ale na Merlina, to nie był powód, żeby olać swojego kumpla! Bo tym według niego byli: kumplami. - Słuchaj, królowo lodu, ZAWSZE mam zapas, ale mogło się tak zdarzyć, że zostawiłem paczkę w drugich spodniach, okej?
Wydął policzki w wyrazie oburzenia, ale jego wyraz twarzy zaraz się zmienił. Bo przecież nie spotkali się, żeby plotkować o poważnych sprawach. Spotkali się po to, żeby odreagować. Ministerstwo ssało pałę na tak wielu poziomach, że praca tam wydawała się być prawdziwą udręką. I chyba tylko dwie czy trzy osoby z otoczenia Aidana wiedziały, że mu na niej zależało, mimo że praktycznie notorycznie narzekał na swoją robotę.
- Co? Nie, takie to tylko na Nokturnie, a przecież nie zabrałbym damy do tak brudnego miejsca - Parkinson założył ręce na klatce piersiowej, taksując Victorię rozczarowanym spojrzeniem. - Za kogo ty mnie masz, Vika? Jeszcze byś sobie tę kieckę ubrudziła, nie wspominając o smrodzie... Nie, żadnych wampirów. Żadnych ghuli. Chociaż być może zejdziemy gdzieś poniżej poziomu ulicy, ale... Słuchaj, nigdy tam nie byłem, okej? Ale znajomy powiedział, że warto. Zwykłe męty nie mają tam prawa wstępu, bo żeby tam wejść, trzeba znać hasło.
Puknął się palcem wskazującym w skroń, sugerując, że on to hasło zna. I wyglądał na naprawdę z siebie zadowolonego.
- Z tego co zrozumiałem, to nie jakiś takiś zwykły klub z chujową muzyką, dzisiaj jest jakieś wydarzenie. Coś z tańcem, ale nie wiem jak to się nazywa, zabij mnie a ci nie powiem, nie słuchałem po prostu. Ale: zainteresowana?
Aż mu oczy rozbłysły z ekscytacji. Co takiego naopowiadał mu ten kumpel, że z reguły wiecznie znudzony Parkinson prawie że przebierał nóżkami na myśl o tym, że będą się przeciskać przez lodówkę na czyimś zapleczu?