[05.08.72 | St. James' Park] Ostatnie życzenie

– Powagi i czego...? – parsknął coraz bardziej rozbawiony sytuacją, ale tak to było, że wzniosłość winna w życiu być przeplatana śmiechem, że każdy balon świętości winien być przebijany igłą komizmu, tak jak do deserów obowiązkową pozostawała szczypta soli, jak łyżeczka cukru uświetniała dania wytrawne. Choć oboje przebyli już jakiś czas temu kamień milowy czterdziestolecia, oboje mieli twarze mężczyzn, którzy swoje przeszli i o swoje musieli zawalczyć na pewnych etapach życia, tak Shafiq widział w Longbottomie wciąż tą roześmianą buzię nastolatka, czuł jego kuksańce pod żebrami, słyszał śmiech osoby, która jeszcze nie utraciła swojej matki. Nostalgia mieszała mu we wspomnieniach, chciałby rzec, że je wybielała, ale nie było to prawdą. Nawet najcięższe chwile były lżejszymi, jeśli tylko gdzieś obok przysiadała kukułka. Dla innych zwiastunka śmierci, dla Anthony'ego gwarant spokojnego snu.

Wywrócił oczami wytyczając nimi pełne spektrum, doprowadzając sztukę oglądania czaszki od środka do perfekcji na to całe "patrz i ucz się", ale efekt... cóż, był oszałamiający. Zapewne powiedziałby soczyste pierdol się, ale zamiast marnować czas i energię na takie eufemizmy (kto wie, może i Morpheus potraktowałby to dosłownie, w końcu miał możliwości, aby te słodkie życzenia urzeczywistnić) skupił się na tym arcydziele sztuki magicznej. Zabrał zdobne zamknięcie i chłonął je oczami, wrażliwymi opuszkami badał wszelkie nierówności. Był poruszony do cna. Z jednej strony wiedział, że kukułka i wąż zwykle urastały w jego głowie do o wiele bardziej prominentnych patronów pawia i smoka. Pewnie gdyby jemu udało się wyczarować kłódkę, to tacy właśnie byliby na niej patroni. Z drugiej strony musiał przyznać, że woli taką prozę, prawdę o nich, malutkich wobec kosmicznych praw, gwiazd i galaktyk tak wnikliwie przez mugoli obecnie obserwowanych.

– To ciekawe– przyznał tonem, sugerującym, że nie słuchał wcale, zaraz jednak potem zmiarkował się i podniósł zeszklone spojrzenie na Morpheusa. Odchrząknął. – Jeśli miałbym wierzyć w tą teorię... to wydaje mi się to bardziej niż prawdopodobne. Ale cokolwiek robi tamtych tysiąc Antoniuszów i Morfeuszów, jestem pełen wdzięczności za to co mamy tu. Za tę jedną unikatową szansę, którą otrzymaliśmy od losu i za fakt, że nie zmarnowaliśmy tej szansy – głos mu nie zadrżał, chyba tylko latami krukońskiego klubu Umarłych Poetów, w którym wieczory pełne deklamacji i odgrywania starożytnych sztuk teraz zbierały swoje żniwo. Mógł stać tak, patrzeć się w ciemne oczy otoczone wieńcem zmarszczek i bez cienia zażenowania mówić to wszystko. Widzieli się w momentach chwały i momentach największej słabości. W pokoju i w wojnie, w radości i gniewie. –... oraz oczywiście, że ktoś w końcu zajmie się tym zameczkiem na tyłach mojej posiadłości. Od lat nie chciało mi się go ruszać. Nie mój styl, sam rozumiesz. – Wyszczerzył zęby w uśmiechu, po czym wysunął dłoń z kłódką ku niemu. – Zaczepiamy? Niech formalności stanie się za dość. I nie, nie zmienię nazwiska.