[10.08.72] Windermere. Bestie, które miały chronić (II)

adnotacja moderatora

Rozliczono - Patrick Steward - osiągnięcie Bajarz III
Rozliczono - Geraldine Yaxley - osiągnięcie Badacz Tajemnic IV

Słońce unosiło się wysoko na niebie, gdy Geraldine, Victoria, Esme, Perseus i Laurent, najpierw przenosili ranną fokę do łodzi, a potem odbili od brzegów niewielkiej wysepki. Promienie odbijały się od spokojnej, wodnej tafli, dając miałkie złudzenie migoczącego, rozlanego po powierzchni złota. Foka drżała ze strachu. Nieufnie spoglądała na wiosłujących, ale nie poruszała się, nie próbowała uciekać lub sprawiać im trudności.
Ośrodek Windermere majaczył przed ich oczami. Niby dostrzegali go również z wyspy, ale w miarę jak się zbliżali, złudnie statyczny obraz nabierał coraz więcej szczegółów. Mugolskie łódki bujały się sennie przypięte do molo. Korony drzew kołysały się od wiatru. Domki letniskowe – o tej porze roku, zazwyczaj tętniące życiem, pozostawały nieme. Na malutkich balkonach brakowało suszących się ręczników, dmuchanych kół i materacy. Brakowało wczasowiczów. Po terenie ośrodka krążyli szukający śladów Owena Bagshota czarodzieje.
Byli mniej więcej w połowie drogi, gdy wszystko się rozpoczęło. Męski krzyk dochodzący z Ośrodka Windermere jako pierwszy zwrócił uwagę Victorii.
- Mówiłem! Mówiłem! Mówiłem! – wrzeszczał.
Esme zaalarmowała nagła cisza – jakby na chwilę świat zamarł i zwolnił, nawet wiatr przestał wiać a wiosła nie uderzały już o taflę jeziora. Zmysły Geraldine wychwyciły, że coś niedobrego zaczęło się zbliżać w stronę ich łodzi. Foka gwałtownie się poruszyła. Laurent dostrzegł narastającą panikę w oczach Cirila. To wszystko trwało najwyżej trzy, może pięć sekund. Aurowidzenie uderzyło w zmysły Perseusa w chwili, gdy nastąpił atak. Łódź zakołysała się gwałtownie pod naporem wyprowadzonego z dna niewidzialnego ciosu, jakby wiązki energii – bo Geraldine nie wyczuła potworów aż tak blisko. Świat przed oczami Blacka zalała czerń. W pierwszej chwili mógł pomyśleć, że zła aura uniosła się nad jeziorem, ale trzask łamanego kadłuba uświadomił go, że to on tonął. Wszyscy tonęli. Zanim pochłonęła go woda, dostrzegł jeszcze fiolet – morze fioletu szalejącego w Ośrodku Windermere.
Kolejna wiązka energii uderzyła w tonącą łódź, unosząc ją do góry i przepoławiając na pół. Wszystkich zalała woda.
*
Wszystko działo się zbyt szybko, żeby zareagować. Jeszcze sekundę wcześniej Esme przygniatała cisza, ale teraz pochłaniała go woda. Był młodym, silnym mężczyzną a jednak czuł dziwny, oplatający jego brzuch ciężar, jak zaciśnięte na sobie szpony. Geraldine obejmowała go czule w pasie, ale zamiast popychać go ku powierzchni, ciągnęła w dół, nic sobie nie robiąc z tego, że zaczynało brakować mu powietrza.
Tymczasem prawdziwa Yaxley wynurzyła się z wody, tuż przy jednej z części przepołowionej łodzi. Była sama. Nigdzie nie dostrzegła ani Esme, ani Victorii, Laurenta, Perseusa, nawet foki. Jej zmysły szalały od nadmiaru bodźców. Czuła, że coś niedobrego dzieje się w Ośrodku Windermere. Słyszała krzyki i trzask łamanych drzew. Ale niebezpieczeństwo czaiło się także niżej, tuż pod powierzchnią wody. Wystarczyło, by spojrzała w dół a dostrzegła, że Rowle’a próbowała właśnie utopić trytonka.

@Esmé Rowle @Geraldine Yaxley

Czas na odpis do 21.05, godzina 21.00