Brenna powinna się tego po Rudej spodziewać, szczególnie, że jej przyjacielem w czasie szkoły był już Charlie, który był równie odpowiedzialny co ona, z czego Longbottom pewnie zdawała sobie sprawę. Ta dwójka w jednym miejscu przynosiła wiele kłopotliwych sytuacji, jedyne co ich ratowało przed zagładą to towarzystwo dużo bardziej rozsądnego Camerona, ich słodkiej cynamonki.
- Dużo rzeczy kiedyś mówiono, moim zdaniem lepiej patrzeć w przyszłość, niż w przeszłość. - Niby tak, niby można było z przeszłych wydarzeń wyciągnąć wnioski, tyle, że praktycznie nikt tego nie robił. Ludzie ciągle popełniali te same błędy, ale czyż człowiek nie uczył się najwięcej właśnie na swoich błędach? Można by było na ten temat dyskutować godzinami. Nie miała zamiaru więc ciągnąć go dłużej.
- Może nie na czekoladę, ale zimne piwko jak najbardziej i kebaba... - Były to chyba jej dwa ulubione smaki, bardzo dobrze wiedziała dlaczego, kojarzyły się jej z Cameronem... i Charliem i latami beztroski.
Życie jako duch wydawało jej się być drogą przez mękę, egzystencją bez celu, wiszeniem między tym, co realne, a nie. Nie chciałaby wieść takiego żywota z wielu powodów, a nie tylko tych przyziemnych.
- Czy ja wiem, czy duchy mają psychikę? W sumie nie mam pojęcia, nie znam się na tym zupełnie, trzeba by zapytać jakiegoś specjalisty. - Nie wiedziała nawet, czy ona jakiegoś znała, Brenna na pewno, może warto było uzupełnić swoją wiedzę w tym temacie, żeby nie wychodzić na ignoranta.
- Kurde, tego nie wiedziałam. - Słuchała uważnie tego, co przyjaciółka mówiła na temat Irytka, teraz wszystko jej się rozjaśniło, jak mogło jej to umknąć? Chaos - idealne słowo, które określało tę przedziwną istotę.
- Pewnie tak, nie byłoby atrakcji, mniej odwiedzających i cyk cały biznes w Hogsmeade upada. - Może była to bardzo drastyczna wizja, ale wolałaby, żeby się nie spełniła.
- To wszystko zależy, ja się bardzo cieszyłam, jak Irytek robił pod górkę Ślizgonom. - Och, nic nie cieszyło jej bardziej, tyle, że ten stwór robił na złość wszystkim i każdy mógł stać się obiektem jego żartów.
W końcu pojawiło się przed nimi piwo. Uśmiechnęła się na widok kufli, tęskniła za tym smakiem, nigdzie piwo kremowe nie smakowało tak wspaniale, jak w tym miejscu. Sięgnęła po jeden z kufli i wsadziła paszcze w środek, ubrudziła się przy tym bitą śmietaną, którą starała sobie zetrzeć nieco nieudolnie łokciem. - Nie mam wąsów? - Zapytała jeszcze swoich towarzyszy.