18.05.2024, 23:16 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.05.2024, 00:15 przez Millie Moody.)
Usta do ust, język tańczący z językiem. Zapadła się w niego z nową energią wykrzesaną w ciele karanym każdego dnia autodestrukcją wpisaną w rdzeń jej istnienia. Przez moment złapała się na myśli, że chciałaby dowiedzieć się jak ma na imię. Ale nie zmyślone, nie krótkie, nie długie, nie ksywkę przyjaciół, ale imię, które każdy otrzymał u kresu stworzenia, nim jeszcze pojawił się na tym łez padole. Prawdziwe. Nieśmiertelne. Jedyne.
Okłamałby ją, tak samo jak ona jego, gdyby odbił pytaniem w jej strony, dlatego też nie zajmowała ust słowami a gestem, który mówił więcej o jej głodzie i smutku. Desperacja, która pchnęła ją do pozbycia się włosów o złym kolorze, szczęśliwie nie nakierowała ostrza na gałki oczne, które nie zachwycały błękitem. Miast śmierci i bólu szalka wagi gwałtownie przechyliła się ku gloryfikacji życia, nędznemu aktowi ocierających się o siebie ciał, który jednak owe ciała mógł tak skutecznie wywindować w górę, ku euforii odbierającej egzystencjalny ból. Czy byli tam ledwie przed momentem? Zapytana nie zgodziłaby się, bo nie była z nim w tym pokoju, w tym łóżku, a gdzieś daleko, w toksycznej tkance utkanej zapętlonym zazdrością umyśle.
Teraz jednak nie pozwalał jej umknąć tak łatwo, choć pewnie proponowałby zostanie kanwą, na której mogłaby namalować co chce, zrobić go od początku, jak byłoby jej wygodniej. Teraz nie chciała by zniknął z widoku, wolała, by jak ostrze noża zagłębił się w ciało nie stawiające oporu, dał jej czułość, którą sama sobie odbierała w szarej codzienności. Gdzieś w krótkiej przerwie znów zsunęła z siebie podkoszulek chcąc by poczuł nierówność skóry na plecach, by wiedział, że jak ona nie chce zakrywać sobą jego skaz, tak on nigdy nie zakryje jej. Palcami błądziła po jego historiach orzących skórę, umysł zaś błądził między opowieściami o przetrwaniu, a iskrą, która niosła pożogę przez wychłodzone ciało. Dłoń w końcu zatrzymała na jego szczupłej, długiej szyi, chcąc poczuć pod skórą jak przełyka, poczuć tę kruchość krtani, cienkość papierowej skóry zmęczonego ciała. Był słaby, tak jak ona była słaba, żałośni w uczuciach, których nie potrafili dźwignąć, silni teraz we wzajemnie odkrytym pragnieniu.
Okłamałby ją, tak samo jak ona jego, gdyby odbił pytaniem w jej strony, dlatego też nie zajmowała ust słowami a gestem, który mówił więcej o jej głodzie i smutku. Desperacja, która pchnęła ją do pozbycia się włosów o złym kolorze, szczęśliwie nie nakierowała ostrza na gałki oczne, które nie zachwycały błękitem. Miast śmierci i bólu szalka wagi gwałtownie przechyliła się ku gloryfikacji życia, nędznemu aktowi ocierających się o siebie ciał, który jednak owe ciała mógł tak skutecznie wywindować w górę, ku euforii odbierającej egzystencjalny ból. Czy byli tam ledwie przed momentem? Zapytana nie zgodziłaby się, bo nie była z nim w tym pokoju, w tym łóżku, a gdzieś daleko, w toksycznej tkance utkanej zapętlonym zazdrością umyśle.
Teraz jednak nie pozwalał jej umknąć tak łatwo, choć pewnie proponowałby zostanie kanwą, na której mogłaby namalować co chce, zrobić go od początku, jak byłoby jej wygodniej. Teraz nie chciała by zniknął z widoku, wolała, by jak ostrze noża zagłębił się w ciało nie stawiające oporu, dał jej czułość, którą sama sobie odbierała w szarej codzienności. Gdzieś w krótkiej przerwie znów zsunęła z siebie podkoszulek chcąc by poczuł nierówność skóry na plecach, by wiedział, że jak ona nie chce zakrywać sobą jego skaz, tak on nigdy nie zakryje jej. Palcami błądziła po jego historiach orzących skórę, umysł zaś błądził między opowieściami o przetrwaniu, a iskrą, która niosła pożogę przez wychłodzone ciało. Dłoń w końcu zatrzymała na jego szczupłej, długiej szyi, chcąc poczuć pod skórą jak przełyka, poczuć tę kruchość krtani, cienkość papierowej skóry zmęczonego ciała. Był słaby, tak jak ona była słaba, żałośni w uczuciach, których nie potrafili dźwignąć, silni teraz we wzajemnie odkrytym pragnieniu.