Zebrane informacje, prowadzone poszukiwania - nie przyniosły żadnych postępów. Pozostawiły natomiast po sobie wiele pytań, na które odpowiedzi poszukiwać powinny osoby odpowiednio do tego przygotowane. Z pewnością nie młode i niedoświadczone dziewczyny. Takie jak Penny i Peppa. Wracając do Ośrodka, Weasley była pewna jednego. Powinna się spakować i śladem przyjaciela wrócić do Londynu. I właśnie taki miała plan, kiedy jej uwagę przyciągnęło jakieś zamieszanie; jakieś krzyki.
Następnie wszystko potoczyło się cholernie szybko. Zaskoczona, nie miała czasu na jakąkolwiek reakcje. Grunt rozstąpił się pod jej stopami. Wynurzające się spod ziemi korzenie, pochwyciły pierw jej nogi, a następnie zaczęły wspinać się ku górze. Stopniowo odbierając jej możliwość jakiejkolwiek obrony. Wyglądało na to, że działo się z nią to samo, co z brygadzistą, na którego atak dopiero co widziała.
Przerażona zdążyła jeszcze krzyknąć.
- Peppa! - padło z jej strony. Głos był nieco piskliwy. Aż nadto wyraźnie wybrzmiała w nim panika. Panika w pełni zrozumiała, kiedy korzenie krępują Twoje ruchy, a następnie próbują pogrzebać żywcem. I niestety, wygląda na to, że niewiele możesz na to poradzić?
Czy właśnie tak będzie wyglądał koniec Penelope Anny Weasley?
Upadek był bolesny. Z klatki piersiowej uciekło powietrze. Z ust wydobył się jęk. Przez chwilę nie była w stanie się ruszyć. Podnieść. Ani też przyzwyczaić się do tej cholernej ciemności. Wreszcie jednak ostrożnie poruszyła głową. Rękoma. Nogami. Wyglądało na to, że była cała. W jednym kawałku. Po prostu wylądowała.. gdzieś.
A jej upadkowi, ledwie po chwili, towarzyszył kolejny. Kolejny upadek, a następnie słowa, dzięki którym rozpoznała znajomą postać. Znajomy głos. Mildred. Millie. Odetchnęła z ulgą, ściskając mocniej swój patyk. Różdżkę.
- Millie?! - zawołała, upewniając się tym samym, że właściwie zidentyfikowała swoją towarzyszkę. W jej głosie nadal dało się wychwycić resztki wcześniejszej paniki. Przerażenia. Nie brzmiał on jednak równie piskliwie, co ledwie przed chwilą. Następnie podobnie do brygadzistki, zdecydowała się posłużyć zaklęciem lumos, które powinno zapewnić im tutaj nieco światła. Pozwolić zorientować się w tym, gdzie konkretnie wylądowały. Czy pod ośrodkiem coś się znajdywało? - Chyba jestem cała! Terry wrócił wcześniej do Londynu. My.., hm, no, ten tego... posprzeczaliśmy się zaraz na początku i Twój kuzyn postanowił się na mnie śmiertelnie obrazić. - nawet teraz, nawet w tych okolicznościach nie była w stanie tak do końca pozbyć się urazy, którą odczuwała obecnie w stosunku do swojego wieloletniego przyjaciela. I nawet przez myśl jej nie przeszło, że na to wszystko, na całą tę sytuacje, wpływ musiało mieć to przeklęte miejsce. Bo przecież w normalnych okolicznościach Terry by jej tutaj nie zostawił. Była zbyt uparta, za bardzo na niego obrażona, żeby myśleć. - A z Tobą? Wszystko w porządku? - zapytała, starając się zarazem podnieść. Nadal rozglądając się po tym miejscu, czymkolwiek ono było.