Wiadomości w tym wątku

Erik Longbottom · 19.05.2024, 17:48 ✶

Nie miał pojęcia, co też strzeliło mu do głowy, aby zaprosić Anthony'ego akurat do teatru czarodziejów w magicznej dzielnicy Londynu. Jakby w stolicy nie było innych ośrodków kulturowych tego typu. Teatrów było na pęczki, a oper pewnie jeszcze więcej! Mogli równie dobrze pójść na jakieś przedstawienie wystawiane przez mugoli. Ba, skoro Bellowie wznowili swoje występy po dotarciu do Londynu ze swą karawaną, to równie dobrze mogli spędzić wieczór w namiocie cyrkowym.

Merlin mi świadkiem, że tam byłoby lepiej, pomyślał Longbottom, racząc się przygotowanym dla gości winem. Wprawdzie byłby to dużo mniej formalny sposób na wspólne spędzanie czasu, ale przynajmniej nie musiałby co rusz oglądać się przez ramię, zastanawiając się, czy w tłumie nie natknie się na twarz Laurence'a. Na samą myśl o tym, że miałby się z nim gdzieś tutaj minąć, dostawał gęsiej skórki. I to nie tej dobrego rodzaju. Co też go podkusiło? Chęć zaimponowania Shafiqowi?

Zabrania go do miejsca w którym wiedział, że będzie się czuł dobrze? A może był to element jego osobistej walki z samym sobą. Chęć odegrania się na Selwynie, nawet nie osobiście, a we własnej głowie, poprzez przekroczenie progu królestwa jego rodziny z innym mężczyzną u boku? Westchnął cicho, marszcząc czoło, gdy Anthony nieoczekiwanie został zagadnięty przez kogoś z obsługi teatru. To nie tak powinno wyglądać. To powinna być ich noc. I zamierzał zrobić co w jego mocy, aby faktycznie taką była.

— ...Hmm? Co? Gdzie idziemy? — rzucił niemrawo, gdy Anthony nagle ruszył w stronę jednego z przejść dla pracowników. W powietrzu zawisło na moment słowo ''dubler'', co sprawiło, że Erik prawie zakrztusił się winem, odkładając je na tacę jednego z kelnerów. — Czy ja dobrze rozumiem, że ciebie wezwali na scenę?

Przemierzał ograniczoną przestrzeń garderoby, kręcąc co chwilę głową, gdy Anthony wpatrywał się w notatkę pozostawioną mu przez kobietę. Bardziej od tej podejrzanej propozycji dziwiło go to, że na kanapie ktoś pozostawił złotą sukienkę z cekinami.

— Mogę ci ją co najwyżej zmienić w garnitur, Tony — żachnął się Longbottom, gładząc wierzchem dłoni swój ogolony policzek. — Chociaż z moją transmutacją jest równie duża szansa, że ta suknia spłonie na miejscu od nadmiaru energii magicznej. To nie jest moja dobra strona.

Zdębiał, gdy na jego ramionach zmaterializował się gruby pierzasty szal przypominający węża. Wywrócił teatralni oczami, zarzucając sobie jedną końcówkę boa za plecy.

— Nie wejdę na tę scenę — oświadczył kategorycznie Erik, rozglądając się po garderobie z mieszanką obawy i ciekawości. Nigdy wcześniej nie trafił na tyły teatru Selwynów, a przy najmniej nie tej konkretnej części. Czuł się, jakby wszedł na obcy teren. Przedsionek piekła, jako które jawiła się główna scena, która za moment miała wypełnić się aktorami i rekwizytami. — Mieliśmy być na górze, a nie na dole. Nie tak sobie wyobrażałem ten wieczór. Poza tym...

Podszedł do Anthony'ego i odebrał od niego maskę, jednak, zamiast przyłożyć ją do twarzy, odstawił ją na blat pobliskiej toaletki. Oparł dłonie o jego klatkę piersiową, wygładzając niespiesznie materiał marynarki. Przejechał delikatnie palcami po kołnierzyku jego koszuli, po czym uśmiechnął się do czarodzieja.

— Poza tym... Wypadniesz na tej scenie dużo lepiej ode mnie. I będziesz wyglądał jak uosobienie swojego rodowego skarbca w Gringottcie — zakończył, klepiąc Anthony'ego po ramionach.