„Jak potrafiłeś zapalić, to musisz też potrafić zgasić” – z takiego założenia wychodziła i poniekąd zgadzała się z Parkinsonem, że to dużo ważniejsze od tego, czy zaśmieci się ulice petami czy nie. Ostatecznie nie byli mugolami, osoby dbające o czystość Magicznych Dzielnic miały nie tak dużo roboty – kilka razy machnąć różdżką i śmieci same się wyrzucały, co to więc był za problem? Nie tak ogromny jakby się można było spodziewać. Victoria sama była raczej z tych kulturalnych i nie wyrzucała papierków na ulicę, ale jeśli robił to było tak niewinne jak ten przydeptany niedopałek… Ach, można tylko machnąć ręką.
– Zamartwianie się o mnie niewiele zmieni o ile cokolwiek – ale z wdzięcznością położyła dłoń na jego ramieniu i uśmiechnęła się do niego bardzo ulotnie. – Nie wiem, ostatni raz widziałam go dzień przed tą jego rozmową z Moody. Siedzieliśmy u niego w czwórkę i kisiliśmy ogórki – pisała mu o tych ogórkach w liście i oto cała tajemnica: kisili je w cztery osoby. Ale to faktycznie była nieco dłuższa historia, którą Aidanowi obiecała, a to był ledwie wstęp. Nawet nie wstęp… byle zahaczka. Co prawda… znała kogoś, kto ze Stanleyem miał ciągle kontakt i przekazywali sobie w ten sposób wiadomości, ale nie miała pojęcia gdzie jest i co się dokładnie z nim dzieje. Była za to pewna, że żyje i że nie zniknął przypadkowo – i miała swoje teorie, ale nie były potwierdzone. Kuzyna jednak nie okłamała, bo rzeczywiście wtedy Stacha widziała po raz ostatni i naprawdę nie wiedziała co się z nim dzieje. – Może powinieneś mieć tyle zapasowych paczek co par spodni. Kupić ci? Ile potrzebujesz? – i co prawda teraz mu tylko nieszkodliwie dokuczała, ale to równie dobrze mógł wcale nie być żart. Przy Victorii czasami trzeba było uważać, co się mówi, bo kto wie, kiedy jej odbije i gotowa była na ten przykład wydać na kogoś pieniądze.
– Bo co, bo moje sukienki się nie nadają na tamtejsze salony? Proszę cię – czyste, brudne… Bywała na Nokturnie wiele razy – i w mundurze będąc w pracy i całkowicie prywatnie. Ostatnio gościła tam z drugiego powodu, ale pilnowała, by ukryć swoją tożsamość, gdy przyglądała się niemalże maniakalnie niektórym szyldom, próbując sobie przypomnieć, o który chodziło we wspomnieniu babci. Nic sensownego jednak nie wymyśliła. – A od czego są zaklęcia, żeby sobie wyczyścić to i owo i żeby ładnie pachniało? – odparowała i spojrzała na kuzyna wymownie, małpując jego gest i też założyła sobie ręce na klatce piersiowej. – Czy to hasło to okoń? – wypaliła bezmyślnie i kąciki jej ust zadrgały lekko, jakby miała zaraz parsknąć śmiechem. Jej druga myślą było „powiedz przyjacielu i wejdź”, to przez tę mugolską książkę, którą wcisnął jej Sauriel (i którą pochłonęła zaciekawiona…), ale nie powiedziała tego na głos. – A dasz się wyciągnąć do tańca? – akurat to uwielbiała, na tych wszystkich balach i bankietach – tańczyła często i dużo. Potrafiła więc zakołysać się tu czy tam, oraz oczywiście wszystkie klasyczne tańce i figury również. Nie czekając jednka na odpowiedź złapała Aidana za ramię i owinęła sobie swoją rękę wokół jego. – Nooo… prowadź. Dalej, cała naprzód! – zarządziła i tak śmiesznie uniosła wyprostowaną nogę, gotowa zrobić duży krok do przodu.