[10.08.72] Windermere. Bestie, które miały chronić (I)

W ciągu kolejnych kilku nocy miał wielokrotnie powracać do tego momentu; przeżywać go w zwolnionym tempie, klatka po klatce, jakby przyglądał się filmowym kliszom. W rzeczywistości jednak wszystko wydarzyło się zbyt szybko, by Perseus zdążył zareagować. W jednej chwili był na łodzi i przeklinał w myślach upartość selkie. W następnej miotał się rozpaczliwie w walce o oddech, gdy zimna toń zamykała się nad jego głową. A co było pomiędzy? Czarna plama, czarna jak wody Windermere, które wciągały go w swe niezbadane głębiny.
W jakże szlachetnym świetle postawiłoby go stwierdzenie, że jedyne, o czym myślał w tamtym momencie, to Laurent, ranny chłopiec i reszta współtowarzyszy, ale wcale tak nie było. Zwyciężył lęk, atawistyczny odruch, towarzyszący człowiekowi, który nie umiał pływać. Tylko bez paniki, powtarzał miarowy głos w jego głowie, przez panikę stracisz więcej powietrza, ale zagłuszało go przyśpieszone bicie jego serca. Walczył więc, zmagał się z żywiołem w nierównej walce, desperacko próbując dotrzeć na powierzchnię. Ale jego ciało zdawało się być jak z ołowiu, opadało coraz niżej, i niżej, a sam Perseus nie wiedział nawet jak poruszać się w wodzie; machał zatem rękoma i nogami na oślep, marnując przy tym cenny tlen.
A potem znieruchomiał, gdy zdał sobie sprawę z tego, że mu się nie uda. Vespera powinna wybierać sobie mężów, którzy przynajmniej umieją pływać, pomyślał rozgoryczony. Ale jego spokój nie był spowodowany akceptacją swego losu - to właśnie w tym momencie Victoria stworzyła wypełnioną powietrzem bańkę wokół jego głowy. Przestał walczyć, ale jego serce nadal boleśnie próbowało się wyrwać z klatki piersiowej. Dopiero teraz mógł się rozejrzeć - Victoria znajdowała się nad nim (jego usta ułożyły się w bezdźwięczne dziękuję, kiedy napotkał jej wzrok - po trzymanej przez nią różdżce domyślił się, że to ona go uratowała) w towarzystwie dwóch fok. Rozpoznał ranną selkie - drugą z nich w takim razie musiał być Laurent. Och, jaka szkoda, że nie zobaczył jego przemiany, to musiało być naprawdę fascynujące. Jak wszystko zresztą, co dotyczyło Prewetta. Niżej dostrzegł coś, co musiało być trytońską osadą i z jego ust wyrwało się pełne zachwytu westchnienie. Nie widział jednak nigdzie Geraldine i Esme i poczuł, jak żołądek kurczy mu się ze stresu. Geraldine jest silna, powtarzał sobie w myślach. Jeśli zaatakuje ją tryton, pokona go jedną ręką i przerobi na filet.
I chociaż nie rozumiał, co dokładnie Cirill powiedział Laurentowi, to pojmował przekaz - mieli wejść... cóż, wpłynąć w paszczę lwa. Czy miał inny wybór? Bez względu na to, jakiej nie podjąłby decyzji, może mieć ona fatalna skutki, zatem jeśli już miał umrzeć, to lepiej mając obok siebie innych, niż samotnie. Poruszał się więc powoli i niezdarnie - z pewnością musiał wyglądać przy tym komicznie - ale podążał za dwiema selkie.