25.12.2022, 14:35 ✶
Było dla niej oczywiste, że nawet gdyby pozbyła się munduru, to jej wygląd i ubiór były zbyt schludne i od wejścia by się wyróżniała, Sauriel nie musiał jej o tym mówić. Nie była głupia – albo po prostu tak o sobie myślała.
- Wiem – wiedziała to ona, wiedział to on. Istniały sposoby, by zmienić wygląd, by wyglądać mniej podejrzanie. Tak czy siak musiała się przygotować, a nie robić wszystko na hura bez pomyślunku. Brakowało w niej pewnej spontaniczności, i czasami mogło to uchodzić za wadę, zwłaszcza w kontaktach międzyludzkich, ale w przypadku takich sytuacji – było to raczej na rękę, że najpierw myślała, a potem dopiero robiła. - Hmmm… Mógłbyś? To by mi zaoszczędziło kłopotu… Ale i tak trzeba będzie zbadać okolicę, tak poza tym – ugodowy Sauriel: to była dla niej nowość i nie do końca wiedziała, jak ma reagować, więc starała się być tak neutralna, jak potrafiła. Przestała się też tak skupiać na oklumencji – i teraz wydawała się bardziej żywa, a mniej niczym jakiś konstrukt.
Nie skomentowała tego Białego wiwerna bardziej – ot… nie dziwiła się. Wszystko składało się w gładką całość, z puzzli robił się jakiś tam obrazek. Wiedziała już jakiego miejsca unikać. Albo gdzie się udać, gdyby chciała mu dać w nos, bo ją obraził. Albo gdzie go znaleźć, gdyby czegoś od niego chciała, a ten postanowił jej… uciekać.
- Normalnie wzięłabym to za komplement, ale mam niejasne wrażenie, że próbujesz mnie obrazić – urzędas… No była urzędasem. Była służbistką. Lubiła jasne zasady, lubiła znać swoje miejsce i się po nim poruszać. Jej matka tak ją wytresowała jako dziecko i teraz był efekt. Victoria potrafiła być sztywna jak napięta struna, ale czasami… czasami pozwalała sobie trochę na poluzowanie, i sama trafiała do jakiegoś pubu czy baru. Niezbyt często, ale bywało, to nie tak, że nie potrafiła się bawić. Uniosła na niego głowę znad mapy, kiedy zatrzymał się i zaczął od „jeszcze jedno”. Victoria wysłuchała go, znowu zmarszczyła brwi – i to znowu w tym wyrazie zastanowienia i przetwarzania, a potem zamrugała kilka razy i kiwnęła głową, dając mu znać, że przyjęła to do wiadomości.
Nie było sensu się nawet żegnać. Nawet nie bardzo wiedziała jak… tyle że jednak wyszła zza biurka i stanęła w drzwiach, patrząc jak Sauriel odchodzi. To tak dla podtrzymania efektu, że był tu głównie w sprawach… prywatnych. Bo właściwie to był.
Zastanawiała się jednak nad jego ostatnimi słowami. Uczulenie na słońce? Fakt, wyglądał na niemalże śmiertelnie bladego. Ale w tym momencie to i ona tak wyglądała – gdy była po prostu strasznie zmęczona.
Nie poszła sprawy załatwiać od razu. Siadła za biurkiem, przeglądała mapę i dopiero gdzieś pół godziny później, gdy zobaczyła, że szefowa biura aurorów się pojawiła, to postanowiła do niej zagadać. Powiedziała jej, że analizowała dane od informatora i że właściwie to faktycznie dobrze będzie sprawdzić ten obszar, który wskazał jej Sauriel. Że podobno gdzieś tam krył się ich podejrzany. Nie mieli pewności, ale był jednym na liście, więc… Wspomniała jej też, że zobowiązał się (tenże informator) powęszyć trochę w okolicznym barze, bo jemu łatwiej się będzie tam wtopić w tłum niż im. Uzgodniły, że Victoria pójdzie z nim. Żeby go sprawdzić, posłuchać, nie żeby przeszkadzać. I najlepiej będzie to zrobić wieczorem, bo wieczorem na ulice wychodzą największe mątwy. Nie mieli aż tyle sił, aurorzy byli rozproszeni na kilka różnych spraw, a w tej konkretnej na różnych podejrzanych. Victoria miałaby więc pilnować Sauriela, nie mieszać się, chyba że wymagałaby od tego sytuacja. Ale ogólnie to miała na siebie uważać, bo czarnoksiężnik, którego tropili, był cholernie niebezpieczny. Zresztą jak większość czarnoksiężników.
Lestrange skończyła swoją pracę jak zwykle, przebrała się z munduru w swoje zwykłe ubrania i udała się do rezydencji Rookwoodów, tak jak umówiła się z Saurielem. Dopiero tam zamierzała poprosić o skorzystanie z łazienki, żeby mogła trochę… poprawić swój schludny wygląd. Na bardziej niechlujny, na mniej grzeczny. Było już ciemno, jak to w lutym o tej godzienie, Sauriel powinien być zadowolony. Sauriel… Nie dawało jej to spokoju przez cały czas. Ma wrażenie, że rozwiązanie tej dziwnej zagadki, tej o zimnych dłoniach i nie jedzeniu, była na wyciągnięcie ręki, ale ciągle coś jej przerywało.
- Dzień dobry, pani Rookwód – przywitała się z panią domu, kiedy została wpuszczona do środka, a po chwili zjawiła się Anna powitać niezapowiedzianego gościa. - Jest Sauriel? Byliśmy umówieni - to musiała być nowość, zwłaszcza po ponad miesiącu milczenia i ingerencji jej własnej matki. - Jak się pani czuje? – zagaiła zresztą zaraz, skoro już miała okazję na te towarzyskie trele-morele.
- Wiem – wiedziała to ona, wiedział to on. Istniały sposoby, by zmienić wygląd, by wyglądać mniej podejrzanie. Tak czy siak musiała się przygotować, a nie robić wszystko na hura bez pomyślunku. Brakowało w niej pewnej spontaniczności, i czasami mogło to uchodzić za wadę, zwłaszcza w kontaktach międzyludzkich, ale w przypadku takich sytuacji – było to raczej na rękę, że najpierw myślała, a potem dopiero robiła. - Hmmm… Mógłbyś? To by mi zaoszczędziło kłopotu… Ale i tak trzeba będzie zbadać okolicę, tak poza tym – ugodowy Sauriel: to była dla niej nowość i nie do końca wiedziała, jak ma reagować, więc starała się być tak neutralna, jak potrafiła. Przestała się też tak skupiać na oklumencji – i teraz wydawała się bardziej żywa, a mniej niczym jakiś konstrukt.
Nie skomentowała tego Białego wiwerna bardziej – ot… nie dziwiła się. Wszystko składało się w gładką całość, z puzzli robił się jakiś tam obrazek. Wiedziała już jakiego miejsca unikać. Albo gdzie się udać, gdyby chciała mu dać w nos, bo ją obraził. Albo gdzie go znaleźć, gdyby czegoś od niego chciała, a ten postanowił jej… uciekać.
- Normalnie wzięłabym to za komplement, ale mam niejasne wrażenie, że próbujesz mnie obrazić – urzędas… No była urzędasem. Była służbistką. Lubiła jasne zasady, lubiła znać swoje miejsce i się po nim poruszać. Jej matka tak ją wytresowała jako dziecko i teraz był efekt. Victoria potrafiła być sztywna jak napięta struna, ale czasami… czasami pozwalała sobie trochę na poluzowanie, i sama trafiała do jakiegoś pubu czy baru. Niezbyt często, ale bywało, to nie tak, że nie potrafiła się bawić. Uniosła na niego głowę znad mapy, kiedy zatrzymał się i zaczął od „jeszcze jedno”. Victoria wysłuchała go, znowu zmarszczyła brwi – i to znowu w tym wyrazie zastanowienia i przetwarzania, a potem zamrugała kilka razy i kiwnęła głową, dając mu znać, że przyjęła to do wiadomości.
Nie było sensu się nawet żegnać. Nawet nie bardzo wiedziała jak… tyle że jednak wyszła zza biurka i stanęła w drzwiach, patrząc jak Sauriel odchodzi. To tak dla podtrzymania efektu, że był tu głównie w sprawach… prywatnych. Bo właściwie to był.
Zastanawiała się jednak nad jego ostatnimi słowami. Uczulenie na słońce? Fakt, wyglądał na niemalże śmiertelnie bladego. Ale w tym momencie to i ona tak wyglądała – gdy była po prostu strasznie zmęczona.
Nie poszła sprawy załatwiać od razu. Siadła za biurkiem, przeglądała mapę i dopiero gdzieś pół godziny później, gdy zobaczyła, że szefowa biura aurorów się pojawiła, to postanowiła do niej zagadać. Powiedziała jej, że analizowała dane od informatora i że właściwie to faktycznie dobrze będzie sprawdzić ten obszar, który wskazał jej Sauriel. Że podobno gdzieś tam krył się ich podejrzany. Nie mieli pewności, ale był jednym na liście, więc… Wspomniała jej też, że zobowiązał się (tenże informator) powęszyć trochę w okolicznym barze, bo jemu łatwiej się będzie tam wtopić w tłum niż im. Uzgodniły, że Victoria pójdzie z nim. Żeby go sprawdzić, posłuchać, nie żeby przeszkadzać. I najlepiej będzie to zrobić wieczorem, bo wieczorem na ulice wychodzą największe mątwy. Nie mieli aż tyle sił, aurorzy byli rozproszeni na kilka różnych spraw, a w tej konkretnej na różnych podejrzanych. Victoria miałaby więc pilnować Sauriela, nie mieszać się, chyba że wymagałaby od tego sytuacja. Ale ogólnie to miała na siebie uważać, bo czarnoksiężnik, którego tropili, był cholernie niebezpieczny. Zresztą jak większość czarnoksiężników.
Lestrange skończyła swoją pracę jak zwykle, przebrała się z munduru w swoje zwykłe ubrania i udała się do rezydencji Rookwoodów, tak jak umówiła się z Saurielem. Dopiero tam zamierzała poprosić o skorzystanie z łazienki, żeby mogła trochę… poprawić swój schludny wygląd. Na bardziej niechlujny, na mniej grzeczny. Było już ciemno, jak to w lutym o tej godzienie, Sauriel powinien być zadowolony. Sauriel… Nie dawało jej to spokoju przez cały czas. Ma wrażenie, że rozwiązanie tej dziwnej zagadki, tej o zimnych dłoniach i nie jedzeniu, była na wyciągnięcie ręki, ale ciągle coś jej przerywało.
- Dzień dobry, pani Rookwód – przywitała się z panią domu, kiedy została wpuszczona do środka, a po chwili zjawiła się Anna powitać niezapowiedzianego gościa. - Jest Sauriel? Byliśmy umówieni - to musiała być nowość, zwłaszcza po ponad miesiącu milczenia i ingerencji jej własnej matki. - Jak się pani czuje? – zagaiła zresztą zaraz, skoro już miała okazję na te towarzyskie trele-morele.