21.05.2024, 21:10 ✶
Zwróciłem uwagę na to, że pomimo trudnej rozmowy trwaliśmy we względnym spokoju. Powiedziałbym, że w idealnym uścisku, gdyby nie te wszystkie obawy, które ściskały różne części mojego ciała. Obawy o nas, o Flynna, o cyrk. W moim umyśle wciąż toczyła się walka zazdrości. Uparcie przeganiałem te myśli, wiedząc, że ten człowiek, ten przylegający do mnie, rozkładający się na moich kolanach, torturujący wkoło jednego guzika mojej koszuli, nie byłby w stanie mnie zranić. Bynajmniej nie poprzez zdradę, bo mówienie o odejściach żeby uporać się z trudnymi przeciwnikami, a potem obietnica powrotu, mnie raniła i nie była zanadto przekonywująca.
Pokręciłem głową, kładąc dłoń na jego zaciśniętych pięściach. Delikatny gest, choć miał mówić tak wiele. Kruszyć pewne uparcie?
- Myślę, że nie masz nic do powiedzenia w tym temacie. Podjąłem decyzję i nie zostawię cię z tym samego. Jeśli nie chcesz w to wciągać cyrku, jestem za, ale samego cię z tym wszystkim nie zostawię. Nie mógłbym... Nic bym nie mógł ze świadomością, że gdzieś tam jesteś i walczysz, że być może już nigdy więcej cię nie zobaczę, bo coś albo ktoś cię zaskoczy... NIE. Po prostu nie ma takiej opcji - odparłem w ramach odpowiedzi na jego słowa. W oczach błyszczała mi determinacja. Nie zamierzałem być miękką płotką. Dam sobie radę ze wszystkim. Całe życie dawałem sobie radę ze wszelkimi przeciwnościami losu. Nic nie miało tego zmienić.
Ponadto, już raz pozwoliłem Flynnowi wymknąć się z cyrku. Skończył jak skończył... Gdyby był non stop pod moją opieką, to żadna krzywda by go nie spotkała. I już nie spotka. Zamierzałem o to zadbać.
- My się z nią uporamy. Jeśli mamy być małżeństwem, powinniśmy razem załatwiać problemy - zauważyłem jeszcze na poparcie swych słów, przy czym poprzesz załatwianie problemów nie byłem pewien, czy przypadkiem nie miałem na myśli ukręcenia karku tej suce. Odważne myśli, ale kto wie? Jeśli będzie trzeba, czemu miałbym tego nie zrobić? Fontaine nie była już człowiekiem, podobnie jak ten Dante. - I się wspierać - dodałem, cmokając go w nos. Miałem nadzieję, że w końcu zmiękczę ten upór, a jeśli nie, to przejdę do trybu bezstronnego Zarządcy Cyrku.
Pokręciłem głową, kładąc dłoń na jego zaciśniętych pięściach. Delikatny gest, choć miał mówić tak wiele. Kruszyć pewne uparcie?
- Myślę, że nie masz nic do powiedzenia w tym temacie. Podjąłem decyzję i nie zostawię cię z tym samego. Jeśli nie chcesz w to wciągać cyrku, jestem za, ale samego cię z tym wszystkim nie zostawię. Nie mógłbym... Nic bym nie mógł ze świadomością, że gdzieś tam jesteś i walczysz, że być może już nigdy więcej cię nie zobaczę, bo coś albo ktoś cię zaskoczy... NIE. Po prostu nie ma takiej opcji - odparłem w ramach odpowiedzi na jego słowa. W oczach błyszczała mi determinacja. Nie zamierzałem być miękką płotką. Dam sobie radę ze wszystkim. Całe życie dawałem sobie radę ze wszelkimi przeciwnościami losu. Nic nie miało tego zmienić.
Ponadto, już raz pozwoliłem Flynnowi wymknąć się z cyrku. Skończył jak skończył... Gdyby był non stop pod moją opieką, to żadna krzywda by go nie spotkała. I już nie spotka. Zamierzałem o to zadbać.
- My się z nią uporamy. Jeśli mamy być małżeństwem, powinniśmy razem załatwiać problemy - zauważyłem jeszcze na poparcie swych słów, przy czym poprzesz załatwianie problemów nie byłem pewien, czy przypadkiem nie miałem na myśli ukręcenia karku tej suce. Odważne myśli, ale kto wie? Jeśli będzie trzeba, czemu miałbym tego nie zrobić? Fontaine nie była już człowiekiem, podobnie jak ten Dante. - I się wspierać - dodałem, cmokając go w nos. Miałem nadzieję, że w końcu zmiękczę ten upór, a jeśli nie, to przejdę do trybu bezstronnego Zarządcy Cyrku.