[25 kwietnia '72] Castiel & Fergus, sklepiki przy Pokątnej

Tak naprawdę nigdy nie panował nad swoimi emocjami i nie sądził,, by kiedykolwiek dał radę je poskromić. Czuł się, jakby wędrował, szukając czegoś, ale nigdy nie miał tego znaleźć. Był niespokojny w swoich słowach i gestach, bo też nie wiedział, jak o tych uczuciach rozmawiać. Mógł mu tak po prostu wszystko powiedzieć? Czy to byłoby w porządku, gdyby okazało się, że jego niepewność była uzasadniona? Że Castiel naprawdę tylko karmił swoje sumienie, chcąc się pozbyć długu wobec Fergusa? Zaczynał coraz bardziej się bać, że chodziło mu tylko o tę kurtkę i popełnił błąd, przyprowadzając go tutaj, do sklepu Ollivanderów. Gdyby coś poszło nie tak… to była najgorsza z możliwości do wybrania, bo nie mógł uciec, zatrzaskując za sobą drzwi. Tyle że nie chciał tego robić, nie chciał rozstawać się z Castielem, niezależnie od tego, czy na siebie warczeli. Jak zresztą nie mieli, kiedy dusili w sobie tak wiele spraw? Fergusowi zawsze się wydawało, że człowiek nie powinien dusić w sobie tylu emocji, bo w końcu wybuchnie. Dlatego zawsze jego nastrój był tak prosty do odczytania. I przez ostatnie dwa tygodnie cierpiał, układając w głowie rozmowy, które nigdy nie miały się odbyć. Wrzeszczał w poduszkę zamknięty sam w pokoju, uprzednio roztrzaskując coś o ścianę. Upijał się, by zapomnieć, ale alkohol tylko sprawiał, że wspomnienia i sny stawały się bardziej rzeczywiste.
Najgorsze było to, że w tym wszystkim nienawidził siebie, ale nie potrafił nienawidzić Castiela.
- Nie - urwał mu szybko, przerażony wizją, że to mogłoby się skończyć, nim w ogóle na dobre się zaczęło. Bał się, ale byłby głupcem, gdyby nie obawiał się czegoś nowego, nieznanego. Może rzeczywiście było tak, że potrzebował kogoś, kto by go popchnął, pokazując odpowiednią drogę. Czegoś, co krzyczałoby: to właśnie to! W tym wypadku to wizja utraty Castiela była tym bodźcem. - Nie chcę, żeby to była przeszłość. To byłoby dla mnie łatwiejsze, dla ciebie pewnie też, ale… - urwał, nabierając powietrza i próbując opanować drżenie rąk. - To byłby pierwszy raz od lat, kiedy zrobiłem coś, czego chciałem. Pierwszy raz, kiedy byłbym jakkolwiek wolny.
Od oczekiwań innych ludzi, od swoich czarnych wyobrażeń własnego życia. Po prostu wolny, jak nigdy dotąd. I być może dzięki temu szczęśliwszy.
Stał naprzeciw Castiela ze swoim wyzywającym spojrzeniem, gotowy do dalszego ataku, gdyby zaszła taka potrzeba. Flint złapał przynętę, zaczynał z nim rozmawiać na tym samym poziomie irytacji, wyrzucając z siebie więcej, niż zapewne chciał. Ale były to słowa zupełnie inne, niż Ollivander mógł się spodziewać. Zmroziło go, choć serce zaczęło bić mocniej, waląc w pierś z prośbą o upragnioną wolność.
Dłoń Castiela była chłodna, ale z każdym jej przesunięciem czuł, jak jego skóra emanuje ciepłem. Było to mylące dla zmysłów, ale dziwnie pociągające. Całe jego ciało wręcz krzyczało: nie przestawaj, chcę więcej. Nie wiedział, co mu na to odpowiedzieć, tym bardziej nie chciał mu przerywać, czerpiąc radość z każdej informacji, której się właśnie dowiadywał. Nie był w tym wszystkim sam, to działało w obie strony! I brzmiało tak bardzo szczerze, że aż dziw brał, że nogi się pod nim nie ugięły z wrażenia.
- Lubię, kiedy jesteś samolubny - przyznał cicho. W chwili milczenia nerwy zdołały się w nim ukoić, a poznanie prawdy z ust Castiela tylko w tym pomagało. Czuł tak gigantyczną ulgę. Zamknął oczy, napawając się tą bliskością, do której blondyn doprowadził. Nawet nie wiedział, jak bardzo jej potrzebował do momentu, kiedy ten przyciągnął go do siebie. Ciepły oddech mieszał się z jego własnym, sprawiając, że zupełnie zapomniał, że stali pośrodku jego biura, zziębnięci i przemoczeni po deszczu. Najwyraźniej już zawsze miała towarzyszyć im woda, nieważne w jakiej postaci.
- Nie dowiemy się, jeśli nie spróbujemy - wyszeptał, wciąż trzymając rękę tam, gdzie poprowadził ją Castiel. Drugą przeciągnął po jego ramieniu w górę, aż wylądowała na karku mężczyzny, gdzie palce wplotły się we wciąż lekko wilgotne włosy. - Ale możemy odkryć to razem.
Nie wiedział, czy przyjdzie im z tego coś dobrego, ale w tym momencie nie miało to żadnego znaczenia. Poczuć wolność, znaleźć w końcu to, czego szukał - tylko tego pragnął. I najwyraźniej rozwiązanie tego wszystko stało tuż obok, w jego objęciach, opierając się czołem o jego czoło. Mógł tak stać w nieskończoność, delektując się nieuchronnym, ale nie należał do osób cierpliwych. Przechylił głowę, zamykając ostatnią przestrzeń między nimi i spychając cały swój strach na daleki plan. Był tylko Castiel i jego ciepłe usta na jego własnych. Jak on za tym tęsknił!