Vespera Rookwoodl; Poczta

List dotarł wieczorem 9 sierpnia - charakter pisma był całkiem schludny jak na standardy Perseusa, co sugeruje, że bardzo się przyłożył do jego napisania.

Windermere, 9 sierpnia 1972

Najdroższa,

Dziś podczas śniadania wydarzyło się coś nietypowego. Pamiętasz, że widzę tylko aury pojedynczych ludzi, prawda? Cóż, dziś zobaczyłem aurę tego miejsca. Wyglądało to tak, jakbym patrzył na świat przez kolorowe szkło.

Przypadkiem usłyszałem rozmowę mugolskiej pary - podobno ludzie w Windermere zaczynają się dziwnie zachowywać. Teorię tę potwierdziła matka mojego pacjenta, która napisała mi, że po powrocie do domu wszystko wróciło do normy. Sam czuję się tutaj... Jakiś nieswój. Jakby opętała mnie jakaś gorączka.

I znów w mojej głowie kołacze myśl, że chciałbym mieć Cię obok, a jednocześnie boję się, jak to miejsce na Ciebie wpłynie. Cokolwiek jednak dzieje się w Windermere, to nie jest powód, by mnie od Ciebie odciągać. Planuję wrócić do Londynu jutro rano.

Nawiedzaj mnie dziś we śnie, Ukochana.

Oddany Ci,

Perseus

Do listu dołączony był bukiet polnych kwiatów.