[25 kwietnia '72] Castiel & Fergus, sklepiki przy Pokątnej

Czy gdyby to było proste, w ogóle by ich pociągało? Może w tym leżała głębia problemu: to nie było łatwe, zwyczajne i akceptowalne. Mieli swoją własną tajemnicę, która sprawiała, że Fergus czuł jeszcze większe przyciąganie w kierunku Castiela. Dni tęsknoty za tym, co wydawało się jedynie snem, tylko potęgowały to uczucie. Ciągnęło go do niego jak Ikara do Słońca i chociaż w każdej chwili mógł się sparzyć, nie obchodziło go to. Upadłby do morza, byle tylko znów poczuć się choć przez chwilę wolnym.
Nie czytał mu w myślach, obaj pragnęli tego samego. Pochylając się do przodu, był zwyczajnie samolubny, byle tylko zaspokoić własne pragnienia. Cała niepewność z niego uleciała wraz z dotykiem Castiela. Jak mógł w ogóle wierzyć, że to jednostronne? Przez tyle dni obawiał się do niego zbliżyć z myślą o odrzuceniu, podczas gdy okazywało się, że jedynie zmarnowali ten czas na wyobrażanie sobie scenariuszy, które nigdy nie miały się spełnić? Czy spodziewał się, że będzie stał w tym biurze, całując drugiego mężczyznę? Dziś rano jeszcze nie, ale najwyraźniej los był gotowy płatać mu takie figle. Nie żeby miał coś przeciwko temu.
Drżał pod jego dotykiem, pod każdym przesunięciem palców po skórze pleców. Z braku tlenu, a może z zachłyśnięcia tą bliskością, kręciło mu się w głowie, ale za nic nie potrafił się odsunąć. Oddawał mu pocałunki, szukając wspomnień uprzedniego spotkania, ale nie było tak samo. Wtedy poznawali coś zupełnie nowego, teraz zabijali tęsknotę za tym, o czym wiedzieli już, że tego pragną. Nie patrząc na zobowiązania, na własny strach i rozsądek. Fergus nie chciał być rozsądny, w gruncie rzeczy nigdy nie był. Wplótł palce w jasne włosy Castiela, napierając na niego jeszcze bardziej, o ile istniała jeszcze taka możliwość. Dotykając jego ust własnymi, czuł jakby smakował żywego ognia, który rozpalał jego ciało i gotował krew w żyłach. Chciał tego więcej, bardziej. Kiedy świat na zewnątrz ograniczał się jedynie do dźwięku kropli uderzających o szybę, odbierało mu to lęk, który hamował go przed dowiedzeniem się, dokąd ich to zaprowadzi. Jego dłoń zawędrowała w dół pleców Castiela w celu pociągnięcia zbędnego materiału, którego chciał się pozbyć. Ale ten oderwał się od niego, szukając źródła tlenu. Wykorzystał ten moment, zabierając na moment ręce i zrzucając z pleców szatę, którą wciąż miał na sobie, a która zaczynała nie tylko go uwierać, ale też sprawiać, że było mu nieprzyjemnie gorąco. Opadła na podłogę tuż pod ich stopami.
- Nie gadaj tyle - powiedział z szerokim uśmiechem, łapiąc powietrze ciężkimi oddechami. Oczy błyszczały mu z emocji i pożądania. Objął dłońmi jego twarz i wciągnął go w kolejny pocałunek, nim Castiel zdążyłby zaprotestować. Nie żeby w ogóle miał jakiś wybór, ale nie sądził, by i Flint był temu przeciwny. Przestąpił krok do przodu, popychając drugiego mężczyznę, a potem kolejny, aż znaleźli się przy ścianie niedaleko drzwi, jedynej wolnej od wszechobecnych szaf i regałów. Nie istniała już żadna siła, która by go od Castiela odciągnęła. Wpił się w jego usta, przygryzając zębami dolną wargę, a dłońmi podciągając sweter w poszukiwaniu nagiej skóry. Im bardziej był pewien, że Flint też za nim tęsknił, tym bardziej do niego lgnął. Był jak ćma szukająca swojej latarni, wyjątkowo zachłanna i ogarnięta pożądaniem ćma. Jedna dłoń wędrowała po brzuchu i klatce piersiowej Castiela, badając każdy skrawek jego skóry, drugą próbował przedostać się na przyparte do ściany plecy, przyciągając go ku sobie. Usta Fergusa oderwały się od jego ust, kierując po policzku w kierunku szyi, aż zaczęły składać na niej drobne pocałunki. Sytuacja podobna do tej, w której Castiel ostatnim razem spanikował, odpychając go od siebie. Jego myśli wyłączyły się jednak, nie biorąc tego pod uwagę. To wręcz zabawne, jak bardzo ciągnęło go do tego mężczyzny, choć tak niewiele o nim wiedział. Może to ta nuta tajemnicy i niedopowiedzenia sprawiała, że aż w nim wrzało na samą myśl o dotyku, a kiedy do niego doszło, nie potrafił się powstrzymać. Pociągnął sweter Castiela w gore, potrzebując jednak jego pomocy i przyzwolenia, by się go pozbyć.