[01.06 Viorica & Anthony] Stwórz cudną flaszę

Słuchał jej z uwagą, nie przerywał ani na moment poczyniając mentalne notatki, segregując je od razu na różne działy, poddając wnikliwej ocenie. Nie musiał nic mówić, żeby wiedziała, że to nie jest zwykła rozmowa, że jego intencją nie jest zwykłe zamówienie, a stanowi ono ledwie pretekst do czegoś innego, głębszego, bardziej długoterminowego. Któż jednak proponuje małżeństwo bez chociaż pierwszej randki? Chociaż sądząc po misie, być może nie pierwszej...

Gdy potwierdziła swoje umiejętności zamknął teczkę z uśmiechem zadowolenia. Nawet jeśli była to tylko słowna deklaracja, wiedział, że kobieta nie śmiałaby nagiąć, ubarwić tego co leżało w zakresie jej umiejętności, bo lada moment mogłaby być przetestowana, choćby i tu, przy tym biurku. Najwidoczniej jednak Anthony postanowił obdarzyć ją swoim zaufaniem, postanowił łaskawie pokazać, że jej słowo jest cokolwiek warte w czterech ścianach gabinetu na Alei Horyzontalnej.

– Doskonale panno Zamfir. Będę to miał w pamięci – proste zdanie zabrzmiało jak deklaracja, jak obietnica jakiegoś kiedyś. W przestrzeni ograniczonej czterema ścianami panowała napięta atmosfera, lecz była ona przyjemnie nęcąca. Ktoś mógłby powiedzieć, że to napięcie niosło ze sobą podtekst erotyczny, lecz ktokolwiek znał tych dwojga od razu rozpoznałby inny posmak tej duchoty. Dwóch profesjonalistów przy stole, dwoje ludzi oddanych swojej działalności, nawet jeśli w przypadku Shafiq'a nie miało to związku z pracą per se, a kolekcją. I to kolekcją inną od smoków wypełniających nie tylko gabinet, ale i prywatne zakamarki posiadłości w Little Hangleton. Nie, tym razem chodziło o kolekcję ludzi, sieć powiązań i umiejętności. Viorica była tłustą muchą i nie zamierzał jej wysysać przy pierwszym ukąszeniu. Wręcz przeciwnie. Wolał najpierw ją utuczyć.

Zamknął teczkę i odłożył ją na biurko, niejako na pokuszenie. Podniósł się z fotela, jakby chciał sięgnąć po coś do gabloty, ale w połowie drogi zmienił zdanie, przysiadł więc na biurku tuż obok bardzo, bardzo starej smoczej rytualnej misy. Obok swojej niszczarki dokumentów.
– Odpowiadając zaś na pani pytanie... Mi zależy na czasie, bo najpóźniej osiemnastego czerwca komplet powinien znaleźć się na tym biurku. W Pani zaś najlepszym interesie leży skupienie się na jakości i jednolitości kamieni, choć oczywistym jest dla każdego kto trzymał winne grona w swojej dłoni, że nie znajdzie się dwóch takich samych owoców. Im bliżej natury uda się zbliżyć, tym lepiej. Im lepiej, tym ja będę bardziej zadowolony, a moja wdzięczność to cenna waluta, o tym chyba nie muszę wspominać. – Wyciągnął z kieszeni wizytówkę, na której już wcześniej była zapisana w galeonach kwota za tę usługę, przekraczająca dziesięciokrotnie wartość materiałów. Podał ją rzemieślniczce, a uśmiech który pojawił się na jego twarzy, był z gatunku tych, których nigdy zamiarem nie miała być życzliwość. Bardziej protekcjonalność, bardziej zaciekawienie jak poradzi sobie z wyzwaniem, poczynając od tego jak zinterpretuje jego zlecenie.

– Proszę nie dać mi się więcej pani zatrzymywać, gdy czas ucieka. Pomyślnych łowów. – Nagle połączenie znikło, podobnie jak jego zainteresowanie. Wstał i wrócił na swoje miejsce, sięgając po kolejną korespondencję. Nie musiał słuchać jej odpowiedzi, wiedział że się zgodziła jak tylko odpowiedziała na jego zaproszenie. Rozmowa była więc zakończona.

Koniec sesji