[24/25 VII, Biblioteka Parkinsonów] Doppelganger. Tajemnicze Runy.

Różdżka w pierwszym momencie nie zareagowała, być może obrażona, że zamiast krwawej ofiary, dostała ofertę wytworzenia kuli światła. Możliwe też, że była obrażona za to, że Anthony niemal dwa miesiące dokładał wszelkich starań, żeby radzić sobie bez niej. Było to prawdziwie wymagające, szczególnie, że jego nauczycielka upierała się, że potrzebne do tego i niezbędne są również ćwiczenia ciała, że splatanie surowej magii wynika otworzenie czakr i odpowiedniej... postury. Kompozycji ciała. Forma i treść wzajemnie musiały się przenikać. Jak kochał wschód, tak czasem ta filozofia napełniała go niechęcią, zwłaszcza teraz, gdy zamiast natychmiastowego efektu, musiał się starać, musiał się wspinać, musiał się pocić.

Teraz w oświetleniu kuli, patrzenie na Morpheusa było prostsze i sprawiało wiele przyjemności, które wynagradzały mu te nocne przechadzki po księgozbiorze. Fakt, że portret został daleko za nimi pozwalał również na robienie tego bez lęku, że ktoś mógłby podejrzeć i ocenić to z jaką intensywnością stalowe oczy śledziły każdy ruch przyjaciela. Byli naukowcami choć ich drogi się rozeszły. Zabawnym byłoby, gdyby to Anthony pogrążył się w badaniach nad różnorodnością kultur, które z taką ciekawością zgłębiał, a Morpheus wyszedł w końcu na pierwszy plan i sięgnął po wieniec tak jak powinien. Anthony znał oczywiście słabości Longbottoma, głównie brak jakiegokolwiek poszanowania dla czasu, skoro mógł podglądać go w przód i korygować czasozmieniaczem w krytycznych momentach, ale i tak, wiedział że głęboko w sercu Morpheus jest liderem, za którym poszłoby wielu. Zabawne byłoby patrzeć na nich w odwróconych rolach, to skojarzenie zakwitło w nim i paradoksalnie pozwoliło osadzić się w bieżącej chwili i bieżącej potrzebie mężczyzny.

– Bełkot? Może to kwestia języka? Szyfru? Albo... pieczęć była na czymś innym i masz odbicie tylko jej okruchów. Trochę jak rozsypane puzzle, czekaj... myślę, że najbardziej pomogłyby Ci "Осколки рун, воссоздание печатей в восточной мысли"? Подожди, она должна быть где-то здесь. – Intonacja wskazywała, że padł tytuł i być może jakieś kolejne polecenie. Anthony zbliżył się do półki i zadarł głowę ku tym wyższym tytułom, celowo tam ustawionym bo w językach których buńczuczni i przekonani o własnej wspaniałości czarodzieje, zwykle nie używali. – Հայերենում հաստատ ուրիշ բան կա...Թեև չգիտեմ, բայց այս խաբեության համար անհրաժեշտ կլիներ մշակութային շրջանակ ստեղծել – zastanawiał się, ściągając drugą, bardzo, bardzo starą księgę.