[25 kwietnia '72] Castiel & Fergus, sklepiki przy Pokątnej

- Mnie katastrofy omijają. To tylko wypadek przy pracy bo jestem pochłonięty czym innym.- wyjaśnił na tyle trzeźwo na ile pozwalały mu okoliczności. Nie przyciągał kłopotów bo życie miał jednolite, nijakie, spokojne. Jedynym urozmaiceniem były artefakty nad którymi pracował. Czasami trafiało się coś ciekawego, co stanowiło wyzwanie. Usposobienie Flinta również było spokojne. Nie był łowcą przygód, nie odnajdywał adrenaliny w prostych czynnościach. Mówił prawdę, że czuł się nijaki, być może niewidzialny na tle swojej rodziny i znajomych. Mając przy sobie takiego Fergusa i przy tym świadomość jak bardzo jego zachowanie byłoby znienawidzone przez otoczenie… czuł, że żył. Czyżby receptą na przeżywanie pełną piersią było jedynie szaleństwo?
Możliwe, że tak bo kiedy posłał ręce niżej, w te rejony, które należy omijać wzrokiem to był dowód, że mu odbiło. Nie potrafił się uspokoić, a Fergus mu nie pomagał. Każdy pocałunek podsycał ogień i nie dawał możliwości innego wyjścia. Tracił przy nim dech a kanciapa wydawała się już parować od tego gorąca. Nie miał sposobności otrząśnięcia się z tego amoku i wcale nie chciał teraz wracać do rzeczywistości. Tak strasznie długo był sam, tak bardzo gnił w samotności, że gdy Fergus wyciągał do niego ręce to nie wahał się. Pozwolił sobie na więcej, nawet jeśli nazajutrz będzie sobą przerażony i prawdopodobnie zawstydzony. Wpatrywał się weń wyczekująco, odnajdując w ciemnych oczach to, czego szukał. Nie panował już nad żadnym z następnych pocałunków, przekierowując swoją uwagę na możliwości ulokowane w niższych sferach. Odpięcie guzika jego spodni było dziecinnie proste, przedmiot martwy nie miał odwagi sprawiać trudności drżącym z emocji palcom. Przywarł do jego nagiego tułowia całą długością brzucha, posyłając dłoń od razu pod cienki materiał jego bielizny. Stanowiło to jeszcze większy zapalnik, od którego zakręciło mu się w głowie. Być może dopiero teraz tak na zawsze uwierzył, że mężczyzna może go pożądać. To Fergus go chce i trzymał w dłoni tego namacalny dowód. To tak strasznie go ucieszyło, że na jego twarzy wykwitł pełen zadowolenia uśmiech, który miał się utrzymać na jego twarzy przez długi czas. W tym kącie między drzwiami a szafą był inny świat, jak wtedy na wąskiej łódce. Ciepła, ocierająca się o siebie skóra dwóch rozgrzanych ciał, stłumione między ustami oddechy, zmieszane ze sobą pomruki w chwili kiedy przesunął dłonią po jego męskości. Nie mógł złapać oddechu, musiał oprzeć czoło o zimną ścianę tuż przy głowie Fergusa. Objął go w pasie i próbował odnaleźć odpowiednie tempo ruchu dłoni, dostosowując je do najdrobniejszych zmian w oddechu Fergusa. Nie miał szans widzieć wyraz jego twarzy, zbyt przejęty innym poziomem bliskości. Zsunął nieznacznie z jego bioder spodnie i ledwie co na dwa cale bokserki, aby nie mieć przed sobą żadnego dodatkowego oporu. Przesunął lekko szorstkim policzkiem po jego skroni i zatrzymał usta tuż pod płatkiem jego ucha, czasami lekko zatrzymując go między zębami. Bez chwili przerwy przesuwał dłonią po jego przyrodzeniu, napierając na niego swoim ciałem. Raz przyspieszył, raz zwolnił do żółwiego tempa jakby sprawdzając różne kombinacje i natężenie gestów, aby jak najsprawniej doprowadzić organizm Fergusa do największej ekstazy. Oddychał przy tym głośno, głęboko, nierówno, raz schodząc blisko ust ale nie zostając tam zbyt długo. Podkoszulek nagrzał się od ich ciał, a on nie przerywał, a przyspieszał, mimo że spięty nadgarstek wolał o litość. Oj nie, żadnej litości. Napędzany testosteronem wziął sobie za cel wywołania na twarzy Fergusa obrazu błogości. Wbił paznokcie centymetr nad jego pośladkiem i nie przestawał swojej bezwstydnej śmiałości. Wyczekiwał tego charakterystycznego spięcia mięśni, zmiany oddechu i westchnienia. To był jego najważniejszy cel. Bez tej realizacji stąd nie wyjdzie i będzie męczył go tak długo aż się uda. To znaczy, że jest zakochany w jego ciele czy może obłąkany?