[10 luty 1972] Kiedy mówisz p... | Sauriel & Victoria

Nadal pamiętać trzeba jednak, że będą szli do knajpy, gdzie zbiera się wątpliwy element. Wątpliwy, ale nadal czarodziejski. Czarodziejski, a więc w dużej mierze w tym światku na pewno czarnoksięski. A czy taką czarownicę można klepać bezkarnie po tyłku? Duża szansa, że zamieni delikwenta w ropuchę. Victoria nie. Może by jej się udało, ale to by nie była pierwsza klątwa, jaka by jej przyszła do głowy. Raczej na pewno kolegę wywaliłoby z butów.
Jak miałby ją traktować, to było dobre pytanie. Victoria zamilkła na chwilę, pogrążając się w myślach, jak to ona – najpierw myśląc, później działając. Lubiła mieć plan dopracowany i omówiony najbardziej jak się da, więc się zirytowała się jego pytaniem. Dobrze że pytał. Lepiej było zapytać niż później świecić do kogoś zębami. Ale nim zdążyła mu odpowiedzieć, Sauriel kontynuował.
- Nie musisz mnie prezentować aż tak poważnie – przed narzeczeństwem często było jeszcze jedno stadium – takie, którego im poskąpiono, bo nikt nie pytał ich o zdanie. Przecież oboje w tym siedzieli, jedną nogą w narzeczeństwie, teoretycznie jeszcze nie przez duże N, a praktycznie według ich rodzin już tak. Victoria wcale by się nie zdziwiła, gdyby sobie przyspieszyli to ich lekko rzucone "za pół roku można zorganizować zaręczyny". - Nie mów do mnie Victoria, może być po prostu Tori, żeby sprawiać jakieś tam pozory – rzygać jej się chciało od tych wszystkich parowych misiaczków, pączusiów i innych kochaniokotków. Naprawdę – już wolała po prostu zdrobnienie jej imienia. I tak prawie nikt tak do niej nie mówił, a już na pewno nie jej rodzina. - Rób co musisz. Wiem, że żeby wyciągnąć niektóre informacje, to trzeba sobie pobrudzić ręce – połamane kości łatwo było zrosnąć, przecież dało się nawet odtworzyć ich brak – więc dlaczego miałaby się tym przejmować?
- Mam cię za osobę, której praktycznie nie znam. Ale dobrze wiedzieć, że nie jesteś psycholem, bardzo mnie to cieszy – jak inaczej miała się go nauczyć, skoro jej do siebie nie dopuszczał? Ale była autorem. Ktoś taki wiedział, że jeśli zamykają przed kimś drzwi, to trzeba wejść oknem. A jeśli i okno zostanie zatrzaśnięte – to jest jeszcze komin. Mogła go więc poznać w taki sposób, słuchając co właściwie mówi. Zmierzyła go wzrokiem kiedy stwierdził, że jest mu zimno ale to lubi. I bardziej tego nie skomentowała.
- Jeszcze jedno. Hmmm… jestem oklumentą – zawahała się na moment czy mu to w ogóle mówić, ale uznała że tak będzie bezpieczniej. - Będę tam chronić mój umysł, ale przez to mogę się wydawać trochę… no będę wtedy odpowiadać jakbym była pozbawiona emocji. Najprawdopodobniej – nie żeby to było coś złego, po prostu może wtedy jakoś inaczej ograją to, jeśli miałoby to wzbudzić podejrzenia. A kiedy już wszystko mieli dogadane… - Teleportujemy się? – i jakież było jej szczere (!) zdziwienie, kiedy usłyszała, że nie. Bo on się nie teleportuje. Ale jak to? No tak to. I wtedy się dowiedziała, że nigdy tego nie robi. No… to wyjaśniało dlaczego pojawił się w ich salonie z kwiatami i przeprosinami. Ale Victoria musiała to przetrawić. W końcu uznała, że no dobrze to pójdą na nogach skoro to nie tak daleko, bo ona się nie podejmie zbiorowej teleportacji – a ten i tak nie chciał! Pozostawało tylko kręcić głową. Ale podczas ich spaceru Viki nie wytrzymała i jednak zagaiła go o te teleportację. Że czemu. Czy się kiedyś rozszczepił, albo czy był tego świadkiem. A potem, o zgrozo, przyszło jej do głowy, że może w ogóle nie miał na to licencji?
No i się nie pomyliła. I nie mieściło jej się to w głowie. A to przecież taka przydatna zdolność…
W końcu jednak przybyli na miejsce i musiała przerwać swoje próby poznania przyszłego męża. Pchnęła wskazane jej drzwi i weszła tam jako pierwsza, omiatając przybytek władczym spojrzeniem. Jednak rękę trzymała w kieszeni, na różdżce.