Wymiana tych listów przez Sauriela to było jak zabawa w głuchy telefon… albo głuche lusterka dwukierunkowe – nieważne. W każdym razie nawet po tym, jak Sauriel wysłał jej plik zdjęć półnagiego Stanleya i mniej-więcej widziała co jest grane, to nadal brakowało jej informacji o tym co wypalił, kiedy i czego próbował, żeby się tego pozbyć, a Sauriel usilnie ignorował jej sugestie o Chłoszczyść prosto w zęby. W każdym razie dobrze, że Stanley poszedł po rozum do głowy i po prostu do niej napisał nie przez Czarnego Kota i mogli się umówić normalnie, skoro konspiracja i tak nie była już wielce potrzebna.
Stanley rzeczywiście nie musiał długo czekać, gdy już zjawił się pod drzwiami jej kamienicy. Wiedziała, że ma przyjść, czekała na niego, więc otworzyła mu dość szybko. Nie spodziewała się za to zobaczyć wyciągniętej w jej kierunku butelki, którą zresztą szybko od niego odebrała i wpuściła go do środka, starając się zachowywać normalnie i nie rozglądać się na boki. Ale dość szybko zamknęła drzwi i odwróciła się do Stanleya przodem, przyglądając mu się krótko.
– Cześć, Stanley – przywitała się wtedy i uśmiechnęła nieznacznie. No tym czarnych zębów nie dało się pominąć. Ona sama ubrana była w czerń: spodnie, dość elegancką koszulę… pasowało do jej włosów i karnacji. – Dzięki – podziękowała rzecz jasna za whisky. – To dobrze, chodź – po czym zaprosiła go na piętro, do przestronnego salonu, gdzie okna były już pozasłaniane grubymi zasłonami i gdzie paliło się kilka lampek. Uwadze Stanleya nie mogło umknąć to, że było tam mnóstwo roślin – dużych, stojących w donicach na podłodze, ale też mniejszych, na regałach, półkach, stole… Jedna z tych dużych donic miała w sobie coś, co mogło kojarzyć się Borginowi z palmą, a na jednym z regałów stała… no cóż, psianka. Tę przytargał do niej akurat Sauriel. Mógł też zobaczyć niebieską kulkę futra, która łypnęła na niego żółtymi oczami – to był kot, najprawdziwszy kot, tyle że z błękitnym (dosłownie) umaszczeniem, leżący na poduszce na kanapie, tuż obok jednej z donic stojącej na ziemi. Dopiero po chwili mógł dostrzec innych ruch i czarną kuleczkę, mniejszą od tej niebieskiej – bo to był drugi z kotów Victorii, mały czarny kociak (na oko bardzo, bardzo młody), ewidentnie zainteresowany gościem. Kiedy wymieniała się listami ze Stanem, to miała jeszcze tylko jednego, tego czarnego… Niebieski był tutaj od wczorajszego wieczoru, ale ewidentnie szybko się zadomowił. – Chcesz się czegoś napić? – zapytała grzecznie i wskazała mu miejsce przy niskim stole kawowym – tam była ta kanapa okupowana przez koty, ale też fotele. – No dobra, bo widziałam na zdjęciach i widzę też teraz, ale Sauriel nie odpowiadał na połowę pytań, które zadawałam. Co się właściwie stało? Muszę też wiedzieć, co próbowałeś z tym zrobić, żeby wiedzieć, jak mocną potrzebujesz mieszankę… – chciała go też zapytać ,czy wie, że jest poszukiwany… ale to może nie w tej chwili.