[10.08.72] Windermere. Bestie, które miały chronić (I)

Obserwował w skupieniu trytonkę, a jego żołądek i gardło zaciskały się boleśnie z każdą kolejną sekundą. Przypomniał sobie śnięte ryby wokół pomostu, kiedy wsiadali do łodzi i ich zamglone wyłupiaste oczy. Czy zabiło je to samo, co teraz wyniszczało kobietę? Jeśli tak... Znów przeniósł spojrzenie na Victorię, tym razem wyrażające niemą prośbę o pomoc. Nie miał wątpliwości co do tego, że ta istota wcale nie jest chora; a przynajmniej, że nie jest to choroba mająca naturalną przyczynę. Ktoś lub coś ich podtruwało. Nie sądził, żeby to było bezpośrednio w wodzie, a przynajmniej w całym jeziorze - w innym wypadku również mugole byliby narażeni.
Zadrżał niespokojnie, kiedy tryton przemówił ludzką mową. Zupełnie się tego nie spodziewał, ale jeśli miał być szczery, to odnalazł w tym światło nadziei. Podpłynął nieco bliżej, ale zatrzymał się w bezpiecznej odległości, pomiędzy obiema fokami.
— Czy ta kobieta jest jedną z chorych? — odezwał się po raz pierwszy od przybycia do wioski, kiwając głową w stronę trytonki — Obawiam się, że to nie jest choroba, a działanie trucizny. Być może będę w stanie wam pomóc... — podjął ostrożnie, bo przecież jako uzdrowiciel przysięgał leczyć... wprawdzie ta zasada dotyczyła przede wszystkim czarodziejów, ale nic nie stało na przeszkodzie, by w miarę swoich możliwości próbował pomóc też innym stworzeniom — Kiedy zaczęła się epidemia? W jakich okolicznościach trytony zaczynały chorować? Czy to coś związanego z jedzeniem? Może wizytą w konkretnej części jeziora?



Znów rzucam na wiedzę przyrodniczą, bo może objawy są charakterystyczne dla konkretnego zatrucia

Rzut N 1d100 - 33
Akcja nieudana

Rzut N 1d100 - 39
Akcja nieudana