27.12.2022, 19:56 ✶
Gdyby ktokolwiek zastanawiał się nad tym, jaki był trzynastoletni Fergus, wystarczyło połączyć charakter chochlika kornwalijskiego z zainteresowaniami profesora Binnsa. Złośliwy, niedorzecznie bezmyślny, a mimo to potrafiący przynudzić kolejnymi definicjami z podręcznika. A zdobywanie coraz to nowszej wiedzy nie było proste, kiedy przed wymknięciem z dormitorium zatrzymywał cię natrętny prefekt. Niepocieszony po nieudanej nocnej akcji nie mógł się więc powstrzymać przed daniem pstryczka w nos pannie Moody. Musiał jej jednak oddać honor, że potrafiła sobie radzić ze swoimi obowiązkami, przewidując plany kombinatorów z tych najmłodszych klas. Gorzej dla niej, że nie wyczuwała w nich skłonności do sadyzmu.
- Dla przypomnienia, też jesteś uczennicą – zauważył, unosząc brew, gdy zwróciła mu uwagę. Była w fatalnym stanie, tego nie dało się ukryć. Kiedy tak na nią patrzył, zastanawiał się, kto wygrałby konkurs na większą rozpacz: ona, czy Marta? – Szukałem cię – dodał jeszcze, krzyżując ręce na piersi w obronnym geście. Pewnie zastanawiała się, jakim cudem w ogóle tu wlazł. Nie zdołał jej dogonić, nim zatrzasnęły się za nią drzwi, jednak miał swojego asa w rękawie. To, że zazwyczaj nikt nie dostrzegał, jak się skradał, działało na jego korzyść. Nic więc dziwnego, że podsłuchał hasło, kiedy nierozmyślni prefekci naczelni wkradali się tu, szukając odrobiny prywatności w swoim uniesieniu. Tandetne, obrzydliwe, ale z korzyścią dla niego, chociaż do tej pory nie odważył się tu wchodzić, obawiając się spotkania któregoś ze starszych uczniów. Wolał zresztą nie trafić na kapitana drużyny Gryffindoru podczas gorącej kąpieli, brr.
- Przepraszam, okej – mruknął, wpatrując się w podłogę, by nie mogła dostrzec jego pełnego zażenowania dla siebie samego spojrzenia. Przeczesał palcami włosy, które opadały mu na czoło. – To poślizgnięcie się… to chyba była moja wina.
Nie żeby jakoś szczególnie czuł się winny, kiedy profesor McGonagall z wrzaskiem posyłała go za Moody, by przeprosił, wygrażając się szlabanem i odejmując Ravenclawowi punkty. Swoją drogą niezbyt sprawiedliwe, skoro był to dom zarówno sprawcy wydarzenia, jak i jego ofiary. Dopiero kiedy zauważył Idę, przemoczoną od soku i z rozpaczą przenikającą się z wściekłością, chyba coś do niego dotarło.
- Nie patrz tak na mnie, bo jeszcze pomyślę, że jesteś z nią spokrewniona – zawołał, wskazując w kierunku, z którego dobiegał jęk Marty. Właściwie to nigdy nie widział tego ducha, choć słyszał jej zawodzenie za każdym razem, gdy pojawiał się w okolicach łazienek. Co, jeśli okaże się całkiem podobna do Moody?
- Dla przypomnienia, też jesteś uczennicą – zauważył, unosząc brew, gdy zwróciła mu uwagę. Była w fatalnym stanie, tego nie dało się ukryć. Kiedy tak na nią patrzył, zastanawiał się, kto wygrałby konkurs na większą rozpacz: ona, czy Marta? – Szukałem cię – dodał jeszcze, krzyżując ręce na piersi w obronnym geście. Pewnie zastanawiała się, jakim cudem w ogóle tu wlazł. Nie zdołał jej dogonić, nim zatrzasnęły się za nią drzwi, jednak miał swojego asa w rękawie. To, że zazwyczaj nikt nie dostrzegał, jak się skradał, działało na jego korzyść. Nic więc dziwnego, że podsłuchał hasło, kiedy nierozmyślni prefekci naczelni wkradali się tu, szukając odrobiny prywatności w swoim uniesieniu. Tandetne, obrzydliwe, ale z korzyścią dla niego, chociaż do tej pory nie odważył się tu wchodzić, obawiając się spotkania któregoś ze starszych uczniów. Wolał zresztą nie trafić na kapitana drużyny Gryffindoru podczas gorącej kąpieli, brr.
- Przepraszam, okej – mruknął, wpatrując się w podłogę, by nie mogła dostrzec jego pełnego zażenowania dla siebie samego spojrzenia. Przeczesał palcami włosy, które opadały mu na czoło. – To poślizgnięcie się… to chyba była moja wina.
Nie żeby jakoś szczególnie czuł się winny, kiedy profesor McGonagall z wrzaskiem posyłała go za Moody, by przeprosił, wygrażając się szlabanem i odejmując Ravenclawowi punkty. Swoją drogą niezbyt sprawiedliwe, skoro był to dom zarówno sprawcy wydarzenia, jak i jego ofiary. Dopiero kiedy zauważył Idę, przemoczoną od soku i z rozpaczą przenikającą się z wściekłością, chyba coś do niego dotarło.
- Nie patrz tak na mnie, bo jeszcze pomyślę, że jesteś z nią spokrewniona – zawołał, wskazując w kierunku, z którego dobiegał jęk Marty. Właściwie to nigdy nie widział tego ducha, choć słyszał jej zawodzenie za każdym razem, gdy pojawiał się w okolicach łazienek. Co, jeśli okaże się całkiem podobna do Moody?