28.05.2024, 00:30 ✶
Miałem ochotę się zaśmiać, tak żałośnie zaśmiać w tej beznadziejnej sytuacji, ale nie miałem siły na jakąkolwiek reakcję, próbując jakoś przyswoić to, co Flynn do mnie mówił, ale nie byłem w stanie chociażby w drobnej części tego zrobić. Miałem wrażenie, że mówił do mnie w innym języku, albo po prostu sobie ze mnie żartuje. Tak, zakrawało to wszystko o kiepski żart, naprawdę beznadziejny lub też nawet brutalny żart. Nie byłem aby pewien, czym sobie zasłużyłem na takie traktowanie...? Po prostu naiwnością, że mógłbym... mógłbym być przez kogoś kochany? Ja? Biedna sierota z ulicy? Ludzie mieli mnie za śmiecia, ale nie sądziłem, że Flynn... Że on mógłby... Że mnie... tak potraktować.
- Daj sobie spokój, Flynn. Nie wiem, kto to Pani Bovary. Na dobrą sprawę, nie wiem tak naprawdę kim w tej chwili jesteś... Kim jesteś nie wiem i zostaw mnie, puść mnie... - odezwałem się, wciąż mając te beznadziejne łzy w oczach, oznakę mojej srogiej przegranej, mojej niegodnej słabości. Tak powiedział, że nie przetrwałbym pięciu minut... Zapewne bym nie przetrwał. Może właśnie tym sobie zasługiwałem na bycie połową połowy...? Co to w ogóle miało znaczyć?! Kocham was... Tak romantycznie? Tak z pełną szczerością? Z sercem? Czy po prostu interesownie?!
Dusiłem się w tym miejscu, sobą i nim. Próbowałem ponownie odpychać od siebie Flynna, ale jakoś bez przekonania. Może powinienem bardziej, ale jednocześnie pragnąłem tych ramion, tylko sprzed tej dłuższej chwili, sprzed momentu, kiedy wyznał te bolesne słowa. Byłem naiwny... Tak bardzo naiwny, bo to było oczywiste, że to już nigdy nie będą te same ramiona, nigdy tak ciepłe i bezpieczne, prawdziwe i pełne miłości.
- Skoro od zawsze taki byłeś, to może tak naprawdę NAS nie kochasz. Jesteśmy dla ciebie kolejnymi Fontaine, póki nie znajdziesz sobie kogoś innego, kogoś ciekawszego... O rany! Niedobrze mi. Idź stąd, zostaw mnie... Lepiej mnie już zostaw - stwierdziłem ostatecznie, zasłaniając dłońmi swoją twarz. Puściłem Flynna, przestałem się bronić. Pragnąłem w tej chwili jednego - zniknąć w odmętach swojego wozu, tyle że... nie brałem poprawki na to, że wszystko tam było przesiąknięte w tej chwili Flynnem. To nie był już mój wóz, tylko nasz wóz. Od paru dobrych lat. Z tym zniszczonym parapetem i rzeczami Flynna w kącie. I na półce.
To może zarekwiruję tę przebieralnię. Mogłem tu spać, na tej kanapie albo w jednym z kątów. Brzmiało w porządku? To czemu właśnie zanosiłem się kolejnym szlochem?
- Daj sobie spokój, Flynn. Nie wiem, kto to Pani Bovary. Na dobrą sprawę, nie wiem tak naprawdę kim w tej chwili jesteś... Kim jesteś nie wiem i zostaw mnie, puść mnie... - odezwałem się, wciąż mając te beznadziejne łzy w oczach, oznakę mojej srogiej przegranej, mojej niegodnej słabości. Tak powiedział, że nie przetrwałbym pięciu minut... Zapewne bym nie przetrwał. Może właśnie tym sobie zasługiwałem na bycie połową połowy...? Co to w ogóle miało znaczyć?! Kocham was... Tak romantycznie? Tak z pełną szczerością? Z sercem? Czy po prostu interesownie?!
Dusiłem się w tym miejscu, sobą i nim. Próbowałem ponownie odpychać od siebie Flynna, ale jakoś bez przekonania. Może powinienem bardziej, ale jednocześnie pragnąłem tych ramion, tylko sprzed tej dłuższej chwili, sprzed momentu, kiedy wyznał te bolesne słowa. Byłem naiwny... Tak bardzo naiwny, bo to było oczywiste, że to już nigdy nie będą te same ramiona, nigdy tak ciepłe i bezpieczne, prawdziwe i pełne miłości.
- Skoro od zawsze taki byłeś, to może tak naprawdę NAS nie kochasz. Jesteśmy dla ciebie kolejnymi Fontaine, póki nie znajdziesz sobie kogoś innego, kogoś ciekawszego... O rany! Niedobrze mi. Idź stąd, zostaw mnie... Lepiej mnie już zostaw - stwierdziłem ostatecznie, zasłaniając dłońmi swoją twarz. Puściłem Flynna, przestałem się bronić. Pragnąłem w tej chwili jednego - zniknąć w odmętach swojego wozu, tyle że... nie brałem poprawki na to, że wszystko tam było przesiąknięte w tej chwili Flynnem. To nie był już mój wóz, tylko nasz wóz. Od paru dobrych lat. Z tym zniszczonym parapetem i rzeczami Flynna w kącie. I na półce.
To może zarekwiruję tę przebieralnię. Mogłem tu spać, na tej kanapie albo w jednym z kątów. Brzmiało w porządku? To czemu właśnie zanosiłem się kolejnym szlochem?