28.05.2024, 22:40 ✶
To może jednak Flynn był Panią Bovary, skoro to była z niej taka zdradziecka szmata? Chciałbym w to wierzyć, to sobie powtarzać i zatopić się we własnej rozpaczy, ale Flynn powiedział właśnie coś, co odbiło piłeczkę i wytrąciło mnie z tej nierównowagi. Kto by pomyślał...
Byłem zapłakany i zasmarkany, ale spojrzałem na niego niedowierzająco, przecierając pospiesznie twarz wierzchami dłoni. Wyraz jego twarzy był tak skruszony, tak skupiony, tak słodki, że nie mogłem mu nie ulegać, wbrew swojemu sercu i swoim obawom, wbrew temu, co miałem okazję dziś usłyszeć.
- Od kiedy to mówisz o sobie w superlatywach?! - zapytałem go niedowierzająco, jak gdyby to, co właśnie powiedział, tak do końca do mnie nie docierało albo nie byłbym tego pewny, tego, że właśnie to miałem okazję usłyszeć, co też on powiedział, że po prostu usłyszałem coś kompletnie innego. Czy on użył sformułowania jestem lepszy w stosunku do siebie?
I czy robiłem to świadomie? Czy raczej nieświadomie? Oddalałem w czasie odpowiedzieć na to trudne pytanie, na to ostateczne pytanie, czy byłem tego pewny? W tej chwili to niczego nie byłem pewny. Miałem mętlik w głowie. Kochałem Flynna i nie chciałem, żeby odchodził, ale nie chciałem również słyszeć, że... jestem wymianą? Mówił, żebym się nie porównywał, że nigdy nie chciał mnie wymieniać, więc... Jak mogłem to traktować? Jak ująć słowami ten temat? Jak to ugryźć? ...po prostu to zaakceptować? Ale czy tak się dało? Czy można było żyć w świadomości, że ukochana ci osoba była prawdopodobnie teraz u tego drugiego, a nie u ciebie...?
- Ja... nie wiem, Flynn. To jest... bardzo trudne. Jak miałbym... przejść z tym do porządku dziennego? Nie wiem - przyznałem, kręcąc głową i nie potrafiąc sobie tego poukładać w tej głowie, bo to było niemożliwe. Czułem się bezradny. - A... A jak ty byś się czuł, gdybym również miał kogoś innego...? Ja nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić, żebym mógł dopuścić do siebie kogoś innego, kto nie byłby tobą - przyznałem zbolały, przyznałem załamany, bo taka też była prawda, że poza Flynnem świata nie widziałem. Nie wyobrażałem sobie związku z kimś innym. Nikt nie był tak słodki i uroczy, tak delikatny i zagubiony, a jednocześnie też silny i niezależny jak Flynn. Chwilę temu próbowałem sobie wmówić, że mnie potrzebował, ale chyba jednak nie byłem mu powietrzem. Miał również inne opcje.
Chwyciłem jego dłoń i przytuliłem do swojego policzka. Chciałem czuć to ciepło, tę szorstkość. Zamknąłem oczy, próbując się na tym skupić, skupić się na tym w pełni, starając się odrzucić istnienie świata i innych osób w naszym otoczeniu. W tym jego, tego Raziela.
Byłem zapłakany i zasmarkany, ale spojrzałem na niego niedowierzająco, przecierając pospiesznie twarz wierzchami dłoni. Wyraz jego twarzy był tak skruszony, tak skupiony, tak słodki, że nie mogłem mu nie ulegać, wbrew swojemu sercu i swoim obawom, wbrew temu, co miałem okazję dziś usłyszeć.
- Od kiedy to mówisz o sobie w superlatywach?! - zapytałem go niedowierzająco, jak gdyby to, co właśnie powiedział, tak do końca do mnie nie docierało albo nie byłbym tego pewny, tego, że właśnie to miałem okazję usłyszeć, co też on powiedział, że po prostu usłyszałem coś kompletnie innego. Czy on użył sformułowania jestem lepszy w stosunku do siebie?
I czy robiłem to świadomie? Czy raczej nieświadomie? Oddalałem w czasie odpowiedzieć na to trudne pytanie, na to ostateczne pytanie, czy byłem tego pewny? W tej chwili to niczego nie byłem pewny. Miałem mętlik w głowie. Kochałem Flynna i nie chciałem, żeby odchodził, ale nie chciałem również słyszeć, że... jestem wymianą? Mówił, żebym się nie porównywał, że nigdy nie chciał mnie wymieniać, więc... Jak mogłem to traktować? Jak ująć słowami ten temat? Jak to ugryźć? ...po prostu to zaakceptować? Ale czy tak się dało? Czy można było żyć w świadomości, że ukochana ci osoba była prawdopodobnie teraz u tego drugiego, a nie u ciebie...?
- Ja... nie wiem, Flynn. To jest... bardzo trudne. Jak miałbym... przejść z tym do porządku dziennego? Nie wiem - przyznałem, kręcąc głową i nie potrafiąc sobie tego poukładać w tej głowie, bo to było niemożliwe. Czułem się bezradny. - A... A jak ty byś się czuł, gdybym również miał kogoś innego...? Ja nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić, żebym mógł dopuścić do siebie kogoś innego, kto nie byłby tobą - przyznałem zbolały, przyznałem załamany, bo taka też była prawda, że poza Flynnem świata nie widziałem. Nie wyobrażałem sobie związku z kimś innym. Nikt nie był tak słodki i uroczy, tak delikatny i zagubiony, a jednocześnie też silny i niezależny jak Flynn. Chwilę temu próbowałem sobie wmówić, że mnie potrzebował, ale chyba jednak nie byłem mu powietrzem. Miał również inne opcje.
Chwyciłem jego dłoń i przytuliłem do swojego policzka. Chciałem czuć to ciepło, tę szorstkość. Zamknąłem oczy, próbując się na tym skupić, skupić się na tym w pełni, starając się odrzucić istnienie świata i innych osób w naszym otoczeniu. W tym jego, tego Raziela.