29.05.2024, 01:06 ✶
- To niczego nie zmienia - odpowiedziała Alexandrowi niemal natychmiastowo, potrząsając głową. To nie miało teraz najmniejszego znaczenia, ale przynajmniej nie była czarna. Wtedy mogliby się zacząć martwić, ale tak? Fiolet chronił, bezpiecznie otulał. Byli bezpieczni. A przynajmniej tak się jej zdawało, póki Mulciber nie odezwał się znowu, przywołując imię Lestrange. Rosie zmarszczyła brwi, ale nic nie powiedziała, przygryzając wargi od środka i ciągnąc go dalej.
Wewnątrz jednak krzyczała, przeklinając to miejsce. Jedyne czego teraz brakowało, to żeby jej Louvain zaczął szeptać do ucha.
- I co, dowiedział się dlaczego? - zapytała Peppy, może nieco ostro, bo widziała jak dziewczyna próbuje się wykręcić. To nie był dobry moment na takie rozmowy, ale nie mieli nic lepszego. Powinni zacząć łączyć kropki szybciej jak później.
- Victoria? - powtórzyła głucho na brygadzistą. Najważniejszą rzeczą, która musiała teraz wiedzieć o Lestrange to fakt, że była wcześniej zaręczona z Saurielem. - Nic im nie jest. Ale ktoś musi im pomóc - rzuciła pewnie, na moment tylko zerkając w kierunku jeziora, jakby chcąc roztrzęsionego mężczyznę oszukać. Odrobina zdecydowania jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a w aktualnej sytuacji może i postawiłaby kogoś na nogi.
Szkoda tylko, że splecione przez nią zaklęcie nie zadziałało. Czuła jednak, że rzuciła je poprawnie i problem nie tkwił w niej. To było to miejsce. To było to wszystko, co je otaczało i chroniło. Pojedyncze zaklęcie było zbyt słabe, by rozproszyć coś, co kryło się gdzieś dalej, poza jej zasięgiem. Ale chwila wystarczyła, by dostrzegła to co było niemal nieuchwytne. Czy inni też to widzieli? Może, ale to nie było w tym momencie istotne. Alexander zostawił ją, zajmując się jeziorem i nic nie mogło jej zbytnio rozproszyć i odwrócić uwagi od kobiecych, jasnych oczu, które się w nią wpatrywały. Znikła tak samo szybko, jak się pojawiła, ale McKinnon już wiedziała gdzie powinna iść. Zawahała się tylko na moment, kiedy spojrzała na resztki Bagshota. Pochyliła się nawet nad nimi, nad oplecioną kwieciem czaszką, biorąc ją w dłonie - o ile natura nie postanowiła o nią gwałtowniej zawalczyć. Może miała trochę nadzieje, że i z niego pozostanie jakieś echo. Że dotknięcie jego pozostałości obudzi limbo, bo może to powiedziałoby jej coś więcej. Ale chwila zadumy nie trwała w jej przypadku zbyt długo, bo po paru uderzeń serca drgnęła, kierując swoje kroki w stronę zagajnika, gdzie prowadziła znikająca kobieta. Rozglądała się przy tym, jakby oczekując nieco, że echo znowu się pojawi, z czaszką w jednej dłoni i różdżką w drugiej.
Wewnątrz jednak krzyczała, przeklinając to miejsce. Jedyne czego teraz brakowało, to żeby jej Louvain zaczął szeptać do ucha.
- I co, dowiedział się dlaczego? - zapytała Peppy, może nieco ostro, bo widziała jak dziewczyna próbuje się wykręcić. To nie był dobry moment na takie rozmowy, ale nie mieli nic lepszego. Powinni zacząć łączyć kropki szybciej jak później.
- Victoria? - powtórzyła głucho na brygadzistą. Najważniejszą rzeczą, która musiała teraz wiedzieć o Lestrange to fakt, że była wcześniej zaręczona z Saurielem. - Nic im nie jest. Ale ktoś musi im pomóc - rzuciła pewnie, na moment tylko zerkając w kierunku jeziora, jakby chcąc roztrzęsionego mężczyznę oszukać. Odrobina zdecydowania jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a w aktualnej sytuacji może i postawiłaby kogoś na nogi.
Szkoda tylko, że splecione przez nią zaklęcie nie zadziałało. Czuła jednak, że rzuciła je poprawnie i problem nie tkwił w niej. To było to miejsce. To było to wszystko, co je otaczało i chroniło. Pojedyncze zaklęcie było zbyt słabe, by rozproszyć coś, co kryło się gdzieś dalej, poza jej zasięgiem. Ale chwila wystarczyła, by dostrzegła to co było niemal nieuchwytne. Czy inni też to widzieli? Może, ale to nie było w tym momencie istotne. Alexander zostawił ją, zajmując się jeziorem i nic nie mogło jej zbytnio rozproszyć i odwrócić uwagi od kobiecych, jasnych oczu, które się w nią wpatrywały. Znikła tak samo szybko, jak się pojawiła, ale McKinnon już wiedziała gdzie powinna iść. Zawahała się tylko na moment, kiedy spojrzała na resztki Bagshota. Pochyliła się nawet nad nimi, nad oplecioną kwieciem czaszką, biorąc ją w dłonie - o ile natura nie postanowiła o nią gwałtowniej zawalczyć. Może miała trochę nadzieje, że i z niego pozostanie jakieś echo. Że dotknięcie jego pozostałości obudzi limbo, bo może to powiedziałoby jej coś więcej. Ale chwila zadumy nie trwała w jej przypadku zbyt długo, bo po paru uderzeń serca drgnęła, kierując swoje kroki w stronę zagajnika, gdzie prowadziła znikająca kobieta. Rozglądała się przy tym, jakby oczekując nieco, że echo znowu się pojawi, z czaszką w jednej dłoni i różdżką w drugiej.
she was a gentle
sort of horror
sort of horror