[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Stoisko Mulciberów

Kiedy Alexander Mulciber wyszedł z pracy po nocnej zmianie, w rozpiętej, białej koszuli, spodniach od garnituru i głową huczącą od starorunicznych tłumaczeń przepowiedni, starał się nie myśleć o tym, że zaczął się już sierpień: dnie, choć dalej tchnące żarem, zaczynały już stawać się coraz to krótsze, noce zaś, upływały mu na snuciu wspomnień, i na pracy.

Potrzebował snu, potrzebował przyłożyć głowę na poduszki choćby tylko na krótką chwilę, ale wiedział, że mimo osadzonego na powiekach zmęczenia, sklejającego mu i tak już mętne oczy, na pewno dziś nie zaśnie. Nawet gdyby nie cierpiał na bezsenność, nie pozwoliłyby mu na to hałasy dobiegające z kiermaszu z okazji Lammas.

Wybrał się na przechadzkę. Nie planował podchodzić do straganów, ale w kieszeni znalazł zapomniane losy na loterię, które mógł zrealizować, a poza tym, miał dziwne przeczucie, że po prostu musi się pojawić na obchodach tego jakże wyjątkowego święta.

Niby przypadkiem, a może i celowo, skierował swe kroki do straganu z kadzidłami, a w kącikach jego ust zaczaił się złośliwy uśmieszek, kiedy zrozumiał, że czeka go konfrontacja z rodziną od strony Roberta. Razem z Dianą odprawili rytuały oczyszczające w posiadłości Mulciberów, które miały ochronić ich domostwo przed złą energią: zabrali się do tego z takim entuzjazmem, że spalili wszystkie świece, jakie posiadali, by stworzyć potężny czar, który na zawsze wypędzi ducha Donalda Mulcibera z ich żyć. Popełnili też kilka innych głupot pod płaszczykiem pobożnej obrzędowości, o których wolał teraz jednak nie myśleć. Najważniejsze, że tamtej nocy oboje zasnęli spokojnie po raz pierwszy od lat. Zapas świec należało jednak szybko uzupełnić, stwierdził praktycznie, kierując się w stronę stoiska.

A wtedy zobaczył... Scenę, którą Morpheus Longbottom określiłby mianem bachicznej orgii, Eden - konkursem porównywania penisów, a on...

On nie zwracał uwagi na resztę zbiegowiska dookoła straganu.

On zaśmiał się tylko, krótko, z jakąś upiorną satysfakcją.

- O kurwa - westchnął z lubością, obserwując całą sytuację z nieodgadnioną, dziwnie obojętną miną. Nie chciał wierzyć w zesłane mu doznania zmysłowe: były zbyt absurdalne, zbyt piękne, by być prawdziwymi.

Nie dbał o to, że ktoś usłyszy, co mówi.

- Udław się tym kutasem, Nott. - powiedział sam do siebie Alex, ze zgrzytającą w głosie namiętnością głównego aktora z taniej produkcji pornograficznej, szykującego się do ostatecznego spustu: a więc jakoś tak uroczyście, z powagą, może nawet z dalekim cieniem uśmiechu... Tak jakby samo oglądanie tego, jak ten pieprznięty auror, Atreus Bulstrode, okłada Philipa Notta woskową świeczką w kształcie fallusa, stanowiło ucieleśnienie najskrytszych fantazji Alexandra, a do pełni orgazmicznego szczęścia brakowało mu tylko zobaczyć, jak przedstawiciel prawa sam rozpina spodnie, i zmusza Filipka, by ten klęknął przed nim jak tania dziwka.

To mi się chyba śni. Nie, nie śnił bynajmniej o Philipie Nottcie dławiącym się kutasem: nawet w najdzikszych psychozach indukowanych dopalaczami nie wepchnąłby swojego majestatycznego przyrodzenia w tak podłe miejsce - a taka deklaracja wiele znaczyła w wydaniu Alexandra, biorąc pod uwagę, że regularnie rozpychał się swoim chujem w gościnnych niczym piekło podwojach pizdy Loretty - ale widok Atreusa napierdalającego Philipa świeczką-penisem produkcji Mulciberów był tak durny, tak przekomicznie satysfakcjonujący, tak piękny, że Alexander na chwilę zaniemówił.

- WEŹ MOCNIEJ GO NAPIERDALAJ - wrzasnął nagle, stwierdzając, że brak dopingu może zdemotywować aurora, a przecież nikt nie chciał, by ten za szybko opadł.

Z sił, znaczy się. Auror, nie penis.