[18 kwietnia 1972] Nie żyjesz za to, że nie jesteś martwy | Fergus & Sauriel

Prychnął, niepocieszony słowami Sauriela. Czemu zawsze były takie trafne? Czy to dlatego, że zbyt dobrze go znał, czy po prostu prawdy życiowe nie były mu obce? Mógł przejrzeć go jednym spojrzeniem; tęczówkami tak czarnymi, że aż jednolitymi ze źrenicami – tak, że nie ukazywały jego duszy, a odbijały tę drugiego człowieka. Niektórzy gubili się w czyichś oczach, w tych Rookwooda można było odnaleźć siebie.
- Żeby przestać się z nimi cackać, musiałbym chyba zmienić nazwisko i udawać, że nie jesteśmy spokrewnieni. – Kolejne wzruszenie ramion, tak jakby miał się tym nie przejmować, choć był zmęczony. Po prostu wykończony ciągłym użeraniem się ze wszystkimi wokół i samym sobą, nieporadnym na tyle, by nie potrafić wyrwać się z cienia rodziny. Niektórzy osiągali wiele z pomocą bliskich, inni jednak musieli się wyróżnić, by coś z siebie wykrzesać. Fergus raczej należał do tych drugich. I wiedział o tym za dzieciaka, starając się wyprzeć to w dorosłości. Zamiast pić piwo pod jesionem w słoneczne popołudnie, zapijał smutki ognistą whisky, szwendając się nocą po Nokturnie. Egzystował z gorzkim alkoholem w żyłach i dymem tytoniowym w płucach, zamiast próbować żyć. Ale gdyby wszystko układało się po jego myśli, czy wciąż potrzebowałby Sauriela? Być może właśnie o to chodziło: w całym tym padole łez i wstydu przynajmniej znalazł przyjaciela, albo kogoś, kto kiedyś nim był.
Zignorował obecność swojej szklanki, zbyt wpatrzony w poczynania Rookwooda. Papieros wypadł mu z dłoni, więc szybko wrzucił go do ustawionej między nimi popielniczki, sięgając rękoma w kierunku mężczyzny. Wysunął mu spomiędzy palców jego własną fajkę i chwycił go za nadgarstek, przyciągając go do siebie i marszcząc przy tym brwi.
- Weź się lepiej zamknij – burknął na jego nawiązanie do wcześniejszej wypowiedzi na temat rodzin. Nie miał teraz na to ochoty, zbyt zaintrygowany tym, co przed chwilą zobaczył. Użył jakiegoś zaklęcia i się z niego nabijał, a za chwilę zza baru wyskoczy ktoś z ich dawnych przyjaciół, krzycząc o udanym dowcipie? Nie, ta wersja wydarzeń zdawała mu się już mniej wiarygodna od faktu, że jego najlepszy kumpel padł trupem. I mimo że powinien wąchać kwiatki od spodu, siedział naprzeciw niego. – Jak to właściwie działa? – zapytał, przysuwając się wraz ze swoim krzesłem, by lepiej przyjrzeć się jego dłoni. Szukał jakiegoś zadrapania, jakiegokolwiek śladu po tym, że jeszcze sekundę temu skóra została rozcięta, choć z rany nie dobyła się ani kropla krwi. Nie było to płytkie cięcie, więc też niemożliwe do zatamowania, nawet zmyślnym zaklęciem. Nachmurzył się, niezadowolony ze swojej niewiedzy i jeszcze bardziej z tego, że Sauriel po raz kolejny sobie z nim pogrywał. Kiedy już miał wrażenie, że go przejrzał, ten wyskakiwał z czymś zupełnie nowym. – Jak TY działasz?
Co będzie kolejne? Trójgłowy szczeniak o imieniu Cerber, pilnujący jakiejś zapyziałej kawalerki na poddaszu, w której Rookwood przetrzymywał swoje rzeczy? Podwodny pałac, hodowla pegazów w chmurach? To ostatnie chyba by go zresztą zabiło, gdyby wzbił się zbyt wysoko w powietrze, narażając na promienie słoneczne. Nie nagrzewałyby przyjemnie jego skóry, paliłyby ją, aż zostałby sam popiół. Jak resztki papierosa w popielniczce. W tym momencie Ollivander żałował, że sam nie był zaledwie kupką piasku, która wędrowałaby po świecie poruszana wiatrem. Nie istniałby czas, nie istniałoby poczucie miejsca. Tylko on i ruch powietrza. A miast tego obskurny bar i towarzystwo wampira.
- Głupie pytanie - zaczął, puszczając jego dłoń i odchylając się na krześle, by zlustrować spojrzeniem otaczających ich ludzi. - Gdybyś mógł teraz kogoś zeżreć, kogo z nich byś wybrał?
Tego mężczyznę przy barze, awanturującego się o cenę drinka, dziewczynę w czarnej sukni, tak cienkiej, że przypominała skrzydła wróżki, uśmiechającą się zalotnie w ich stronę, czy grupkę ludzi za oknem, poszukującą świeżego powietrza i przerwy na papierosa? A może jego samego?