Śmiech, balet, drinki i zapach palonej marichuany tworzyły symfonię tego wydarzenia. Muzyka leciała w tle, ale równie dobrze mogłoby jej w tym momencie nie być. Tutaj, na plaży, gdzie pościągano buty i tańczono w blasku księżyca i gwiazd, te kobiety wyglądały jak wiedźmy, które właśnie odprawiają rytualny taniec. Jedna z nich, z tymi nożycami, wariatka co się zowie, stała najbliżej krzesła i panna młoda co rusz się na nią oglądała. Niby to się uśmiechając, ale okazując niepewność każdym wejrzeniem na lśniący metal, jakby miał ją skrócić o głowę nie o warkoczy. To dopiero byłoby wesele warte zapamiętania. Wesele, na którym tracisz głowę. W końcu nożyce poszły w ruch wraz z oklaskami i nawoływaniami, w końcu ten warkocz opadł, w końcu panna młoda, mimo pisku i próby ucieczki, została złapana przez mężczyzn i wrzucona do jeziora. I nie trzeba było czekać długo, żeby zatargali jej też tam pana młodego, by skandować coś o jakimś gorzko. Jak tu mówić o goryczy, kiedy pocałunek był taki słodki? Wart zapamiętania, jedna z tych romantycznych chwil supłających się w głowie wiarą, że na tym świecie istnieją dobre relacje, istnieją dobre zakończenia i są też dobre początki. Przecież dla tej dwójki to było to - początek.
Cain na to spoglądał. Żeby zapisać coś dobrego w swojej pełnej syfu łepetynie, bo może kiedy zabraknie już słońca, gdy ciemność zawładnie światem, to przypomnieć sobie o tym, że niektórzy byli szczęśliwi. Wiecie, co widział jeszcze? Śmierciożerców, którzy mogli to wesołe zbiorowisko szybko wyjaśnić i zamienić coś pięknego w morze łez. Nie obserwował tego jednak ciągle. Nie każdy fragment był ciekawy, a i same odgłosy za plecami pozwalały wyobrazić sobie, co też tam na tej dzikiej imprezie może się dziać. Za to bardzo mocno zastanawiał się nad tym, po co w ogóle prowadził rozmowę z tą kobietą i po co w ogóle się tym interesował, skoro wiedzieć nie chciał? Nie, chciał, bo pytał, ale przecież zajmowanie się czymś tak bzdurnym... Ogarnij się człowieku, jesteś na ślubie, nie w pracy. Podobno jeśli jesteś psem w mundurze to możesz wyjść z pracy, ale praca nie wychodzi z ciebie. Nie podobało mu się do końca to stwierdzenie, ale przyłapał się na tym, że to robi. Doszukuje się jakichś bzdur, z którymi i tak nic nie zrobi - może co najwyżej zapyta laskę, czy jemu też sprzedadzą, żeby potem zapalić z Flynnem. Tak się więc stało, że ewidentnie się wyłączył. Nawet swoje imię powiedział dopiero po dłuższej chwili, bo zajął się bzdurną wyceną tego, jaki sens ma przedstawianie się swoim drugim imieniem, kiedy zaraz przyjdzie Flynn i zwróci się do niego tym prawdziwym. Jaką minę miałaby wtedy ta kobieta? Zdziwiona, poczułaby się źle, bo ktoś ją robił w chuja z jakiegoś niezrozumiałego powodu. I chociaż miał ten brzydki nawyk drażnienia ludzi wokół to czemu tu? Czemu teraz? Przyczynowo skutkowy ciąg się tak przemielał, że w końcu przestał być aktywnym rozmówcą, chociaż wymienił jeszcze parę zdań z barmanką.
Brunet ruszył się ze swojego miejsca dopiero kiedy towarzystwo wróciło z tej plaży. W większości mokre, bo oczywiście nie trzeba było długo czekać, kiedy towarzystwo dołączyło do kąpieli w jeziorze, nawet jeśli nie wszyscy się na to pokusili. Ciepły czerwiec zachęcał do czerpania z pogody - więc czerpali. Cain się do nich pouśmiechał, powymijał, pounikał dotykania, ocierania się o nich i w ogóle... kontaktu z nimi. Był trochę pijany, ale o wiele za mało, żeby to pijane i naćpane towarzystwo zachęcało go do kontaktu bezpośredniego. Szukał Flynna.
- To chcesz zatańczyć? - Wyciągnął do niego rękę zapraszająco. Nawet jeśli sam do tego jeziora wskoczył i był cały mokry.