[7.08 | Warownia Longbottomów] Złote popołudnie

Ostatni raz próbuje ratować się przed ostatnim atakiem Morpheusa. To znaczy daję mu się przyszpilić, a potem się ratuję.

To nie tak, że kiedykolwiek jeszcze założyłby na siebie tę koszulę, a jednak jego wewnętrzny pedant był bardzo niezadowolony z tego, że została ubrudzona ciastem. Ogólnie chaos na tych urodzinach i wszędzie walające się resztki wypieków nieco mu przeszkadzały.
– Jestem prawie pewny, że w obu przypadkach istnieją pewne regulacje – rzucił tylko i... I tym razem nie udało mu się obronić. To chyba to ciasto na ubraniu i komentarz Longbottoma sprawiły, że rozproszył się na tyle, by nagle znaleźć się na ziemi, przyszpilony ciałem starszego czarodzieja, który na dodatek postanowił wetrzeć mu w twarz ciasto, bez użycia dłoni. Jak dobrze, że byli pod stołem i Millie tego nie widziała.
– Zaczynam się martwić, że ten tort ci zaszkodził – mruknął, zbyt rozbawiony, skołowany i może nieco zirytowany ciastem na twarzy, by pamiętać, że nie byli na ty. A potem przypomniał sobie, że w sumie to należałoby jednak walczyć o to, by Morpheusa z siebie zrzucić, co też bardzo sprawnie spróbował uczynić.

Rzut na zrzucenie z siebie Morpheusa

Rzut T 1d100 - 31
Akcja nieudana