28.12.2022, 22:04 ✶
Uchodził za sztywniaka, kujona i od niedawna świra. A kiedy uzmysłowił sobie, że tak naprawdę nigdy nie będzie chciał mieć żony (bo pociąga go Fergus) to już w ogóle uważał siebie za niepoczytalnego. Był taką cichą wodą, był zapachem dziury ozonowej, był zapowiedzią sztormu. Różnił się od Zeinady niemal na każdej płaszczyźnie a mimo to wzbudzała w nim ten odruch rycerskości? Wie, że jest silną kobietą ale też wie, że w lśniących oczach kryje się niezidentyfikowany ból. Choć nie chciała zdradzać przyczyn cierpienia to szukała chociażby odrobiny wsparcia. Dawał jej oparcie odkąd ukończył dwunasty rok życia i cóż, niewiele się od tego czasu zmieniło - ot, są dorośli i lubili testować swoje umiejętności magiczne.
- Tylko jeśli gustujesz w wampirach.- wytknął jej tę bladość ale przy tym lekko się uśmiechnął aby nie myślała, że jest wobec niej specjalnie złośliwy. Żywił do niej żal, że nie uprzedziła go o złym samopoczuciu.
Rozbawiła go swoim wyjaśnieniem.
- Muszę to zapamiętać. Będę wiedział co odpowiadać.- była niezwykle kreatywna i nie potrafił się nie uśmiechnąć. Robiła to specjalnie? Rozmiękczała go aby przymknął oko na grymas bólu na jej twarzy i mimo wszystko ciskał w nią zaklęciami? Cwana…
- Twój brat nie może być wszędzie. Przecież możemy popływać czy to łodzią czy w basenie. Jest tyle innych możliwości, które nie obejmują ciskania w siebie zaklęć kiedy źle się czujesz… - dlaczego to on bardziej przejmował się jej samopoczuciem niż ona sama? Czyżby wykazywała cechy masochistyczne? Tylko tego by brakowało!
Zasłonił wnętrzem dłoni swoje czoło i potrząsnął głową, a jego jasne włosy rozpierzchły się na boki.
- Ida, na brodę Merlina. Tylko ty jesteś w stanie proponować większemu od siebie przeciwnikowi trening magiczny, będąc samej tak osłabionej… to nie fair.- nastroszył brwi i przygryzł wewnętrzną stronę policzka, patrząc na jej urokliwą buzię. Cynthia mówiła mu, że Ida byłaby dla niego najlepszą żoną a on zawsze odpowiadał warkotem. Dopiero od niedawna zaczynał rozumieć czemu.
- Nie będę mógł dać z siebie wszystkiego. Nie zrobię ci tego, Ida. Nie dołożę ci więcej bólu a wierz mi, potrzebuję wycisku. - potrząsnął głową. Nie był w stanie się przełamać, zmusić aby jej dokopać. Zbyt mocno ją lubił aby do tego dopuścić. Przyznała się głośno, że znów boli ją kręgosłup. Musiałby być skończonym idiotą, aby dać się namówić na to szaleństwo.
- Może zamiast tego powiedz mi dlaczego ty musisz się wyżyć. Zależy ci na tym treningu równie, co mi. Oboje wiemy, że coś się za tym kryje. Coś cię gryzie?- musiała się bardziej postarać, jeśli chciała go przekonać. Niestety, ale był uparciuchem. Na palcach jednej ręki można policzyć sytuacje w jego życiu kiedy zmienił zdanie. Posłał jej pytające spojrzenie. Nie mieli w zwyczaju aż tak się sobie zwierzać ale intuicja mówiła mu, że coś jest na rzeczy. W innych okolicznościach dawno temu byliby już w połowie sparingu.
- Tylko jeśli gustujesz w wampirach.- wytknął jej tę bladość ale przy tym lekko się uśmiechnął aby nie myślała, że jest wobec niej specjalnie złośliwy. Żywił do niej żal, że nie uprzedziła go o złym samopoczuciu.
Rozbawiła go swoim wyjaśnieniem.
- Muszę to zapamiętać. Będę wiedział co odpowiadać.- była niezwykle kreatywna i nie potrafił się nie uśmiechnąć. Robiła to specjalnie? Rozmiękczała go aby przymknął oko na grymas bólu na jej twarzy i mimo wszystko ciskał w nią zaklęciami? Cwana…
- Twój brat nie może być wszędzie. Przecież możemy popływać czy to łodzią czy w basenie. Jest tyle innych możliwości, które nie obejmują ciskania w siebie zaklęć kiedy źle się czujesz… - dlaczego to on bardziej przejmował się jej samopoczuciem niż ona sama? Czyżby wykazywała cechy masochistyczne? Tylko tego by brakowało!
Zasłonił wnętrzem dłoni swoje czoło i potrząsnął głową, a jego jasne włosy rozpierzchły się na boki.
- Ida, na brodę Merlina. Tylko ty jesteś w stanie proponować większemu od siebie przeciwnikowi trening magiczny, będąc samej tak osłabionej… to nie fair.- nastroszył brwi i przygryzł wewnętrzną stronę policzka, patrząc na jej urokliwą buzię. Cynthia mówiła mu, że Ida byłaby dla niego najlepszą żoną a on zawsze odpowiadał warkotem. Dopiero od niedawna zaczynał rozumieć czemu.
- Nie będę mógł dać z siebie wszystkiego. Nie zrobię ci tego, Ida. Nie dołożę ci więcej bólu a wierz mi, potrzebuję wycisku. - potrząsnął głową. Nie był w stanie się przełamać, zmusić aby jej dokopać. Zbyt mocno ją lubił aby do tego dopuścić. Przyznała się głośno, że znów boli ją kręgosłup. Musiałby być skończonym idiotą, aby dać się namówić na to szaleństwo.
- Może zamiast tego powiedz mi dlaczego ty musisz się wyżyć. Zależy ci na tym treningu równie, co mi. Oboje wiemy, że coś się za tym kryje. Coś cię gryzie?- musiała się bardziej postarać, jeśli chciała go przekonać. Niestety, ale był uparciuchem. Na palcach jednej ręki można policzyć sytuacje w jego życiu kiedy zmienił zdanie. Posłał jej pytające spojrzenie. Nie mieli w zwyczaju aż tak się sobie zwierzać ale intuicja mówiła mu, że coś jest na rzeczy. W innych okolicznościach dawno temu byliby już w połowie sparingu.