31.05.2024, 21:40 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.06.2024, 10:02 przez Florence Bulstrode.)
– Oczywiście, że nie – zapewniła Florence, chociaż spojrzenie, jakie posłała Basiliusowi wręcz krzyczało, że doskonale wie, że spał, choćby dlatego, że nawet zdarzyło się mu raz czy dwa zachrapać. – Przyjechaliśmy tutaj wypocząć, mój drogi. Wyspanie się to bardzo istotna część wypoczynku – powiedziała tonem, którego Prewett zapewne również regularnie używał, wobec pacjentów, ale też okazyjnie rodziny i znajomych, kiedy uważał, że za mało o siebie dbają.
– Mamy też wino jagodowe – dorzuciła, a potem jej brwi powędrowały w górę, kiedy Basilius dopytał, czy to na pewno była zwykła herbata. – To zwykła, zielona herbata. Chyba nie sugerujesz, że dodałam ci do niej środka nasennego?
Inna sprawa, że chociaż tego nie zrobiła, zapewne mogłaby dodać parę kropel eliksiru na sen do herbatki braci albo któregoś z kuzynów, gdyby uznała, że za bardzo się przemęczają. Do tej pory jednak nie musiała, chociaż w przypadku Basiliusa miała ochotę to zrobić przynajmniej dwa czy trzy razy. Zaraz jednak kąciki jej ust uniosły się nieco, kiedy wspomniał, że była krukiem.
– Przecież jestem? – powiedziała, bo chociaż Hogwart opuścili już dawno temu, a dawne podziały szkolne zatarły się do pewnego stopnia, to w świecie czarodziejów przydział do Domu miał ogromne znaczenie. Często warunkował szkolne przyjaźnie, a te ze względu na odłączenie od rodzin i spędzanie ze sobą tyle czasu, nieraz przekładały się i na dorosłe życie. Do pewnego stopnia wyznaczał ścieżkę i – czy to dobrze, czy źle – szufladkował.
Była Krukonką w Hogwarcie i w duchu do pewnego stopnia nią pozostała.
– Wiesz, kiedy zakładałeś Tiarę, byłam bardzo ciekawa, czy zostaniesz Krukiem, czy Wężem. Chyba trochę mnie zdziwiło, że ostatecznie padło na to pierwsze – wyznała, zanim cofnęła się i ruszyła na werandę. Stolik tam skrzat udekorował w barwach kojarzących się z Lammas, a przynajmniej Florence na myśl przyszło święto żniw, kiedy spojrzała na złociste, żółte, pomarańczowe i miedziane dekoracje i roślinki. Ponieważ miała nerwicę natręctw, wybrała naczynia pasujące do tego wszystkiego. Och i być może celowo zrobiła prażoną kukurydzę i do sałatki też włożyła dużo pomarańczowych i żółtych warzyw, tak żeby wszystko ze sobą współgrało…
Lammas.
Miała niedobre przeczucia na ten temat, ale nie chciała o tym myśleć ani wspominać Basiliusowi. Przybyli tu w końcu by odpocząć, a ona miała nadzieję, że tym razem nie jest to myśl tkwiąca w głowie jasnowidza, a po prostu niepokój kogoś, kto brał udział w Beltane i słyszał o dziwnych wydarzeniach, do których doszło podczas Lithy.
Niewielki ogród, widoczny z werandy, w którym rosło kilka drzew owocowych i stały drewniane ławeczki, zaczynał tonąć w wieczornej, sinej mgle. Temperatura powoli spadała, ale na szczęście wciąż było na tyle ciepło, by mogli bez przeszkód zjeść kolację na świeżym powietrzu.
– Mamy też wino jagodowe – dorzuciła, a potem jej brwi powędrowały w górę, kiedy Basilius dopytał, czy to na pewno była zwykła herbata. – To zwykła, zielona herbata. Chyba nie sugerujesz, że dodałam ci do niej środka nasennego?
Inna sprawa, że chociaż tego nie zrobiła, zapewne mogłaby dodać parę kropel eliksiru na sen do herbatki braci albo któregoś z kuzynów, gdyby uznała, że za bardzo się przemęczają. Do tej pory jednak nie musiała, chociaż w przypadku Basiliusa miała ochotę to zrobić przynajmniej dwa czy trzy razy. Zaraz jednak kąciki jej ust uniosły się nieco, kiedy wspomniał, że była krukiem.
– Przecież jestem? – powiedziała, bo chociaż Hogwart opuścili już dawno temu, a dawne podziały szkolne zatarły się do pewnego stopnia, to w świecie czarodziejów przydział do Domu miał ogromne znaczenie. Często warunkował szkolne przyjaźnie, a te ze względu na odłączenie od rodzin i spędzanie ze sobą tyle czasu, nieraz przekładały się i na dorosłe życie. Do pewnego stopnia wyznaczał ścieżkę i – czy to dobrze, czy źle – szufladkował.
Była Krukonką w Hogwarcie i w duchu do pewnego stopnia nią pozostała.
– Wiesz, kiedy zakładałeś Tiarę, byłam bardzo ciekawa, czy zostaniesz Krukiem, czy Wężem. Chyba trochę mnie zdziwiło, że ostatecznie padło na to pierwsze – wyznała, zanim cofnęła się i ruszyła na werandę. Stolik tam skrzat udekorował w barwach kojarzących się z Lammas, a przynajmniej Florence na myśl przyszło święto żniw, kiedy spojrzała na złociste, żółte, pomarańczowe i miedziane dekoracje i roślinki. Ponieważ miała nerwicę natręctw, wybrała naczynia pasujące do tego wszystkiego. Och i być może celowo zrobiła prażoną kukurydzę i do sałatki też włożyła dużo pomarańczowych i żółtych warzyw, tak żeby wszystko ze sobą współgrało…
Lammas.
Miała niedobre przeczucia na ten temat, ale nie chciała o tym myśleć ani wspominać Basiliusowi. Przybyli tu w końcu by odpocząć, a ona miała nadzieję, że tym razem nie jest to myśl tkwiąca w głowie jasnowidza, a po prostu niepokój kogoś, kto brał udział w Beltane i słyszał o dziwnych wydarzeniach, do których doszło podczas Lithy.
Niewielki ogród, widoczny z werandy, w którym rosło kilka drzew owocowych i stały drewniane ławeczki, zaczynał tonąć w wieczornej, sinej mgle. Temperatura powoli spadała, ale na szczęście wciąż było na tyle ciepło, by mogli bez przeszkód zjeść kolację na świeżym powietrzu.