[30 VI 1972, Lecznica Dusz] To get a dream of life again | Perseus & Morpheus

Subtelne vibrato kokieterii sprawiło, że źrenice Perseusa rozszerzyły się gwałtownie, kościste palce odruchowo zacisnęły na hebanie blatu, zaś oddech zamarł w połowie. Trwało to chwilę przetykaną kilkoma tyknięciami wiszącego za plecami Morpheusa zegara, zanim jego uścisk zelżał, ramiona się rozluźniły, a klatka piersiowa powoli opadła. Opuścił wzrok, udawał, że notuje coś ważnego na marginesie notatnika, choć w rzeczywistości zapisał krótkie veux-tu ma ruine ? - pragniesz mojej zguby?, które zaraz potem gwałtownie przekreślił, aż na kartce zrobił się paskudny kleks z atramentu.
Oczywiście, że nie był obojętny na jego urok. Właściwie, to gdyby tylko nie był jego psychiatrą, gdyby to spotkanie miało nieco inny, bardziej towarzyski wymiar z pewnością wdałby się z nim w niezobowiązujący flirt. Ale Perseus, wbrew opinii ludzi, którzy poznali go od... nieco innej strony, podchodził do swej pracy niezwykle poważnie.
— Jaki jest cel nagany, jeżeli odnajduje w niej pan przyjemność? — odparł po chwili swym najbardziej profesjonalnym tonem i wyprostował się przy tym, chociaż samo słowo wyprostował nie do końca oddawało to, jak boleśnie ściągnął łopatki, przypominając napiętą do granic możliwości strunę harfy. — Jeżeli poczuje się pan lepiej, możemy stopniowo zmniejszać dawkę leków, ale pod żadnym pozorem proszę samodzielnie nie rezygnować z ich przyjmowania i informować mnie na bieżąco, gdyby pojawiły się jakieś niepożądane skutki. A gdyby udawał się pan znów w podróż, zapraszam wcześniej po większą receptę. Możemy się tak umówić?

Trigger Warning: samobójstwo (Odkryj)

Wypowiadając ostatnie zdanie uśmiechał się już do niego serdecznie, bo przecież w gruncie rzeczy nie był pełnym surowości człowiekiem, zakładającym najgorsze. Właściwie, to doskonale rozumiał to, przez co przechodził Morpheus; odkąd Simone Malfoy popełniła samobójstwo na jego dyżurze, nie było dnia, kiedy Perseus nie zastanawiałby się, czy nie mógł postąpić inaczej, odwiedzić jej salę kwadrans wcześniej, powiedzieć coś serdecznego poprzedniego wieczora. Może za krótko ją reanimował? Może powinien unieść ją wyżej, zanim jeden z pielęgniarzy przybiegł, by odciąć pętlę? I znów, w swej rozpaczy przypominał sobie, jak Simone błyszczała w ostatnich dniach przed śmiercią. Sądził, że jej stan się poprawił (w rzeczywistości jej stan nigdy nie był zły - umieszczenie jej w Lecznicy było jedną z rzeczy, które Perseus był w stanie zrobić z miłości do Elliotta), lecz był to jedynie jaśniejszy blask, jaki daje świeca na moment przez zgaszeniem.

Notował wszystko, o czym mówił mu Morpheus, pismem tak koślawym, że sam ledwo był w stanie się rozczytać (ktoś wspominał mu jakiś czas temu, by zainwestował w samopiszące pióro) i jak zwykle posługiwał się krótkimi hasłami oraz sobie tylko znanymi skrótami (na przykład GON było Gwałtownym Obniżeniem Nastroju), dzięki którym nawet gdyby ktoś trafił na jego chaotyczne rękopisy, nie byłby w stanie nic z nich zrozumieć, a już na pewno podstawić pod nie konkretną osobę. Zapisał też na dole strony, by jutro rano pogratulować Agacie i zaproponować Monice przeniesienie się z nim na nocne dyżury, które były zdecydowanie lepiej płatne.
Wreszcie podniósł głowę i spojrzał na Morpheusa z troską.
— Chaos, który pan odczuwa jest naturalnym skutkiem przy takiej ilości bodźców. Czy wizje przychodzą do pana w szczególnych sytuacjach? Na przykład podczas wykonywania konkretnej czynności, albo nawet myślenia o konkretnych rzeczach. Czy pamięta pan jakie emocje towarzyszą panu na chwilę przed wizjami? — dopytał, bo według jego teorii wszystko się ze sobą łączyło. Wszystko miało swoją przyczynę; nawet to, co pozornie wydawało się być pozbawione sensu. — My, Trzecie Oka, często zakładamy, że panujemy nad swoim darem, ale w rzeczywistości jesteśmy bardziej wrażliwi na otoczenie, niż byśmy sobie tego życzyli...
A potem skrzywił się, choć nie był to grymas pełen dezaprobaty, lecz nieumiejętnie maskowanego smutku. Poruszył się niespokojnie, jakby chciał ująć jego dłonie w swoje własne, pogładzić kojąco kciukiem jego skórę, ale nie wiedział, jak to uczynić. Oddzielał ich zresztą blat solidnego biurka; wyznaczał granicę, której nie wolno mu było przekraczać jako lekarzowi.
— Panie Longbottom... — zwrócił się do niego z niespotykaną dotąd łagodnością — Przepraszam, jeśli zabrzmi to okrutnie, ale... Skąd ma pan pewność, że gdyby był pan na Beltane, uratowałby pan brata? Widzę, jak bardzo pan cierpi i jedyne, co mogę dla pana zrobić to przepisać leki, dzięki którym ból będzie znośniejszy. Jest pan w żałobie i jak najbardziej ma pan prawo do łez, poczucia niesprawiedliwości, nawet złości na zmarłego o to, że odszedł. Ale musi pan przestać się zadręczać rozważaniem alternatywnych scenariuszy. One nie cofną czasu; zamiast tego pogrążą pański umysł w jeszcze większej ciemności. A kukułka jest tylko przesądem, niczym więcej - gdyby to była prawda, nie rozmawialibyśmy dziś.