Ruda nie wyobrażała sobie życia bez ruchu. Bardzo dużo czasu spędzała na miotle, od dziecka, było to jej nawykiem, w pracy też musiała być pewna tego, że jej ciało będzie odpowiednio przygotowane do starć z ewentualnymi przestępcami. Zresztą podczas Beltane zawiodła, dlatego po tym jak wylądowała w szpitalu bardzo mocno pracowała nad tym, żeby wrócić do formy, a później jeszcze bardziej ją poprawić. Musiała przekraczać swoje granice, żeby stawać się lepszą, Zakon potrzebował jej pomocy, jak i wielu ludzi, musiała mieć pewność, że nikogo więcej nie zawiedzie, a to była naprawdę świetna motywacja do pracy nad sobą.
- Niby kurdupel, ale ile mocy się w nim mieści. - Małe ciało, wielki duch, czy coś. Wiele razy pokazywała swoją odwagę. - Nie mam pojęcia, spotkałam ich tylko kilka razy, zazwyczaj byli na ziemi, ale nigdy nie wiadomo, czy nie należy do nich ktoś podobny mnie, skąd możemy wiedzieć, że któryś z czystokrwistych graczy chociażby nie wspiera Czarnego Dzbana? - Nigdy nie mogli mieć pewności, kto jest wrogiem. Wiele tu było niedopowiedzeń, a poplecznicy Voldemorta wcale nie chwalili się tym, że go wspierają. Ukrywali się jak szczury, Ruda strasznie nimi gardziła. - Mam jeden mankament, mam brudną krew, a to chyba dla nich najważniejsze. - Wcale jej to nie martwiło, nigdy nie przejmowała się tym, że nie jest odpowiednio czysta, bo nie przeszkadzało jej to w niczym. Zresztą jej rodzina już też wypracowała sobie dosyć wysoką pozycję wśród czarodziejów, dzięki ciężkiej pracy.
Biegła ile miała sił w nogach, chociaż chyba trochę odpuściła, żeby nie dołować Camerona, kto ją tam wiedział, może zagapiła się gdzieś niepotrzebnie? Była nieco rozkojarzona dzisiejszego dnia. Chłopakowi udało się ją wyprzedzić przez to, że się zatrzymała. Nadal nieco zdziwiona zastanawiała się nad tym, co właściwie się wydarzyło.
- Wiesz, że jeślibym chciała klepnąć cię po dupie, to nie użyłabym do tego zaklęcia? - Spoglądała na niego z rękoma opartymi na biodrach, wyglądała jakby się nad czymś zastanawiała. - Też mnie coś klepnęło. - Dodała, bo w sumie mu o tym nie wspomniała. Dlaczego jakaś niewidzialna siła klepała ich po zadach?
- Myślisz, że te czarodziejskie drzewa mogą potrzebować trochę bliskości? - Przeniosła wzrok na jedną z zaczarowanych jabłoni Abbottów, była ostrożna, bo nie wiedziała, czego jeszcze mogą się spodziewać.