[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

Fizycznie przy moim ulubionym kuzynie Atreusie, dołącza do nas Florence, ale oczami jestem przy Lorraine

Wystarczyło jedno spojrzenie na twarz Atreusa, by przekonać się, że spadła mu niczym manna z nieba, a ten drineczek jak życiodajny deszcz. Cóż tu dużo gadać, Mewa doskonale wiedziała, jak zadowolić mężczyzn, tu nigdy nie było powodu do dysputy; po prostu oni nie mieli pojęcia, jak się odwdzięczyć, dlatego zrezygnowała z usług płci przeciwnej.
- Chyba? - Wzruszyła ramionami i skrzywiła się, sama nie będąc pewną na tyle, by sobie dać rękę uciąć. Znaczy tak, kilku osobom się tu już przedstawiła jako Amelka, ale odnosiła wrażenie, że mogła się przejęzyczyć i komuś objawić inaczej. No trudno, jak wyjdzie szydło z worka, to się najwyżej wciśnie kit, że ci, którzy utwierdzili ją w jej orientacji seksualnej swoim słabym popisem, mieli prawo nazywać ją inaczej. - Jak chcesz, to możesz mnie nawet klepnąć w tyłek i nazwać Sally - oświadczyła, wciskając mu drina, i nie wydając się przejętą wyborem imienia. Bardziej zainteresowana wydawała się blondynką w oddali, która teraz już wcale nie patrzyła w ich kierunku, bo przedstawienie w parterze dobiegło końca. Cholera Atreus, mogłeś poprawić temu typowi.
- Zaczęło się świetnie - postanowiła rozpocząć od pozytywów, zanim wyda ocenę solidnego 2 na 10. - Ale koniec był zwyczajnie nudny - wetschnęła z bólem serca. - Cywilizowana rozmowa, naprawdę? W ogóle nie czujecie ducha rywalizacji. Liczyłam na kolekcjonerskie zęby przeciwnika, a przy obecnym obrocie spraw to z tej imprezy wyniosę tylko tę zajebistą łyżeczkę. - W tym momencie zanurkowała w kieszeni marynarki, żeby pokazać koledze pięknie wypolerowaną, a jeszcze śliczniej zdobioną srebrną łyżeczkę do deserów. Tak, oblizała ją po zjedzeniu tortu i włożyła za pazuchę. Swoją drogą, jeśli Atreusowi nie podobał się ten garniak, to niechybnie tylko i wyłącznie dlatego, że wyglądała w nim lepiej od niego samego.
- Raine? - Zagadnęła, znowu spoglądając przez ramię w kierunku ukochanej; jeśli dotychczas Bulstrode jeszcze nie wiedział, gdzie jej tak ucieka to oko, to teraz już powinien się błyskawicznie domyślić. - Jeszcze nic nie wie, choć orbituję wokół niej od godziny. Z drugiej strony, kto by mnie w takim towarzystwie w ogóle wypatrywał, to jak szukanie Ministra na Nokturnie - parsknęła, doskonale zdając sobie sprawę, że pasuje do tutejszej śmietanki jak garboróg do karocy, ale wcale nie było jej z tego powodu wstyd. Trochę się czuła, jakby była mistrzem drugiego planu na oficjalnym zdjęciu państwa ministrów. - Choć może nie jestem taka urwana z choinki, skoro przywiało tutaj nawet cyrk... -
Była na tyle skupiona na gapieniu się na Malfoy, że kiedy przyszła do nich kolejna kobieta, zwyczajnie się tego nie spodziewała. Wzdrygnęła się aż, słysząc nieznajomy głos przy uchu, a alkohol w kieliszku, który dzielnie dzierżyła w dłoni, podskoczył na kilka centymetrów i wylądował z powrotem w środku. Oraz poniekąd na ubraniach Mewy.
Nie odezwała się na razie; rzuciła tylko spłoszonym spojrzeniem w kierunku Atreusa, czekając aż ją przedstawi bardzo ładnej pani, a sama uśmiechnęła się perliście, chcąc zrobić świetne drugie wrażenie. Pierwsze niestety wyszło jej mierne - nadal ukradkiem ścierała jego ślady z klapy marynarki.