[01.08 | Morpheus & Anthony] Fairs and markets thrive in the dusty fields

– O tym właśnie mówię! Bachtanki i Dionizos w słodkim tańcu i uścisku oblani jedynym słusznym winnym napitkiem! A tymczasem Lammas ociekać musi paskudnym... jęzczmiennym... – wypuścił z siebie gwałtownie powietrze i przystanął, ramiona opierając na szczupłych kolanach, zwieszając głowę mocno w dół, czując jak całe jego ciało dygocze.

– No nie dam rady. – pokręcił głową z niedowierzaniem, już przecież robił te dystanse w czerwcu, kiedy pierwszy raz Morpheus zdradził się ze swojej słabości do nawiedzonych lokacji. Dawał radę bez trudu... Usłużny umysł podpowiedział, że lipiec należałoby spisać na straty, albowiem upodlony duch zbyt regularnie upadlał ciało. Może dlatego utknął w martwym punkcie z magią pozbawioną różdżki? Cóż, odpowiedź leżała tuż przed nim, wystarczyło się schylić, a i kiedy to zrobił, to dostrzegł ją od razu. Zemlął przekleństwo w ustach, bo choćby cisnęło się mocno na nie, to jednak nie zamierzał go głośno wypowiedzieć. Nie ryzykowałby w tym stanie teleportacji, rozszczepienie było bardziej niż pewne. Zadarł teraz dla odmiany głowę ku górze, dłonie opierając o czoło, próbując uspokoić skołatane serce, wyciszyć bolesność skurczu między żebrami.

– Wiem, dlatego doceniam, że idziesz druhu. Jeśli nic nie powiesz i umrzemy... cóż, marny to byłby świat Ciebie przedwcześnie pozbawiony, więc i taka opcja przynosi mi... przynosi mi... ha... satysfakcjonuje mnie. – zmęczenie było upokarzające, ale nie czuł rumieńca zażenowania przed starym przyjacielem. Było to jak zawsze zaskakujące, na jak wiele mógł sobie przy nim pozwolić, nie dlatego, że nie miał obawy wobec jego reakcji, ale dlatego, że sam sobie zwyczajnie na to przyzwalał. – Chcesz gdzieś się spotkać w trakcie obchodów, czy robimy jak zawsze?– zapytał, by wymusić na nich wydłużenie przerwy. Tak na prawdę, nie był pewien, czy będzie w stanie zrobić choćby jeden krok więcej i się nie przewrócić.