06.06.2024, 21:15 ✶
Chwilę krzątała się po swoich kuchennych kafelkach. Ona zdjęła buty na wejściu, przyzwyczajona do tego z domu, ale zanim nawet pan Prewett zdążył jej odpowiedzieć na pytanie o napój, na stół, najbliżej tego gdzie się ulokował, podleciał po machnięciu różdżki gliniany kubek z naparem. Brodzki zerknęła na niego, troszkę zdziwiona, ale tylko przez chwilę, zaraz zachowywała się dokładnie tak jak wcześniej.
- Różeniec górski, zielona herbata i werbena. Pobudzają i pomagają na zdrowszy sen. - powiedziała. Chociaż czytanie emocji przychodziło jej z trudem, widziała cienie pod oczami mężczyzny, oraz wysiłek na twarzy odznaczający się, gdy próbował zebrać myśli do wyjaśnienia sytuacji.
Jagoda trzymała różdżkę, ale schowała ją gdy usiadła przy stole, a imbryk polał naparu również do jej kubka. Patrząc po stanie jego zużycia, pewnie ulubionego.
Zerkała na blat i pukała w niego paznokciem, kiedy uzdrowiciel zaczynał tłumaczyć jej sytuację, lekko pochylona, z całym ramieniem opartym na stole. Mruknęła tylko pod nosem - Panno... - Ale tak cicho, że można było uznać to za bełkot. W końcu nie była zamężna, nie powinno jej się nazywać panią. To brzmiało tak nienaturalnie przy jej nazwisku.
Dopiero, kiedy Basilius skończył mówić, przestała stukać paznokciem w blat. - Tak właśnie myślałam... - Jagoda wstała raptownie z krzesła, lekko szturchając stolik, podeszła do komody przy drzwiach i złapała za notatnik. Nie usiadła więcej przy swojej herbacie, a teraz, niby zupełnie nonszalancko, a niby bardzo dramatycznie zaczęła przeglądać swoje notatki. - Ogromną zagwozdkę wywołało u mnie to, jak pani Brown bardzo nalegała na interwencję klatwołamacza. Ani objawy, które ukazały się u Pana, ani te u mnie w ogóle nie pasują do objawów klątwy. Nie są z jednego worka. Nie jestem ekspertem, ale przy takich poradziłabym komuś spotkanie się z lekarzem, bo brzmi jak dziwna odmiana magicznej grypy. - Przeszła już do końca pomieszczenia i zawróciła się. Jej spódnica załopotała. - Coś mi nie pasowało, więc postanowiłam doszukać się śladów czarnej magii... I były one śladowe. Jeśli była na niej nawet już schodząca klątwa to by się od niej niemal świeciła.
W tym momencie spojrzała na uzdrowiciela bardzo krótko, by posłać mu lekki uśmiech. Zapewne już domyślał się do czego mogła dążyć. Dlaczego klątwa miałaby imitować objawy niegroźnych chorób magicznych, nawet nieudolnie?
Może pójście do Basiliusa zasugerował kobiecie ktoś kto rozumiał, że jej objawy nie są klątwowe, ale jednak nadal się przy tym upierała? Zupełnie jakby coś wpływało na jej sposób myślenia.
- Różeniec górski, zielona herbata i werbena. Pobudzają i pomagają na zdrowszy sen. - powiedziała. Chociaż czytanie emocji przychodziło jej z trudem, widziała cienie pod oczami mężczyzny, oraz wysiłek na twarzy odznaczający się, gdy próbował zebrać myśli do wyjaśnienia sytuacji.
Jagoda trzymała różdżkę, ale schowała ją gdy usiadła przy stole, a imbryk polał naparu również do jej kubka. Patrząc po stanie jego zużycia, pewnie ulubionego.
Zerkała na blat i pukała w niego paznokciem, kiedy uzdrowiciel zaczynał tłumaczyć jej sytuację, lekko pochylona, z całym ramieniem opartym na stole. Mruknęła tylko pod nosem - Panno... - Ale tak cicho, że można było uznać to za bełkot. W końcu nie była zamężna, nie powinno jej się nazywać panią. To brzmiało tak nienaturalnie przy jej nazwisku.
Dopiero, kiedy Basilius skończył mówić, przestała stukać paznokciem w blat. - Tak właśnie myślałam... - Jagoda wstała raptownie z krzesła, lekko szturchając stolik, podeszła do komody przy drzwiach i złapała za notatnik. Nie usiadła więcej przy swojej herbacie, a teraz, niby zupełnie nonszalancko, a niby bardzo dramatycznie zaczęła przeglądać swoje notatki. - Ogromną zagwozdkę wywołało u mnie to, jak pani Brown bardzo nalegała na interwencję klatwołamacza. Ani objawy, które ukazały się u Pana, ani te u mnie w ogóle nie pasują do objawów klątwy. Nie są z jednego worka. Nie jestem ekspertem, ale przy takich poradziłabym komuś spotkanie się z lekarzem, bo brzmi jak dziwna odmiana magicznej grypy. - Przeszła już do końca pomieszczenia i zawróciła się. Jej spódnica załopotała. - Coś mi nie pasowało, więc postanowiłam doszukać się śladów czarnej magii... I były one śladowe. Jeśli była na niej nawet już schodząca klątwa to by się od niej niemal świeciła.
W tym momencie spojrzała na uzdrowiciela bardzo krótko, by posłać mu lekki uśmiech. Zapewne już domyślał się do czego mogła dążyć. Dlaczego klątwa miałaby imitować objawy niegroźnych chorób magicznych, nawet nieudolnie?
Może pójście do Basiliusa zasugerował kobiecie ktoś kto rozumiał, że jej objawy nie są klątwowe, ale jednak nadal się przy tym upierała? Zupełnie jakby coś wpływało na jej sposób myślenia.
Ni do zadnjeg leta, ni do kraja sveta
Sudbina je moja kleta
Sudbina je moja kleta