[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Południowe stragany - Biżuteria Viorici

Rozmawiam z Anthonym w obecności Viorici i przeglądam sobie asortyment.

Wyprostował się nieoczekiwanie, gdy z tłumu mijających stoisko czarodziejów i czarownic wyłonił się nikt inny, jak Anthony. Zerknął na niego kątem oka, po czym wrócił do przeglądania błyskotek, jakby czekał, aż to drugi mężczyzna zacznie rozmowę. Uśmiechnął się lekko na jedno niewinne pytanie, które zostało skierowane bezpośrednio do niego.

— Dla ciebie? — Otaksował go lekko kpiącym wzrokiem, jakby nie spodziewał się, że uzna cokolwiek z bazaru za wystarczająco wyrafinowane, aby dołączyć do swojej kolekcji poukrywanej po szafkach i szufladach w rezydencji w Little Hangleton. — Wydaje mi się, że nie. Chyba że panna Zamfir ma pod ladą coś ze smoczym motywem. U ciebie to wszędzie tylko te smoki o smoki.

Westchnął ciężko, przesuwając wzrok z powrotem na wystawę Viorici. W pewnym momencie w oko wpadł mu spory i ciężki pierścień z szarego metalu z eleganckim grawerem. Stuknął w niego paznokciem, trącając butem starszego czarodzieja.

— Masz w swoich zbiorach jakieś sygnety? — spytał z zaciekawieniem. — Wiesz, że jak by je dobrze ułożyć na palcach, to mogą posłużyć za całkiem niezły kastet? — Uśmiechnął się nieco przebiegle. — Nie żebym posądzał cię o obijanie czyichś twarzy po skończonej zmianie w Ministerstwie Magii.

Była to dosyć nieoczywista broń, ale w ostateczności mogło się przydać w jakiejś przykrej sytuacji. Kastet w sumie też nie był jedyną opcją. Wprawdzie Longbottom wątpił, aby Shafiq kiedykolwiek rozważał umieszczenie w sygnecie małej igły z trucizną, tak nie o takich zastosowaniach pierścieni słyszano. W dawnych czasach rywalizacje między partnerami biznesowymi czy poszczególnymi rodami czarodziejów były dużo bardziej zaostrzone.