02.01.2023, 19:21 ✶
Kolejne dni minęły szybko, głównie dlatego, że Victoria w końcu zasnęła. Co prawda nie bez pomocy, ale ważny był skutek, bo przespała do następnego dnia. Czy coś jej się dzięki temu ułożyło w głowie? Może trochę, może odrobinę. Nie wspomniała jednak nic rodzicom, ani się nie zająknęła, że ostatnie dwa dni widziała się z Saurielem. Jednak w sobotę matka wspomniała, że dobrze by było, jakby się w poniedziałek zobaczyła ze swoim przyszłym narzeczonym i że musi znaleźć na to czas w swoim grafiku, bo to czternasty lutego. No tak. Jak mogłaby zapomnieć? Spotkanie zostało już zaaranżowane, to kolejna próba w restauracji, żeby nikt im nie przeszkadzał. Jak na to jak to wszystko wyglądało, ich rodzice zadawali sobie wyjątkowo dużo trudu, by wyglądało to wszystko poprawnie: że się spotykają, że budują jakąś relację… Cóż, tak było. Ale jak na ironię działo się to za plecami rodziców. Na tę rewelację o poniedziałkowym spotkaniu Victoria tylko westchnęła i stwierdziła, że no dobrze.
I na tym temat się zakończył.
Nic wielkiego w czasie wolnego nie robiła, w pracy też nie działo się nic, co wymagałoby jej nagłej obecności. Dlatego wieczorem w umówiony dzień była gotowa. Jej falowane włosy zostały spięte, odsłaniając szyję i dekolt, gdzie zawieszony miała naszyjnik z dość dużym, wypolerowanym kamieniem. Do pary miała też założone delikatniejsze kolczyki. No i oczywiście suknię, bo jej matka chyba by nie wytrzymała, jakby Victoria poszła na taki obiad i w ogóle na taki wieczór ubrana inaczej niż to wypadało czarownicy czystej krwi. A że czarodzieje byli dość staroświeccy… Efekt łatwo było sobie wyobrazić. Victoria była do tego przyzwyczajona, nie narzekała więc zbytnio.
Pan Alexander powitał Sauriela, zagadał go chwilę – i był to całkiem sprytny ruch, że był to on, bo Isabelle gotowa wygłosić jakieś kazanie na temat zachowania. Ojciec Victorii życzył jednak miłej zabawy, choć zerkał jeszcze za ramię, jak kobieta przyjmuje bukiet kwiatów. Jej tam się podobał, po prostu miło było dostać kwiaty a i wiedziała doskonale, że Sauriel nie był tego prowodyrem. Po prostu go dostał i miał jej wręczyć. Te znowu wylądowały w wazoniku, który postawiła na okrągłym stoliku w korytarzu, gdzie byli, z myślą, że zaniesie go sobie do pokoju, jak już wróci.
I tak, na szczęście nie musieli tego ciągnąć tutaj dłużej, bo przecież "mieli rezerwację w restauracji i brzydko byłoby się spóźnić".
- Podziękuj w moim imieniu matce za kwiaty – powiedziała, kiedy byli już z daleka od wścibskich uszu rodziny, tam, gdzie mieli być, prowadzeni do stolika, który był dla nich przygotowany.
I na tym temat się zakończył.
Nic wielkiego w czasie wolnego nie robiła, w pracy też nie działo się nic, co wymagałoby jej nagłej obecności. Dlatego wieczorem w umówiony dzień była gotowa. Jej falowane włosy zostały spięte, odsłaniając szyję i dekolt, gdzie zawieszony miała naszyjnik z dość dużym, wypolerowanym kamieniem. Do pary miała też założone delikatniejsze kolczyki. No i oczywiście suknię, bo jej matka chyba by nie wytrzymała, jakby Victoria poszła na taki obiad i w ogóle na taki wieczór ubrana inaczej niż to wypadało czarownicy czystej krwi. A że czarodzieje byli dość staroświeccy… Efekt łatwo było sobie wyobrazić. Victoria była do tego przyzwyczajona, nie narzekała więc zbytnio.
Pan Alexander powitał Sauriela, zagadał go chwilę – i był to całkiem sprytny ruch, że był to on, bo Isabelle gotowa wygłosić jakieś kazanie na temat zachowania. Ojciec Victorii życzył jednak miłej zabawy, choć zerkał jeszcze za ramię, jak kobieta przyjmuje bukiet kwiatów. Jej tam się podobał, po prostu miło było dostać kwiaty a i wiedziała doskonale, że Sauriel nie był tego prowodyrem. Po prostu go dostał i miał jej wręczyć. Te znowu wylądowały w wazoniku, który postawiła na okrągłym stoliku w korytarzu, gdzie byli, z myślą, że zaniesie go sobie do pokoju, jak już wróci.
I tak, na szczęście nie musieli tego ciągnąć tutaj dłużej, bo przecież "mieli rezerwację w restauracji i brzydko byłoby się spóźnić".
- Podziękuj w moim imieniu matce za kwiaty – powiedziała, kiedy byli już z daleka od wścibskich uszu rodziny, tam, gdzie mieli być, prowadzeni do stolika, który był dla nich przygotowany.