— Dłonie? — zapytał zdziwiony, robiąc ruch głową, jakby chciał na nie spojrzeć i przypomniał sobie, że to nie ma znaczenia, bo widzi tylko rozmazane plamy. — Od zawsze tak miałem, nigdy nikt nie zwrócił na to szczególnej uwagi. Powinienem się tym przejmować?
Oczywiście zaprzestał dotyku magiuzdrowiciela, nie przeciągając go zbytnio. Zamiast tego automatycznie sięgnął do kieszonki koszuli jedwabnej piżamy i wyjął z niej haftowaną chusteczkę z monogramem i ręcznie szydełkowaną mereżką, bardzo staroświecką. Wytarł nią eliksir, który spłynał mu prędko po policzkach i umknął medykowi, zanim ten dotarł do szyi. Dziwnie odczuwał nieco oleisty płyn na skórze, uwrażliwiony na wrażenia przez częściowy brak zmysłu wzroku.
— Nie sądzę, aby to był dobry pomysł, tak myślę. Po pierwsze jest nas zbyt mało, a po drugiej, strasznie dramatyzujemy. Lepiej takich trzymać w izolatkach. Niech pan sobie wyobrazić ten szał, gdyby był taki oddział wypisany na tablicy i ktoś by dotarł, że Dolohov miał wypadek i był ewakuowany do Munga. BUM na stale by musiał pilnować drzwi. Lub jak ludzie bez nadzei nachodziliby pacjentów, próbując uzyskać cień nadziei. Nie wszyscy umieją kłamać na temat tego, co zobaczyli. Mung mógłby być lepiej przystosowany, ale oddział? Unikałbym.
Wzruszył ramionami, mrugając namiętnie i bez kontroli nad powiekami, próbującymi czynić swoją powinność i usunąć z jego oczu płyn. Od zaaplikowania eliksiru do tego momentu nic się nie zmieniło, ale Morpheus miał wrażenie, że mu się poprawia. Efekt placebo. Zamiast jednak ogłaszać swoje wrażenia wizualne, skupił się na reszcie zadania.
Źrenice Morpheusa rozszerzyły się gwałtownie, prawie przywracając mu naturalny koloryt oka, ostrego kontrastu pomiędzy bielą i czernią, a skupienie rozmyło jeszcze bardziej. Cały Morpheus zdawał się być nie na miejscu, gdzieś daleko, lecz nie w sensie miejsca mentalnego, a czasu mentalnego. Morpheus wieszczył, krótko.
Sukces!
Przez chwilę zastanowił się, jak ująć to, co zobaczył w słowa. Widział efekt domina, którego gałęzi jeszcze nie rozumiał, ale sam był częścią tej przyszłości.
— Widzę w pana przyszłości ofertę, której nie będzie pan mógł odrzucić, będzie pan niesamowicie na nią narzekał, jednakże koniec końców będzie to jedno z tych niezapomnianych wspomnień, które rozgrzewają serce i druga taka możliwość nie leży ani w pana budżecie ani w przyszłości innej, niż ta oferta — Longbottom uśmiechnął się fachowym uśmiechem numer pięć. — Szukałem nici zawodowej przyszłości, aby nie naruszać pana prywatności, chociaż jest to bardzo trudne.