Status relacji pomiędzy Victorią a Saurielem był mglisty dla wszystkich, łącznie z samymi zainteresowanymi, tak prawdę powiedziawszy. Przez miesiąc Sauriel właściwie… Victoria pomyślałaby, że celowo ją unikał, ale pogorszyło mu się na tyle, że po prostu całymi dniami leżał i nic nie robił – dlatego poprosiła Stanleya, by miał na niego oko… i dlatego sprezentowała Saurielowi aparat fotograficzny, którym tak wkurzył Stanleya. Nie, Victorii, cokolwiek do Sauriela czuła, nie przeszło i teraz była już w ogóle stuprocentowo pewna, że to nie była wina żadnego głupiego rytuału, ale rozumiała, że Sauriel nic od niej nie chce… i jednocześnie na przykład wczoraj potrafił ją złapać za rękę i przejść się z nią tak przez Pokątną na terenie kiermaszu. Łatwo można było zgłupieć i mieć wodę z mózgu, ale Victoria nie pytała. Ani nie była gotowa na kolejnego kosza, ani nie chciała, by Sauriel poczuł, że ona tego nie chce, albo żeby pomyślał, że go od siebie odsuwa… Więc tak. Oto byli. I nie mieli żadnym dzieci, bogowie, Rookwood nigdy jej nawet nie tknął, ba, nigdy nawet nie skosztował jej krwi, nie mówiąc o innych rzeczach, do których on przecież nawet nie czuł pociągu. Koty więc… po prostu były i jakoś tak wyszło, że Sauriel szukając dla siebie zajęcia, został zatrudniony jako pełnowymiarowa kocia mama na czas, gdy panny Lestrange nie było w domu, a jak wiadomo, praca aurora bywała wyjątkowo nieprzewidywalna.
Mruknęła coś niewyraźnego pod nosem, kiedy Stanley przyznał, że faktycznie rozpraszanie magii nie podziałało. Te wszystkie obawy, jakie Stanley miał, były zupełnie niepotrzebne, bo Victoria miała zamiar zapytać o ewentualne uczulenia, kiedy już popatrzy na te wszystkie składniki, jakich mogła użyć do mieszanki, która miała poradzić sobie z czymś, z czym rozpraszanie magii sobie nie radziło.
– Usiądź sobie – powiedziała do Stanleya spokojnie, wskazując mu jeden z tych miękkich foteli stojących przy mniejszym stoliku, a sama machnęła różdżką, sprawiając, że dużo różnych słoików pofrunęło na większy stół, przed którym Victoria teraz stanęła i złapała się pod boki, patrząc na to wszystko. Za chwilę jednak ruszyła do regału, zręcznie lawirując pomiędzy koteczkiem, który pakował się pod nogi, żeby zabrać stamtąd jeden z mniejszych kociołków, który zaraz postawiła sobie na stojaku, by nie musieć się do niego schylać, podczas robienia dla Stanleya… czegokolwiek, co rozpuści ten paskudny nalot. – Ta, dużo pracy. Dużo pracy chyba przed unikaniem Ministerstwa, co? Wiesz, że jesteś poszukiwany w sprawie związanej z Beltane? – spojrzała na niego spod rzęs, patrząc na jego reakcję. Co prawda nigdzie na ulicach nie zostały rozwieszone plakaty, że jest poszukiwany, ale Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów dostał stosowne informacje. – Spokojnie, jesteś mi potrzebny żywy i wolny, nie martw się – machnęła ręką, żeby go w razie czego uspokoić, jakby przyszło mu do głowy, że zwabiła go tutaj, żeby go skuć i zatargać przed wymiar sprawiedliwości. Ani jej się śniło… Tak ze względu na Sauriela, jak i jej własne sprawy z Borginami, których ciągle nie miała czasu ruszyć. Ale może teraz nadarzy się okazja…?
– Magia eliksirów jest znacznie potężniejsza niż czarów. Miesza się ze sobą kilka, czasami kilkanaście różnych składników, o różnym potencjale magicznym. Poza tym efekty są znacznie bardziej stabilne i trwalsze niż jakichś tam… czarów-marów, Stanley – powiedziała spokojnie i zerknęła za siebie, by zobaczyć, że Kwiatuszek usiadł w przejściu w drzwiach i po prostu patrzył. Tutaj jeszcze nie był, nic dziwnego, że czuł się niepewnie. Za to Luna właśnie próbowała wskoczyć na najniższą półkę jednego z regałów, ale dość nieskutecznie. – Eliksirami można osiągnąć rzeczy, których magią nawet nie ma co próbować. Ale nie wiem, czy wszystko się przyda… Masz na coś uczulenie? – zapytała, gdy odłożyła swoją różdżkę na blat po tym, jak machnęła nią, by w małym kociołku znalazła się woda i podpaliła pod nim płomień. Przysunęła do siebie dwa moździerze. – Nie bój się, wiem, co robię. Jestem Lestrange, alchemia płynie w naszych żyłach – cóż… wielu młodych Lestrange wcale nie poszło w stronę eliksirów, jak Louvain, Loretta czy Rodolphus. Ale akurat Victoria pod tym względem była nieodzowną córą swojego ojca, a wszak Lestrange wywodzili się z Francji, bezpośrednio z rodziny Flamel – tego sławnego na cały swiat alchemika, który stworzył kamień filozoficzny.