Sophie chyba bardziej z odruchu niż realnej chęci ruszyła za Victorią, albo raczej obok Victorii, bo ta nie zamierzała jej mieć za swoimi plecami. – Oczywiście, jeśli taka panienki wola, to może panienka utrudniać ile chce – Victoria odparła sucho i już robiła kolejny krok, kiedy Sophie nagle się zatrzymała i obejrzała za Brenną. Victoria też się wtedy zatrzymała.
– Wyjaśnię to panience bardzo dokładnie. Jesteśmy na afrykańskich wodach, na francuskim statku, a my jesteśmy angielskimi przedstawicielami prawa. Obawiam się jednak, że śledztwo przejmą afrykańskie służby, nie francuskie, będzie polityczny i międzynarodowy młyn. Panienkę może nie goni czas i jest to na rękę, skoro nie chce panienka brać ślubu, na który płyniecie, ale pewnie uziemią cały statek na dzień dobry i nie będziemy mogli zejść na ląd, a podróż do Afryki to dla mnie dosłownie sprawa życia i śmierci, dlatego biorę to bardzo personalnie. I nie radzę kombinować, bo mam odruchy, których mogę nie kontrolować. Normalnie nie zajmuję się sprawami obyczajowymi – to akurat nie była prawda, Victoria nie miała żadnych odruchów… chyba nie miała, ale nie zamierzała się z dziewczyną patyczkować. Może nawet zrozumiała, co chciała jej powiedzieć, że nie była Brygadzistą, a kimś kto wyszkolony jest do zupełnie innej pracy, znacznie bardziej brutalnej. Sophie była z bogatej rodziny i zachowywała się, jakby zjadła wszystkie rozumy, ale czego nie wiedziała to to, że i Brenna i Victoria również wychowały się w bogatych i wpływowych rodach, i na żadnej z nich nie robiło to wrażenia. Victoria nie mówiła głośno, mówiła bardzo cicho i konkretnie, nie wdając się w niepotrzebne szczegóły, ale liczyła na to, że Sophie zrozumie co chciała jej przekazać: że jak będzie utrudniać, to nie będzie tak miło. Rzecz jasna Victoria nic by jej nie zrobiła… ale również mogła utrudnić jej życie. – Na razie mamy dwa przyznania się, dwa bardzo wiarygodne motywy i słowo przeciwko słowu – dodała do tego, mierząc Sophie wzrokiem. Właściwie to trzy przyznania się, ale nie zamierzała jej tego mówić. Trzy przyznania się z czego żadne z nich nie było prawdziwe… – A teraz zapraszam – Victoria w zapraszającym geście wskazała Sophie resztę korytarza, by poprowadzić ją do ich prywatnej kabiny. Nie dotykała jej, choć przez moment to rozważała, żeby jeszcze bardziej wpłynąć na wyobraźnię dziewczyny, tym swoim lodowato-trupim dotykiem. Stała jednak na tyle blisko niej, że ta mogła pewnie wyczuć ten chłód i że coś jest nie do końca dobrze…
Victoria tylko na moment odwróciła głowę by spojrzeć na plecy Brenny, zastanawiając się jak jej idzie z tym cyrkiem. Moze nie powinna tak tego nazywać, ale niestety tym to się jawiło w głowie Victorii.
Charyzma
Sukces!
Akcja nieudana