11.06.2024, 12:29 ✶
Nie wiedział, czy na dźwięk słowa Wizengamot skrzywił się instynktownie, bo tak kazały jego prewettowskie geny, czy też po prostu zdał sobie sprawę z tego ile będzie go to kosztować dodatkowego zamieszania i czasu. Tak, to właśnie było to czego szalenie teraz potrzebował. Chodzenia do Wizengamotu na sprawę, która pewnie będzie się trochę ciągnąć. Czy mu się tylko wydawało, czy te piątki trzynastego powoli stawały się coraz wredniejsze?
– Przynajmniej nie wyczyścili mi pamięci obliviate — mruknął w przypływie jakiegoś ponurego optymizmu, bo jakby na to nie spojrzeć, to naprawdę miał dzisiaj sporo szczęścia. Albo może I pecha, bo ta pamięć obejmowała również pewne wydarzenia z ostatniej godziny. Na Matkę, czemu te wspomnienia były takie żenujące? Będzie musiał koniecznie przeprosić tamtego uzdrowiciela.
– Tak. Syn Tatchera – powiedział, potrzebując dłuższej chwili namysłu, niż normalnie. – Brenno czy oni... Czy wszyscy są cali? – Tatcherowie byli idiotami, którzy sami zasłużyli, aby dostać tym cholernym proszkiem w twarz, od którego teraz dalej nie mógł do końca pozbierać myśli, ale nie chciałby usłyszeć, że któreś z nich zmarło, lub zostało bardzo poważnie ranne tuż przy nim.
Naprawdę jesteśmy przeklęci.
No nie dało się ukryć, że to wszystko wyglądało, jakby ich pechowe spotkania były efektem działania jakiegoś wyjątkowo złośliwego losu, chichotu, który dodatkowo najwyraźniej miał duże poczucie humoru, bo przecież oboje zakładali, że to Brennie coś, jeśli w ogóle się stanie. A tu proszę. To on dostał domowej roboty narkotykiem w twarz.
– Cokolwiek się dzieje musi jakoś dotykać nas oboje. – Mógłby nawet stwierdzić, że to Brenna była jego klątwą, ale... Ale przecież teraz lepiej było, że trafił na nią, a nie jakiegoś innego Brygadzistę z mniejszymi ilościami cierpliwości. Poza tym, podczas randki ona uratowała go przed Francescą, a on cieszył się, że wpadła na niego, bo wolał jednak gdy Longbottom się nie wykrwawiała. O co więc w tym wszystkim chodziło? Westchnął cicho i złapał się za mostek nostka. – Ja... Nie wiem. Dalej ciężko mi się myśli. Może jesteśmy po prostu przeklnięci osobno i w niektóre daty jakoś to się łączy? Ale przepraszam cię za dzisiaj. Domyślam się, że hm... Robiłem i mówiłem bardzo głupie rzeczy. I nie do końc rozumiem, jak zrobiłem tę gwiazdę. – Gwiazda. Zrobił gwiazdę. Ugh... I jeszcze wtedy wypadły mu z kieszeni te talie i tokeny do pokera. Co ona sobie o nim musiała pomyśleć? – I nie myślę wcale na twój widok, że jesteś szaloną kobietą – Eee... Nie tymi słowami, ale może jednak trochę myślał. Miał tylko nadzieję, że nie palnął czegoś wyjątkowo głupiego, o czym nie pamiętał, co mogłoby jakoś zaszkodzić jego relacji z Brenną. Najchętniej poszedłby do kogoś, kto wyczyściły mu z głowy wspomnienia o tym całym incydencie, bo inaczej chyba zaraz skoczy z jakiegoś mostu z zażenowania. — Może... Może po prostu uznajmy, że cokolwiek się działo, nie miało miejsca?
– Przynajmniej nie wyczyścili mi pamięci obliviate — mruknął w przypływie jakiegoś ponurego optymizmu, bo jakby na to nie spojrzeć, to naprawdę miał dzisiaj sporo szczęścia. Albo może I pecha, bo ta pamięć obejmowała również pewne wydarzenia z ostatniej godziny. Na Matkę, czemu te wspomnienia były takie żenujące? Będzie musiał koniecznie przeprosić tamtego uzdrowiciela.
– Tak. Syn Tatchera – powiedział, potrzebując dłuższej chwili namysłu, niż normalnie. – Brenno czy oni... Czy wszyscy są cali? – Tatcherowie byli idiotami, którzy sami zasłużyli, aby dostać tym cholernym proszkiem w twarz, od którego teraz dalej nie mógł do końca pozbierać myśli, ale nie chciałby usłyszeć, że któreś z nich zmarło, lub zostało bardzo poważnie ranne tuż przy nim.
Naprawdę jesteśmy przeklęci.
No nie dało się ukryć, że to wszystko wyglądało, jakby ich pechowe spotkania były efektem działania jakiegoś wyjątkowo złośliwego losu, chichotu, który dodatkowo najwyraźniej miał duże poczucie humoru, bo przecież oboje zakładali, że to Brennie coś, jeśli w ogóle się stanie. A tu proszę. To on dostał domowej roboty narkotykiem w twarz.
– Cokolwiek się dzieje musi jakoś dotykać nas oboje. – Mógłby nawet stwierdzić, że to Brenna była jego klątwą, ale... Ale przecież teraz lepiej było, że trafił na nią, a nie jakiegoś innego Brygadzistę z mniejszymi ilościami cierpliwości. Poza tym, podczas randki ona uratowała go przed Francescą, a on cieszył się, że wpadła na niego, bo wolał jednak gdy Longbottom się nie wykrwawiała. O co więc w tym wszystkim chodziło? Westchnął cicho i złapał się za mostek nostka. – Ja... Nie wiem. Dalej ciężko mi się myśli. Może jesteśmy po prostu przeklnięci osobno i w niektóre daty jakoś to się łączy? Ale przepraszam cię za dzisiaj. Domyślam się, że hm... Robiłem i mówiłem bardzo głupie rzeczy. I nie do końc rozumiem, jak zrobiłem tę gwiazdę. – Gwiazda. Zrobił gwiazdę. Ugh... I jeszcze wtedy wypadły mu z kieszeni te talie i tokeny do pokera. Co ona sobie o nim musiała pomyśleć? – I nie myślę wcale na twój widok, że jesteś szaloną kobietą – Eee... Nie tymi słowami, ale może jednak trochę myślał. Miał tylko nadzieję, że nie palnął czegoś wyjątkowo głupiego, o czym nie pamiętał, co mogłoby jakoś zaszkodzić jego relacji z Brenną. Najchętniej poszedłby do kogoś, kto wyczyściły mu z głowy wspomnienia o tym całym incydencie, bo inaczej chyba zaraz skoczy z jakiegoś mostu z zażenowania. — Może... Może po prostu uznajmy, że cokolwiek się działo, nie miało miejsca?