[25 kwietnia '72] Castiel & Fergus, sklepiki przy Pokątnej

- Nie wiem, może? – przyznał. Bo i skąd miałby posiadać takie informacje? Castiel zawsze wydawał mu się skryty, kiedy go obserwował albo o nim słuchał. To, że się przed nim otwierał, szokowało nawet samego Fergusa. Nie wiedział, jak tego dokonał, ale taka swobodna rozmowa z nim naprawdę mu się podobała. Mówienie o niektórych sprawach nie było proste, ale z nim właśnie takie się wydawało, choć sam pewnie będzie musiał jeszcze popracować nad tym, że nie zostanie zjedzony za szczerość.
- To słodkie – stwierdził, chwytając go palcami za podbródek, żeby złapać jego spojrzenie. Kiedy widział go takim zawstydzonym, czuł się dziwnie radosny, trochę jak na haju wywołanym przez endorfiny. – Lubisz mnie – dodał, wciąż się śmiejąc i nachylił się, żeby go krótko pocałować, zanim ten zabrał się za naprawdę tych nieszczęsnych drzwi.
Fergus i rozsądek to nie były słowa, które się ze sobą łączyły. Równanie bez rozwiązania albo z milionem opcji po przecinku. Zresztą, gdyby wykazywałby się kiedykolwiek rozwagą, nie pocałowałby go wtedy, gdy pływali i nie zaciągnął go teraz do miejsca, o którym wiedział, że będą sami. Pożegnałby się z nim w momencie, gdy stanęli przed drzwiami Madame Malkin, po tym jak zmusił go do przymiarek. A tego nie chciał, tak samo jak nie miał ochoty rozstawać się z Castielem, gdy tylko uporają się z zamkiem.
- W różne miejsca, raczej by ci się nie spodobały – odparł tajemniczo. – Ale popływać można co najwyżej w tłumie mugoli – wyjaśnił, nie nawiązując do Nokturnu, na którym coraz częściej się pojawiał, szukając pocieszenia, wrażeń i najwyraźniej własnych „zmarłych” przyjaciół. Nie wiedział, jaki Castiel miał stosunek do tego miejsca i musiał go jeszcze wybadać.
- Prędzej dostałby zawału, słysząc, że pozwoliłem ci rzucić osiem zaklęć zepsutą różdżką. – I wcale nie żartował. Układał sobie w głowie jakąś wizję, co też stało się z kawałkiem drewna, że utrudniało Flintowi życie, nie wymagało wymiany towaru, a ponadto Fergus sam sobie poradził bez wsparcia starszych stażem. Musiał też dopilnować, żeby Geraint go nie wydał, że wypuścił go szybciej z roboty, co w wypadku jego ojca chrzestnego nie powinno wywołać większego kłopotu, bo po prostu machnie na to ręką, zbyt zajęty własnymi sprawami. Albo zupełnie o tym zapomni. – Za zepsucie zamka raczej nie, notorycznie jakiś jedenastolatek wysadza nam pół sklepu – mruknął jeszcze, próbując go pocieszyć. Castiel prędzej dostałby zakaz wstępu, gdyby ojciec Fergusa poznał prawdę, ale to się raczej nie stanie, przynajmniej miał taką nadzieję.
- Wiesz, że w końcu nie będziesz miał żadnych swetrów? – zapytał, niby to żartując, ale z drugiej strony mówiąc całkiem szczerze. Gdyby nie to, że zbliżało się lato, miałby całkiem ambitny plan, żeby pozbawić Flinta wszystkich okryć wierzchnich. Nie wspominał o tym jednak na głos, pamiętając o tym, jak ostatnio się z niego nabijał, że zdradza swój plan zemsty. Nadal ją zresztą planował, ale w odpowiednim momencie.
- Nie wiem, czy ufałbym na twoim miejscu mojej magii, ale mogę spróbować – powiedział dość niepewnie, odsuwając się od niego i zbierając w sobie odwagę i pewność siebie, by jakoś rzucić na niego zaklęcie i na przykład nie podpalić mu przy tym włosów. Zaklęcia ochronne nie były jego konikiem, ale coś tam wiedział. Też burczało mu trochę w brzuchu, a wizja obiadu z Castielem była równie przyjemna, co spędzanie czasu tutaj. Zwłaszcza ze nadal nie uzupełnił zapasu ciastek po wizycie Brenny.
- Tym bardziej go nie odzyskasz – zaśmiał się, wyciągając przed siebie ręce, by obejrzeć się w tym swetrze. Byli podobni wzrostem, choć Castiel był szerszy w ramionach, więc rzeczywiście całkiem dobrze mu pasował.
Spróbował rzucić zaklęcie ochronne na Flinta, modląc się w duchu, by się udało, ale skoro nie składał żadnych zażaleń, najwyraźniej tak było. Nie do końca rozumiał jego pomysł na ogarnięcie drzwi do biura, ale usłużnie wykonywał polecenia, nie chcąc go zdenerwować. Był większym profesjonalistą w rozwalaniu i naprawianiu rzeczy i znał się na urokach. Fergus, chociaż miał wiedzę i jakieś niewielkie doświadczenie z początków swojej kariery po szkole, nie posiadał  praktyki, pozbawiony tej szansy przez własną rodzinę. Owszem, znał się na naprawie drewnianych artefaktów, ale w tych głupich drzwiach nie było niczego magicznego. A na dodatek musiało wyglądać realistycznie.
- Chyba przydałby się nam jakiś obiad – powiedział z radością wymalowaną na twarzy i wyraźną ulgą, gdy w końcu skończyli robotę i popchnął Castiela w kierunku drzwi, by nie czuł już wyrzutów sumienia z powodu zniszczeń.

Koniec sesji