12.06.2024, 21:11 ✶
Nie było łatwo, ale można by było się spodziewać, że nasze sprawy mogły mieć pozytywny finał, nie? Może w tej chwili nie potrafiłem sobie wyobrazić pewnych rzeczy, takich na dwa fronty rzeczy, ale... bywałem cierpliwy? Może bardziej... wyrozumiały? Pełen nadziei? Albo po prostu kurewsko naiwny, ale robiłem to, byłem taki... działałem tak? Chciałem być dla niego dobry, ale najwyraźniej tak się nie dało. Może na dobrą sprawę sam nie chciał więcej tej dobroci ode mnie? Zawsze były te dwie strony medalu imieniem Flynn - ta strona, która do mnie lgnęła, oraz ta strona, która za wszelką cenę chciała mnie do siebie zrazić.
Czemu tak przedstawiał sytuację? Wszyscy go kochali. Byliśmy rodziną. Jim wcale nie był pierdolnięty. Czy Fiery naprawdę miała problem z ćpaniem?! I jeszcze Elaine... Co z Elaine? I tą blondynką. Zresztą, jego to miałem gdzieś. Bardziej rozchodziło się o moją cyrkową rodzinę. Czyżby znowu się rozpadała?
- Czemu mi to robisz, Flynn?! Kłamiesz. Kłamiesz mi prosto w oczy. Albo nawet i nie prosto w oczy, ale kłamiesz. Już wolałem, kiedy mi nic nie mówiłeś, bo po prostu mi nic nie mówiłeś, ale... Mówienie z wygodnym zatajaniem, kłamanie na własną korzyść?! Kim ja dla ciebie jestem Flynn!? - zapytałem go, bo nie byłem już pewien, co to za człowiek siedział na moich kolanach. Pokręciłem głową, z żalem ściskając wargi. Chciałem tak wiele... Może za dużo? Może miałem zbyt wygórowane wymagania? - I mam wrażenie, że to ty nie lubisz tej rodziny, że są ci kością... To całe miejsce... I Tully był. Nie lubiłeś go bardzo. Może nienawidziłeś...? Czy on zrobił ci coś złego? Czy którekolwiek z nich zrobiło...? Ja to cyrk, cyrk to ja. Możliwe, że już za późno, że na wszystko za późno, bo nie głęboka rozpacz, a teraz też żal ściska, bo ja cię nie rozumiem... i chyba nawet nie znam. Kim jesteś, Flynn? Co tu robisz?! Z czym mi jeszcze nakłamałeś? Czy ja jestem naiwny?!? Z pewnością dla ciebie za miękki, to wiem... Weź, zejdź ze mnie. Muszę to wszystko sobie przemyśleć, to, co dziś wypłynęło. I lepiej dla ciebie, jak zwalisz wszystkie podłe nowinki teraz, a nie żebym znowu musiał przez to przechodzić - stwierdziłem stanowczo, tym razem już bez zawahania dając gestem znać Flynnowi, by zszedł, by mnie zostawił samego sobie. Może to właśnie ten sąd? Wizengamot z moich ogniskowych wizji. Bardziej przenośny niż faktyczny, gdyż to ja miałem osądzić Flynna.
W miarę możliwości, zamierzałem wstać. Nie mogłem już tak siedzieć, bo mnie cholera weźmie. Jeśli Flynn mnie nie zatrzymał, to stanąłem z założonymi rękoma na piersi. Nie myślałem o niczym, bo myślenie mnie zabijało. Czekałem na ewentualne kolejne opowieści z życia Crowa.
- Powiedz mi, czy to Veritaserum było prawdziwe, czy to sok mający uśpić moją czujność? - zapytałem go znienacka. Chyba jednak myślałem i to myślałem nad wyraz intensywnie. - Jak możesz mnie kochać? Jak możesz mnie szanować? I jednocześnie robić ze mnie głupka?
Rozplątałem dłonie, żeby przetrzeć zmęczoną twarz. Miałem wiele nowych zmiennych do przemyślenia, ale najchętniej to przestałbym istnieć. Ech.
Czemu tak przedstawiał sytuację? Wszyscy go kochali. Byliśmy rodziną. Jim wcale nie był pierdolnięty. Czy Fiery naprawdę miała problem z ćpaniem?! I jeszcze Elaine... Co z Elaine? I tą blondynką. Zresztą, jego to miałem gdzieś. Bardziej rozchodziło się o moją cyrkową rodzinę. Czyżby znowu się rozpadała?
- Czemu mi to robisz, Flynn?! Kłamiesz. Kłamiesz mi prosto w oczy. Albo nawet i nie prosto w oczy, ale kłamiesz. Już wolałem, kiedy mi nic nie mówiłeś, bo po prostu mi nic nie mówiłeś, ale... Mówienie z wygodnym zatajaniem, kłamanie na własną korzyść?! Kim ja dla ciebie jestem Flynn!? - zapytałem go, bo nie byłem już pewien, co to za człowiek siedział na moich kolanach. Pokręciłem głową, z żalem ściskając wargi. Chciałem tak wiele... Może za dużo? Może miałem zbyt wygórowane wymagania? - I mam wrażenie, że to ty nie lubisz tej rodziny, że są ci kością... To całe miejsce... I Tully był. Nie lubiłeś go bardzo. Może nienawidziłeś...? Czy on zrobił ci coś złego? Czy którekolwiek z nich zrobiło...? Ja to cyrk, cyrk to ja. Możliwe, że już za późno, że na wszystko za późno, bo nie głęboka rozpacz, a teraz też żal ściska, bo ja cię nie rozumiem... i chyba nawet nie znam. Kim jesteś, Flynn? Co tu robisz?! Z czym mi jeszcze nakłamałeś? Czy ja jestem naiwny?!? Z pewnością dla ciebie za miękki, to wiem... Weź, zejdź ze mnie. Muszę to wszystko sobie przemyśleć, to, co dziś wypłynęło. I lepiej dla ciebie, jak zwalisz wszystkie podłe nowinki teraz, a nie żebym znowu musiał przez to przechodzić - stwierdziłem stanowczo, tym razem już bez zawahania dając gestem znać Flynnowi, by zszedł, by mnie zostawił samego sobie. Może to właśnie ten sąd? Wizengamot z moich ogniskowych wizji. Bardziej przenośny niż faktyczny, gdyż to ja miałem osądzić Flynna.
W miarę możliwości, zamierzałem wstać. Nie mogłem już tak siedzieć, bo mnie cholera weźmie. Jeśli Flynn mnie nie zatrzymał, to stanąłem z założonymi rękoma na piersi. Nie myślałem o niczym, bo myślenie mnie zabijało. Czekałem na ewentualne kolejne opowieści z życia Crowa.
- Powiedz mi, czy to Veritaserum było prawdziwe, czy to sok mający uśpić moją czujność? - zapytałem go znienacka. Chyba jednak myślałem i to myślałem nad wyraz intensywnie. - Jak możesz mnie kochać? Jak możesz mnie szanować? I jednocześnie robić ze mnie głupka?
Rozplątałem dłonie, żeby przetrzeć zmęczoną twarz. Miałem wiele nowych zmiennych do przemyślenia, ale najchętniej to przestałbym istnieć. Ech.