14.06.2024, 13:20 ✶
– Nie, nie. Żadnej whiskey – wtrącił sie szybko, bo może magizoologiem nie był, ale był wręcz przekonany, że abrakasany i whiskey to nie było dobre połączenie.
Plus był taki, że przedstawienie abrakasana przekonało ciotkę, że naprawdę nie mogą tutaj zostać, tak długo, jakby chciała. Przynajmniej jeden problem z głowy. Teraz trzeba było tylko to jakoś przetrwać.
A więc tak jak myślał. Jeśli kiedykolwiek dostanie od ciotki listy, że został wydziedziczony, to nie powinien się nimi przejmować, zresztą, nawet jeśli jego geny obawiały się tym, że raczej tym, że po prostu przesiadywał w kasynach, a nie rodzinnym biznesie, to przecież na spotkania i święta był zapraszany. Zaraz... Czy to dlatego ciotka tak naciskała na jego wizytę? Bo myślała, że nikt inny nie chciał go zapraszać? Na Matkę...
– Przecież na pewno sama będzie chętna do opowiadania o sobie – zachęcał kuzyna dalej, bo naprawdę potrzebował jakoś przetrwać ten obiad, a nic tak nie dodawało siły, jak dobry zakład i potencjalna wygrana. Na całe szczęście nie znał myśli Laurenta, że mogliby grać dla samej satysfakcji wygrania, bo wtedy chyba naprawdę on sam zasugerowałby mu, że ma dziury w mózgu.
Eh, czy był jakiś podręcznik, jak się odpowiadało na tego typu komentarze z ust starych ciotek? Bo Basilius zawsze miał wrażenie, że takie teksty brzmiały jedynie znacznie bardziej niezręcznie, niż gdyby wypowiedział je ktokolwiek inny. Poza tym normalnie zawsze był na czas. Nie jego wina, że wczoraj wydarzyło się to, co się wydarzyło.
– Eee... Dziękuję? – powiedział, siadając na jednym z kolorowych krzeseł, znajdujących się w kuchni. Całe pomieszczenie, było przytulne, ale jednak wyglądało bardziej, jak pokój wyjęty z jakiejś książki dla dzieci, niż prawdziwa kuchnia. To chyba była kwestia tych zasłon w truskawkowy wzór i różowego czajnika w kwiatki.
— Oh Laurie, to jest strasznie długa historia kochany. – Kobieta na chwilę odsunęła się od patelni, aby nalać im obojgu herbaty do niebieskich kubków w stokrotki. – Wiesz, jak to jest kiedy, raz budzisz się w swoje urodziny i... O! Właśnie. Laurie czy mógłbyś przekazać swojemu tacie, że jako prezent urodzinowy życzę sobie grupowe zdjęcie Prewettów w pasujących ubraniach? Naprawdę, od pięciu lat czekam, aż domyśli się, że to jest to czego pragnę, ale on jak na złość nic z tym nie robi.
Basilius niemal zaksztusił się swoją herbatę i zerknął na Laurenta. Dobra. Jednak chcę być wydziedziczony zdawało się mówić spojrzenie starszego Prewetta.
Plus był taki, że przedstawienie abrakasana przekonało ciotkę, że naprawdę nie mogą tutaj zostać, tak długo, jakby chciała. Przynajmniej jeden problem z głowy. Teraz trzeba było tylko to jakoś przetrwać.
A więc tak jak myślał. Jeśli kiedykolwiek dostanie od ciotki listy, że został wydziedziczony, to nie powinien się nimi przejmować, zresztą, nawet jeśli jego geny obawiały się tym, że raczej tym, że po prostu przesiadywał w kasynach, a nie rodzinnym biznesie, to przecież na spotkania i święta był zapraszany. Zaraz... Czy to dlatego ciotka tak naciskała na jego wizytę? Bo myślała, że nikt inny nie chciał go zapraszać? Na Matkę...
– Przecież na pewno sama będzie chętna do opowiadania o sobie – zachęcał kuzyna dalej, bo naprawdę potrzebował jakoś przetrwać ten obiad, a nic tak nie dodawało siły, jak dobry zakład i potencjalna wygrana. Na całe szczęście nie znał myśli Laurenta, że mogliby grać dla samej satysfakcji wygrania, bo wtedy chyba naprawdę on sam zasugerowałby mu, że ma dziury w mózgu.
Eh, czy był jakiś podręcznik, jak się odpowiadało na tego typu komentarze z ust starych ciotek? Bo Basilius zawsze miał wrażenie, że takie teksty brzmiały jedynie znacznie bardziej niezręcznie, niż gdyby wypowiedział je ktokolwiek inny. Poza tym normalnie zawsze był na czas. Nie jego wina, że wczoraj wydarzyło się to, co się wydarzyło.
– Eee... Dziękuję? – powiedział, siadając na jednym z kolorowych krzeseł, znajdujących się w kuchni. Całe pomieszczenie, było przytulne, ale jednak wyglądało bardziej, jak pokój wyjęty z jakiejś książki dla dzieci, niż prawdziwa kuchnia. To chyba była kwestia tych zasłon w truskawkowy wzór i różowego czajnika w kwiatki.
— Oh Laurie, to jest strasznie długa historia kochany. – Kobieta na chwilę odsunęła się od patelni, aby nalać im obojgu herbaty do niebieskich kubków w stokrotki. – Wiesz, jak to jest kiedy, raz budzisz się w swoje urodziny i... O! Właśnie. Laurie czy mógłbyś przekazać swojemu tacie, że jako prezent urodzinowy życzę sobie grupowe zdjęcie Prewettów w pasujących ubraniach? Naprawdę, od pięciu lat czekam, aż domyśli się, że to jest to czego pragnę, ale on jak na złość nic z tym nie robi.
Basilius niemal zaksztusił się swoją herbatę i zerknął na Laurenta. Dobra. Jednak chcę być wydziedziczony zdawało się mówić spojrzenie starszego Prewetta.