15.06.2024, 17:36 ✶
No dobrze. Czyli pomijając fakt, że zakładał, że co roku ktoś składał tu potajemnie ofiarę z ludzi, to rzeczywiście mieli z Brenną rację. Wyjaśniło się też czemu od kilku lat zaczęły się tutaj dziać dziwne rzeczy.
– A znalazł pan może coś na temat dzikich ludzi zmieniających się w dzikie zwierzęta na tych terenach – spytał, bo chociaż mógł się wtedy po prostu pokłócić z rozhisteryzowanym animagiem, to cała sytuacja była tak abstrakcyjna, że nie wykluczał, że nie był to człowiek. Rozważał też halucynacje, ale tego powiedzieć na głos już nie zamierzał. Zmarszczył brwi. Tylko, że jakby... Teraz, gdy o tym wszystkim myślał, to rozumiał jak głupia była jego reakcja, a co jeszcze gorsza dotarło do niego, że jeśli mężczyzna był po prostu czarodziejem, a nie wytworem klątwy, czy też jego wyobraźni, to raczej nigdy go już nie spotka, by wyjaśnić swoje zachowanie i upewnić się, czy z nieznajomym wszystko jest w porządku. – A krypta biskupa? Jest w niej coś wartego sprawdzenia?
Na całe szczęście Owen Bagshot nie przeszkadzał mu w jego pracy i Basiliusowi rzeczywiście udało się zbić chociaż trochę gorączkę czarodzieja i przywrócić mu siły. Teraz tylko musieli się stąd wydostać.
Oczywiście nie wspomniał o swoim problemie z wodą uznając, że nie chce psuć innym potencjalnej możliwości ucieczki. Jaki miałby więc plan, gdyby naprawdę przyszło im pływać? Nie miał pojęcia, ale szczerze liczył, że coś by wykombinował. Na całe szczęście Millie przyszła mu z pomocą.
– Tak. Tunel brzmi bezpieczniej. Zwłaszcza, że pewnie wszyscy jesteśmy trochę zmęczeni, a wolałbym nie pogorszać stanu pana Bagshota – zgodził się z Moody, czując jak nagle stres opada z jego ramion, chociaż sytuacja wciąż należała do tych raczej stresujących. – Ale rzeczywiście coś się zmieniło. Jest jakby... Mniej negatywnie. Penny, zdajemy się na ciebie, jeśli uważasz, że te dwie będą najlepsze, to niech będzie Thurisaz i Sowilo.
To nie on był ekspertem, ale sam wiedział, że czasem samym szczęściem nie da się wszystkiego osiągnąć, nawet jeśli Wunjo brzmiało jak coś co mogłoby mu pomóc w pokerze.
Gdy runy zostały już nałożone, a oni ruszyli w stronę korytarza, Basilius dyskretnie uścisnął ramię Millie w podziękowaniu za poparcie opcji z tunelem zakładając, że pamiętała, że wolał unikać wody. W końcu sam jej kiedyś o tym powiedział. Sam szedł przy obu Bagshotach, chcąc cały czas kontrolować, czy Owenowi przypadkiem się nie pogarszało, a Isaac znowu nie postanowił dźgnąć korzeni.
– A znalazł pan może coś na temat dzikich ludzi zmieniających się w dzikie zwierzęta na tych terenach – spytał, bo chociaż mógł się wtedy po prostu pokłócić z rozhisteryzowanym animagiem, to cała sytuacja była tak abstrakcyjna, że nie wykluczał, że nie był to człowiek. Rozważał też halucynacje, ale tego powiedzieć na głos już nie zamierzał. Zmarszczył brwi. Tylko, że jakby... Teraz, gdy o tym wszystkim myślał, to rozumiał jak głupia była jego reakcja, a co jeszcze gorsza dotarło do niego, że jeśli mężczyzna był po prostu czarodziejem, a nie wytworem klątwy, czy też jego wyobraźni, to raczej nigdy go już nie spotka, by wyjaśnić swoje zachowanie i upewnić się, czy z nieznajomym wszystko jest w porządku. – A krypta biskupa? Jest w niej coś wartego sprawdzenia?
Na całe szczęście Owen Bagshot nie przeszkadzał mu w jego pracy i Basiliusowi rzeczywiście udało się zbić chociaż trochę gorączkę czarodzieja i przywrócić mu siły. Teraz tylko musieli się stąd wydostać.
Oczywiście nie wspomniał o swoim problemie z wodą uznając, że nie chce psuć innym potencjalnej możliwości ucieczki. Jaki miałby więc plan, gdyby naprawdę przyszło im pływać? Nie miał pojęcia, ale szczerze liczył, że coś by wykombinował. Na całe szczęście Millie przyszła mu z pomocą.
– Tak. Tunel brzmi bezpieczniej. Zwłaszcza, że pewnie wszyscy jesteśmy trochę zmęczeni, a wolałbym nie pogorszać stanu pana Bagshota – zgodził się z Moody, czując jak nagle stres opada z jego ramion, chociaż sytuacja wciąż należała do tych raczej stresujących. – Ale rzeczywiście coś się zmieniło. Jest jakby... Mniej negatywnie. Penny, zdajemy się na ciebie, jeśli uważasz, że te dwie będą najlepsze, to niech będzie Thurisaz i Sowilo.
To nie on był ekspertem, ale sam wiedział, że czasem samym szczęściem nie da się wszystkiego osiągnąć, nawet jeśli Wunjo brzmiało jak coś co mogłoby mu pomóc w pokerze.
Gdy runy zostały już nałożone, a oni ruszyli w stronę korytarza, Basilius dyskretnie uścisnął ramię Millie w podziękowaniu za poparcie opcji z tunelem zakładając, że pamiętała, że wolał unikać wody. W końcu sam jej kiedyś o tym powiedział. Sam szedł przy obu Bagshotach, chcąc cały czas kontrolować, czy Owenowi przypadkiem się nie pogarszało, a Isaac znowu nie postanowił dźgnąć korzeni.