[27.03.72] Brenna i Victoria

Kluczem do sukcesu było po prostu nadążać. A nie każdy miał na tyle szybki umysł i myśli, by przeskoczyć z tematu do tematu, zahaczając przy okazji o to, tamto i siamto. Jak się miało kiepską kondycję, to można było dostać zadyszki, próbując biec myślowo za Brenną. Na całe szczęście Victoria tak potrafiła pofrunąć, analizując różne tematy, że czasami sama musiała powiedzieć do siebie „prrr” i wyhamować ten galop. Pewnie dlatego nie przeszkadzało jej tempo rozmowy z Brenną, ani chaos, jaki wokół tego kobieta tworzyła. Było w tym coś uroczego, swoją drogą. Ale dla niej – dla Victorii – była to swojego rodzaju gimnastyka. Dlatego nie uciekała od tych rozmów, nie denerwowała się i nawet chętnie brała w tym udział. O ile, rzecz jasna, miała w ogóle nastrój na rozmowę z ludźmi, bądź przebywanie w towarzystwie.
- Dziwię się, że jeszcze takiego artykułu do Proroka nie wcisnęli. To by było takie na czasie – może by się wtedy jedna paniusia z drugą zastanowiła dwa razy. Bo niektórzy to woleli wyglądać niż być skutecznymi, ale najwyraźniej mieli taki klimat. - No no, to mogłoby być całkiem skuteczne, jakby już dzieci od najmłodszych lat uczyć reakcji na pewne komendy – uśmiechnęła się półgębkiem znad rantu szklanki. - I całkowicie nierealne. A my wtedy nie mielibyśmy co robić – żartowała sobie cały ten czas rzecz jasna. Takie zaprogramowanie po części pozbawiałoby niektórych możliwości wyboru. Świat, przynajmniej ten angielski, stałby się jeszcze bardziej szary niż już był.
- No dobrze, racja, rozumieć się da, w pewnym sensie – zgodziła się z nią, momentalnie zmieniając ton rozmowy z tego żartobliwego na bardziej poważny. - Ale to nie znaczy, że ty czy ja postąpiłybyśmy tak samo – Brenna miała rację, rozbijało się to o sensowność. Tak jak Victoria nazwała ich po prostu skrótowo wariatami. Co jednak skłaniało ludzi do takiej brutalności? Bestialstwa? Tego nie wiedziała.
- Na śniadanie zjadłam prawdziwie klasyczne angielskie tosty i fasolkę, miałam też filiżankę herbaty. A ty? – trochę nie wierzyła, że prowadziła akurat TĘ rozmowę. Zastanawiała się jednak do czego to je zaprowadzi. Gdzie zajdą od tego śniadania. Oparła się też wygodniej na krześle i zapatrzyła w Brennę. - Kupiłam ostatnio taką prostą, czarną sukienkę, której rękawy są piękną koronką – zaczęła opisywać. - A matka mi suszy głowę, że powinnam wybierać bardziej bogate, balowe suknie, a ja ich nie znoszę – wywróciła oczami. - A no i ostatnio stwierdziła, że za dużo pracuję i mam przez to za mało czasu na godne reprezentowanie naszej rodziny – uśmiechnęła się sarkastycznie. Głównie to chodziło o to, że nie poświęca tyle czasu ile chciałaby jej matka na spotkania z tym obiecanym. A Victoria i tak robiła co mogła. Tyle… że już bardziej po swojemu. - Co do pracy… To nie. Już przestałam patrzeć na dziwność – każda jedna była osobliwa. Uśmiechnęła się pod sam koniec do Brenny, całkiem zadowolona, że była w stanie odpowiedzieć na wszystkie jej pytania. Ciekawe czy w ogóle tego oczekiwała? - Żartujesz? Złapaliście tego mistrza? – faktycznie, prawdziwy mastermind. Brązowowłosa aż pokręciła głową i westchnęła, co sprawiło, że stolik, który był wcześniej przedmiotem rozmowy, jakoś teraz przykuł już i jej uwagę. Na trochę dłuższą chwilkę. Rozochoceni panowie, którzy wypili już Merlin wie ile, przechodzili w kolejne stadium – głośnych krzyków i gestykulacji. A następne było łupnięcie z całej siły w blat pięścią i gwałtowne szurnięcie krzesłem, które wywróciło się z hukiem.
- CO POWIEDZIAŁEŚ O MOJEJ AMANDZIE?! – poniosło się już chyba po całym Dziurawym Kotle.
- Oho – wyrwało się z ust Victorii. Zapowiadało się na przedstawienie.