marzec 1972, Sophie & Castiel

Spotkanie kompletnie nie przebiegało w sposób, w jaki Sophie mogłaby to przewidzieć. Nic nie szło po jej myśli. Naprawdę szczerze wierzyła, że uda jej się dotrzeć do głębszych, bardziej emocjonalnych zakamarków duszy Castiela, tymczasem wszystko wskazywało na to, że nie było to na najmniejszych szans. Musiała spojrzeć prawdzie w twarz i przyznać przed samą sobą, że była naiwną idiotką. Życie już dawno nauczyło ją, że najlepszym rozwiązaniem jest wierzyć w samego siebie i swoje własne umiejętności. Nie należało polegać na innych a tymczasem Sophie wciąż pozostawała dziecinnie naiwna, mając nadzieję, że tym razem będzie inaczej.
- Oj nie zesraj się z tym pierwszym synem. - Brawo Sophie, zdanie kompletnie adekwatne do damy, jaką poniekąd miałaś być... Ale nie zamierzała przepraszać za słowa, które padły z jej ust. Zbyt wiele się ostatnio wydarzyło. Była wyczerpana, czuła się jak gówno, miała dosyć wszystkiego i wszystkich. A jeszcze los chciał, że ze wszystkich osób na świecie, na jakie mogła trafić, trafiła akurat na swojego kuzyna, który okazał się skończonym dupkiem.
- Właśnie - przyznała mu rację, jednocześnie marszcząc krzaczaste brwi. - Ja wpadłam w bagno. Nie ty, nie Cyntia. To jest moje gówno i samodzielnie zamierzam je rozwiązać. Jedyne o co cię prosiłam, to o ciszę, ale skoro i tego nie możesz mi oferować...
Nie wiedziała, czy Castiel pamiętał o tym, czego jej matka ją uczyła od najmłodszych lat. Prawdopodobnie zupełnie zapomniał o magii bezróżdżkowej, która była dla Sophie czymś kompletnie naturalnym w tym wieku. Prawdopodobnie nie spodziewał się, że jej dłoń, tak blisko jego klatki piersiowej, nie znalazła się tam przez przypadek. Był w tym bardzo konkretny cel. Rzuciła zaklęcie pełnego porażenia ciała, wpatrując się prosto w jego oczy. Chłopak zesztywniał, a ona patrzyła na to z zimnym samozadowoleniem.
- Przepraszam, ale nie zamierzam ryzykować. - To powiedziawszy złapała łopatki chłopaka i delikatnie oparła go o pobliską ścianę. Miała na tyle przyzwoitości, że nie pozwoliła mu upaść i rozbić sobie głowy. Chwilę później złapała w dłoń swój plecak i naciągnęła kaptur na głowę. Nie zamierzała ryzykować teleportacji i zapewne spowodowanego nią omdlenia. Zamiast tego przy pomocy metamorfomagii zaczęła zmieniać całkowicie swój wygląd. Przy pomocy magii bezróżdżkowej zmieniła swoje ubranie tak, że kompletnie nie przypominała siebie sprzed kilku sekund. Nie obejrzała się na kuzyna, aby ten nie dostrzegł jej nowego lica. Po prostu poszła przed siebie, pozwalając mu zapamiętać te ubrania. A kiedy tylko skręciła za róg, ponownie całkowicie zmieniła swój wygląd i ubiór. Nie zamierzała ryzykować.

[zakończenie tematu]